Je bent hier: Home > Nieuws & Maatschappij > Ellen’s dochters werden slachtoffer van turncoach Gerrit Beltman: ‘Ik word misselijk als ik aan hem denk’

Ellen’s dochters werden slachtoffer van turncoach Gerrit Beltman: ‘Ik word misselijk als ik aan hem denk’

Nieuws & Maatschappij
Ellen’s dochters werden slachtoffer van turncoach Gerrit Beltman: ‘Ik word misselijk als ik aan hem denk’

Nederlandse (ex-)topturnsters lieten zich onlangs uit over de misstanden in de turnwereld. Aanleiding voor de verhalen is een onderzoek van het Noordhollands Dagblad naar de turncultuur in Nederland. Turncoach Gerrit Beltman gaf in de krant toe dat hij turnsters fysiek en mentaal mishandeld en vernederd heeft. Drie moeders van deze turnsters vertellen nu voor het eerst hun verhaal in Flair 36, die nu in de winkel ligt. Op Flaironline.nl lichten we één verhaal uit.

Slachtoffer van turncoach Gerrit Beltman

Ellen (65) moeder van Simone (41, o.a. tweede bij het NK in 1992) en Vanessa Heitinga (42, o.a. Nederlands kampioen in 1989). Haar dochters werden getraind door Gerrit Beltman.

“Vanessa was pas vijf toen ze turnen op televisie zag en zei: ‘Dat wil ik ook.’ Toen ze zeven was hoorden we dat er een selectiedag was voor turnsters. Vanessa wilde daar graag naartoe en Simone, toen zes, ging mee om te kijken. Gerrit Beltman zag Simone en zei: zij mag ook meedoen. Uit de verloren voorwerpen haalde hij een grote sportbroek die Simone aan mocht trekken. Iedereen moest lachen. Wat een aardige man, dacht ik. Vanessa werd direct aangenomen, maar Simone was toen nog niet lenig genoeg. Toch mocht ze blijven, als ze daaraan zou werken.”

Lief

“Vanaf dat moment fietste ik elke woensdagmiddag met de twee meiden naar turnen. Ze reden nog op kinderfietsjes en de rit kostte meer dan een uur, maar ik had destijds geen auto, dus ik mocht als enige altijd blijven kijken tijdens de training. Ik zat dan stilletjes in de zaal op een opgerolde mat en Gerrit deed altijd leuk en maakte grapjes. Ik vond hem sympathiek en de meiden vonden hem ook lief. Uiteindelijk moesten ze drie keer per week drieënhalf uur gaan trainen en mocht ik van Gerrit niet meer kijken. Dat zou ‘te veel afleiden’.”

Halen en brengen

“Gerrit had aangeboden de meisjes op te halen en terug te brengen. Wat aardig, dacht ik nog. Ik vertrouwde hem. Ik had weleens van andere turnsters gehoord dat hij kon schreeuwen tijdens de training, maar bij mijn dochters deed hij dat niet. Natuurlijk had ik het er wel over met de meisjes. Dat als hij dat zou doen, ze dat tegen mij moesten zeggen. ‘Ja mam’, zeiden ze dan altijd ‘Dat regelen we zelf wel.’ Pas nu weet ik dat ze niet wilden dat ik met hem zou praten omdat ze dan gestraft zouden worden.”

‘Het is pas sinds kort dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen’

“Achteraf heb ik wel gezien dat ze stiller werden. Als ze uit de training kwamen gingen ze direct naar hun kamer en naar bed, dus eventuele blauwe plekken zijn me nooit opgevallen. Als ik vroeg hoe de training was geweest, zeiden ze: ‘Mam, laat me met rust!’ Ik wilde niet zeuren, ze trainden al zo hard. En ik dacht dat ze het zouden zeggen als ze het turnen niet meer leuk zouden vinden. Natuurlijk was ik trots op ze, maar het is nooit een ego-kwestie voor mij geweest. Ik heb altijd benadrukt dat zij zelf mochten kiezen.”

Doodsbang voor de trainer

“Gerrit bleef regelmatig bij ons eten als hij de meiden had thuisgebracht en dan deden ze weleens chagrijnig tegen hem. Ik vond dat sneu en zei: ‘Doe eens een beetje aardig!’ Ik had geen idee dat ze even daarvoor nog door hem geslagen waren. Mijn man en ik lagen in die periode in scheiding, daar ging ook een hoop aandacht naartoe. Ik heb nog weleens geprobeerd om stiekem door de ramen te kijken tijdens de training, maar ik ben nogal klein, dus ik kwam niet boven het raam uit. Ik zag Gerrit Beltman bijna dagelijks en had voor mijn gevoel een goede relatie met hem, dus als er iets niet zo lekker ging, zou ik het vanzelf wel horen. Mijn idee was: zolang ze niets zeggen, gaat het goed.”

‘Hij is een keer op Vanessa’s borstkas gaan staan en heeft Simone aan haar keel opgetild. En dat is nog maar het topje van de ijsberg’

“Het is pas sinds kort dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Ik word nu misselijk als ik aan hem denk. Ik weet nu dat mijn dochters niets dúrfden te zeggen, omdat Gerrit ze zodanig intimideerde dat ze mij in bescherming wilden nemen. Als ze uit de school zouden klappen, zou hij geld aan mij vragen voor alle keren halen en brengen. Dat zou ik niet kunnen betalen volgens hem en dan zou ik naar de gevangenis moeten. En ze waren doodsbang dat Gerrit mij ook zou slaan. Ook kregen turnsters het te verduren als een ouder Gerrit aansprak op een voorval tijdens de training. Dan werd diegene gekleineerd tijdens de training en als ‘watje’ neergezet. Volgens Gerrit waren de enige goede ouders, dode ouders. Ze wisten niets van topsport en waren slapjanussen die hun kinderen te veel verwenden. Hij zei tegen de kinderen dat hij meer hun vader was, dan hun eigen vader. Simone en Vanessa zeiden weleens dat hij een soort pleegvader was, maar ik zag dat als een bewijs dat ze een goede relatie hadden. In mijn gezicht deed Gerrit altijd heel aardig, maar achter mijn rug zei hij hele nare dingen over mij. Dat ik er niet uitzag en wat aan sport moest gaan doen.”

Geestelijk gebroken

“Vanessa is tot op de dag van vandaag geestelijk helemaal gebroken door wat Gerrit haar heeft aangedaan. Hij heeft regelmatig gezegd dat het in haar hoofd niet goed zit, en dwong haar om haar turnpakje half uit te trekken voor de groep. Dan voelde hij aan haar en zei: ‘Je bent scheef!’ Niemand durfde iets te zeggen en Gerrit ging tegen haar tekeer alsof ze iets vreselijks had gedaan. Hij maakte ze uit voor dikke, slome koeien en duwde ze van de balk. Hij is een keer op Vanessa’s borstkas gaan staan en heeft Simone aan haar keel opgetild. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Simone stopte op haar veertiende met turnen. Ze had een verschoven ruggenwervel en mocht niet meer van haar arts. Vanessa stopte ook op haar veertiende. Haar arm was uit de kom geraakt tijdens een val en ze wilde niet meer terug. Later hoorde ik dat Gerrit ‘geen zin’ had gehad om haar op te vangen.”

Overlevingsmechanisme

“Vanessa heeft een brief naar de bond geschreven waarin ze vertelde wat er is gebeurd en dat ze psychische en lichamelijke klachten had, maar niemand van de bond heeft contact met haar opgenomen. Door alles wat ze heeft meegemaakt, is ze gaan dissociëren. Voor haar was dat een overlevingsmechanisme, dat komt regelmatig voor als jonge kinderen hevige angst ervaren. Het komt erop neer dat bepaalde delen van de hersenen even niet meer samenwerken. Je kijkt dan als het ware van een afstand naar jezelf. Wat er precies in haar omgaat weet ik niet, ze trekt zich terug.”

Trauma

“Vorig jaar heeft ze een tijdje bij mij gewoond. Toen werd ze regelmatig midden in de nacht wakker, schreeuwend dat ze pijn had. Ik weet niet hoe ik haar moet helpen, ik weet zelfs niet waar ze op dit moment verblijft. Wat ik wel weet, is dat ze het mij kwalijk neemt dat ik haar naar turnen heb gebracht. Ik voel me daar vreselijk over. Ook met Simone heb ik hierover gepraat. Gezegd hoezeer het me spijt, maar zij zei: ‘Mam, je kon het niet weten. We deden alles om verborgen te houden wat er gebeurde’.”

‘Toen ik las wat Beltman ze allemaal heeft aangedaan, schrok ik me dood’

“In 2013 schreef Simone samen met turnster Stasja Köhler een boek over haar ervaringen (De onvrije oefening, red). Ik wist dat ze dat zou gaan doen, maar niet wat er precies in zou staan. Toen ik las wat Beltman ze allemaal heeft aangedaan, schrok ik me dood. Ik snap dat mensen zeggen: ‘Waar waren de ouders?’ maar ik dacht al die tijd dat het leuk was. Turnsters worden losgeweekt van hun ouders en vertellen thuis niets. Omdat ze in een loyaliteitsconflict zitten, bang zijn problemen te krijgen en omdat ze verder willen in hun sport. Als ik ook maar een vermoeden had gehad, was dit allemaal nooit gebeurd. Ik voel me zelf ook enorm verraden door deze man. Hij heeft op zo’n grove manier misbruik gemaakt van ons vertrouwen. Aangifte kunnen we helaas niet meer doen, het is inmiddels verjaard. Dat was een enorme klap. Vooral Vanessa had zo veel moed bij elkaar geschraapt om eindelijk naar de politie te stappen, en weer wordt ze niet gehoord.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Niemand weet dat ik een dochter heb’

Verrot systeem

“Ik hoop dat dit interview andere moeders waarschuwt. De turnbond heeft nooit contact met ons opgenomen. Nooit het verhaal van de meisjes willen horen, daaruit blijkt voor mij wel dat het hele turnsysteem verrot is. Als kinderen talent hebben, train je ze uit liefde. Daar groeien kinderen van. Maar wat Beltman mijn kinderen en andere turnsters heeft aangedaan, dat is het werk van een psychopaat.”

Dit verhaal komt uit Flair 36, waarin je ook de verhalen leest van moeders Lea (57) en Relinde (70). Deze editie ligt tot en met 8 september in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee