Je bent hier: Home > Nieuws > Carolien was in China tijdens uitbraak coronavirus: ‘Een paar uur na onze vlucht sloten wegen naar het vliegveld’

Carolien was in China tijdens uitbraak coronavirus: ‘Een paar uur na onze vlucht sloten wegen naar het vliegveld’

Nieuws
Carolien was in China tijdens uitbraak coronavirus: ‘Een paar uur na onze vlucht sloten wegen naar het vliegveld’

In de Chinese miljoenenstad Wuhan dook in december 2019 het nieuwe coronavirus op. Een maand later kwam het ene na het andere bericht naar buiten over de ziekte, en tot op de dag van vandaag gaat het als een lopend vuurtje. Tienduizenden mensen zijn inmiddels besmet en al weken geldt voor heel het land een ‘code oranje’ wat betreft reizen, wat betekent dat geadviseerd wordt om alleen noodzakelijke reizen te maken. Voor de provincie Hubei is ‘code rood’ van kracht: niet reizen. Toen Flair’s Carolien (27) het vliegtuig pakte, was er nog niets aan de hand. “Mijn vakantie was onvergetelijk, maar liep anders dan gepland en verwacht.”

“Lichtelijk gespannen pakte ik ruim een maand geleden mijn backpack in. Niet alleen omdat het de eerste keer was dat ik met zo’n ding op m’n rug op vakantie ging en ik me zorgen maakte of alles er wel in paste, maar vooral omdat ik al jaren niet meer zo lang (drie weken) van huis was geweest en het inmiddels óók al tien jaar geleden was dat ik naar China geweest was. Mijn ouders zijn er opgegroeid en er woont nog wat familie die ik ook zou gaan opzoeken tijdens de reis met mijn vriend Robin. Voor hem was het overigens de eerste keer dat hij naar China zou gaan, wat het natuurlijk ook wel spannend maakte. Waar ik me ook tot het laatste moment druk over heb gemaakt, was het regelen van het visum. Ik ben nogal iemand van het laatste moment en ik denk dat Robin mij niet voor niets een paniekvogel noemt. Maar goed, dat terzijde.

Geen social media

Nog met diezelfde kriebels in mijn buik – en op mijn rug die tas die net zo groot was als ik – trok ik op maandag 13 januari de deur van ons kleine maar fijne huisje in Amsterdam achter me dicht. Onze eerste bestemming was Beijing, waar we de dag erop aankwamen. Daar hadden we een paar koude maar fijne eerste dagen en was ik echt even uitgetuned. Want ja, zonder VPN-verbinding kun je in China dus niet op Facebook, Google, Instagram, WhatsApp en ga zo maar door. Van het nieuws kreeg ik niet heel veel mee, want ik ben meer iemand die het nieuws volgt via social media dan dat ik 24/7 de NOS-app check.

Coronavirus

Soms gebruikte ik toch mijn 4G en zorgde ik voor VPN-verbinding om alleen even te kunnen appen – om het thuisfront te laten weten hoeveel dumplings ik al had gegeten bijvoorbeeld, en hoé lekker het eten allemaal was. En toen kreeg ik een appje van mijn collegavriendin Justine. ‘Krijg je iets mee van dat virus daar?’, vroeg ze. Virus, dacht ik, welk virus? Ik zei het tegen Robin en aangezien hij iemand is die wél het nieuws op de voet volgt, wist hij waar ze het over had. Het coronavirus, vertelde hij, dat in de media meteen werd vergeleken met SARS waardoor China in 2002-2003 getroffen werd.

Toen leek het allemaal nog wel mee te vallen. Natuurlijk liepen de besmettingen op, maar dat was vooral nog in Wuhan, dus we maakten ons eigenlijk geen zorgen. In Beijing ging het leven immers ook gewoon door en merkte je niks van de commotie. Mensen leefden gewoon op straat, het openbaar vervoer reed zoals gewoonlijk, het was dringen om ook maar te kunnen staan in de metro, restaurantjes zaten vol en er liepen genoeg mensen rond zónder mondkapje. Ik voelde ook absoluut geen need om er eentje te dragen en we gingen drukke plekken niet uit de weg. Integendeel, we aten elke maaltijd buiten de deur, gingen toeristische trekpleisters maar ook hidden gems af en zochten overvolle straatjes op om het lekkerste streetfood (zoals je merkt, ik hou van eten) te proeven.

Overal het nieuws willen checken

De volgende bestemming was Shanghai. Nog steeds: genoeg mensen zonder mondkapjes, geen paniek, alles normaal. Ook in de moderne stad zelf, dus ook hier genoten we volop van onze vakantie. Wel was ik ineens veranderd in iemand die bij iedere wifihotspot even NOS wilde checken, en iedere update in de liveblog van NU.nl over het coronavirus terug zat te lezen.

Waar natuurlijk veel over bericht werd, was het Chinees Nieuwjaar dat eraan kwam. Er zouden veel inwoners door heel het land reizen om de feestdagen door te brengen met familie, precies wat wij ook van plan waren. Na vijf dagen in Shanghai reisden we – in een afgeladen trein – verder naar het dorp waar mijn opa, oma en nog geen honderd andere mensen wonen, dichtbij de stad Qingtian.

Mijn ouders waren op dat moment (en nu nog steeds) in China en mijn moeder had gelijk op de eerste dag ergens mondkapjes vandaan geronseld. Niet om tijdens ons verblijf in het dorp omringd door rijstvelden en moestuinen te dragen, maar voor als we er weer weg zouden gaan. Better safe than sorry, gaf ze me mee en daar kon ik het alleen maar mee eens zijn. Waar ik eerst nog dacht dat ik nooit zo’n ding zou dragen, was ik nu toch best blij dat we een voorraadje hadden.

Chinees Nieuwjaar

Tijdens Chinees Nieuwjaar was het rustiger in het dorp dan normaal tijdens de feestdagen, zo vertelden mijn ouders. Mijn oom, die ook in Nederland woont, zou bijvoorbeeld ook naar China komen, maar hij had zijn reis gecanceld. Datzelfde gold voor een nicht en haar twee kinderen. De viering zelf was gezellig en we brachten oudjaarsavond door met familie, gevolgd door een ‘dorpsfeest’. Normaal gesproken organiseren ze ergens in de dagen na de jaarwisseling een optocht, maar die ging dit keer niet door. Ook hoorden we dat in de stad Qingtian steeds meer restaurants en winkels de deuren sloten, uit angst voor het coronavirus.

Dat was denk ik het moment waarop we pas écht wat mee kregen van alle commotie, zo’n twee weken na ons vertrek uit Nederland. We konden niet naar de stad want alles was dicht, mijn ouders wilden een berg met ons beklimmen maar de weg ernaartoe was geblokkeerd… na een paar dagen legden angstige dorpelingen zelfs boomstammen op de weg om de boel te blokkeren. Onze dagen bestonden uit wandelen door het dorpje en de omliggende (prachtige!) natuur, en eten en wijn drinken. Hartstikke gezellig natuurlijk, maar we hadden het ons anders voorgesteld, meer willen zien van al het moois dat de omgeving te bieden had. Maar helaas zat dat er niet in.

Deel gecanceld

Uiteindelijk zijn we zeven dagen in de woonplaats van mijn opa en oma gebleven, twee dagen langer dan we eigenlijk hadden gepland. We zouden namelijk naar Hangzhou gaan, maar dat deel van de reis hebben we moeten skippen. Noem me een paniekvogel of niet, maar ik was ergens toch bang dat we dan daar zouden zitten en die stad op slot zou worden gegooid. Want wat dan? Het is ook niet zo dat in China veel mensen Engels spreken of zo, en mijn Mandarijn gaat helaas ook (nog) niet heel veel verder dan ‘hoe gaat het’ en ‘dankjewel’.

Mondkapjes en temperatuurchecks

Van Wenzhou Airport vlogen we tot slot naar Beijing en al op weg naar het vliegveld begonnen de controles. Langs de snelweg werd de taxi aangehouden en werd niet alleen gekeken of we mondkapjes droegen, maar ook werd onze temperatuur gecheckt door mannen in beschermende kleding en een soort skibril op. Dan ben je toch een beetje zenuwachtig, ook als je nergens last van hebt. Voordat we de luchthaven in mochten, werden we opnieuw op onze temperatuur gecheckt; na het inchecken weer en voordat we door de vliegtuigdeur mochten, hetzelfde liedje. We hadden trouwens geluk gehad met onze ochtendvlucht, want een paar uur later bleken de wegen naar het vliegveld afgesloten te zijn.

Niemand op straat

En toen kwamen we aan in Beijing, wat vergeleken met de vorige keer dat we er waren wel een spookstad leek. Waar de metro’s eerst overvol waren, zaten er nu misschien tien mensen in. De perrons waren leeg, al klonk wel het automatische riedeltje door de speakers dat je ‘moest oppassen voor de drukte’. Nou, die was in geen velden en wegen te bekennen, ook op straat niet. Veel restaurants moesten het doen met lege tafels, als ze al open waren. Letterlijk iedereen die je tegenkwam liep met een mondkapje op en mensen zaten ver uit elkaar in het openbaar vervoer. Trouwens, voordat je een metro in wilde, werd je ook iedere keer weer gecontroleerd op temperatuur. Hier verschilde het of er een thermometer voor het hoofd of voor op je pols werd gebruikt. Deze checks kwam je overigens ook tegen als je een winkelcentrum in liep of zelfs door het park wilde wandelen.

We hebben nog vier volle dagen in Beijing doorgebracht tot onze terugvlucht. Jammergenoeg lag het openbare leven grotendeels stil en waren toeristische attracties – we moesten de Chinese Muur nog bezoeken – op dat moment gesloten. Uiteten was ook niet alles in een leeg restaurant, dus besloten we uiteindelijk maar het Chinese Thuisbezorgd te ontdekken. Het was even een dingetje, maar uiteindelijk vonden we een app waarbij je niét hoefde te betalen met AliPay. We hoefden nu niet eens meer naar buiten voor eten en stiekem had het wel wat om de hele dag in pyjama met elkaar te kletsen, al was de reden natuurlijk verre van leuk.

Ik heb als een bezetene mijn handen zitten wassen, tot een rode en schrale huid aan toe. De deuren openden we met onze mouwen en het liftknopje drukte ik in met het hotelpasje. Klinkt misschien panisch, maar ik was ergens toch bang. Vooral dat ik niet meer naar huis zou kunnen. Je wil ook niet weten hoe vaak ik Skyscanner heb gecheckt om te kijken hoeveel een vlucht kostte die eerder zou gaan dan onze. Want wat als die ineens geannuleerd zou worden? Dat was inmiddels ook niet meer heel vreemd geweest na bijvoorbeeld berichtgeving van KLM. Iedere keer wist Robin me op een of andere manier weer te kalmeren. ‘We kunnen niet anders dan afwachten’, zei hij. En: ‘Als onze vlucht echt gecanceld wordt, is er heus wel een andere manier waarop we naar huis kunnen’. Ondertussen was het een kwestie van het nieuws goed in de gaten houden.

Aftellen

Door al het binnen zitten en vooral de hotelkamer van binnen zien, had ik uiteindelijk echt wel zin – ik zeg het niet vaak na een vakantie – om naar huis te gaan. En niet eens omdat Robin en ik elkaar de tent uit hadden gejaagd. Integendeel, we zijn er denk ik wel achtergekomen dat we bizar goed 24/7 op twintig vierkante meter samen kunnen zijn. Wel vertrok ik met een dubbel gevoel, want wat zouden mensen denken als je vertelt dat je recentelijk naar China op vakantie bent geweest? Hoe je het ook wendt of keert, het wordt tóch continu aan het coronavirus gelinkt vandaag de dag.

Ik kreeg tijdens mijn vakantie en eigenlijk nu nog steeds lieve berichtjes van mensen, hoe we het gehad hebben op vakantie, of het coronavirus niet al te veel invloed heeft gehad op onze reis en of ik gezond ben. Ook krijg ik grappige vragen op me afgevuurd, want ja, hoe eet en drink je eigenlijk met zo’n mondkapje op? Als ik deze vakantie moet omschrijven met één woord, is dat zonder twijfel ‘onvergetelijk’. Niet alleen omdat we middenin deze crisis in het land waren waar het allemaal gebeurde, maar ook omdat het de eerste keer was dat ik met mijn liefde naar het land ging dat toch altijd een bijzonder plekje heeft bij mij. Omdat ik heb kunnen zien waar mijn ouders zijn opgegroeid en omdat ik de ouders van mijn moeder na al die jaren weer in goede gezondheid heb kunnen zien.

Lees ook
5x ‘virusfilms’ waarin een pandemie de wereld bedreigt

Fingers crossed

Voor mijn gezondheid én die van Robin heeft deze reis gelukkig geen gevolgen gehad, maar dat het virus in zo’n korte tijd al zo ontzettend veel mensen getroffen heeft en dat het einde nog niet in zicht is, blijft in mijn hoofd rondspoken. Fingers crossed dat alle wereldwijde maatregelen op korte termijn hun vruchten afwerpen en dat de snelle verspreiding beëindigd kan worden.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Instagram vs. reality🤪✌🏼🇨🇳

Een bericht gedeeld door CAROLIEN (@carolientsao) op

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Shoppen is altijd een goed idee