Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Nieuws & Maatschappij > Birsen: ‘Autisme is geen zwakte, maar mijn kracht’

Birsen: ‘Autisme is geen zwakte, maar mijn kracht’

Birsen: ‘Autisme is geen zwakte, maar mijn kracht’

Birsen Basar (35, auteur en coach) heeft autisme.

“Aan de buitenkant kun je niet zien dat ik autistisch ben, dat speelt zich binnenin mijn brein af. Ik begrijp bijvoorbeeld andere mensen minder snel en moet extra moeite doen om erachter te komen wat ze bedoelen. Stel het je zo voor: je bent in Japan en spreekt geen Japans, de Japanners vinden Engels moeilijk. Het kost veel energie om de ander dan toch te kunnen volgen. Dat heb ik de hele tijd, ook als ik gewoon Nederlands spreek.”

Nadenken bij elke stap

“Een ander voorbeeld is dat ik moeilijk contact leg. Ik weet wel dat ik ‘Hallo’ kan zeggen en ‘Hoe gaat het?’, maar dat is het dan. Hoe ik het contact verder moet opbouwen, weet ik niet. Ik heb als het ware een ‘leeg hoofd’ en moet nadenken bij elke stap. Dit soort dingen kost me veel energie en geeft me stress, daarom ga ik op zoek naar rust. Autistische kinderen doen dat soms door uren naar een draaiende wasmachine te kijken. Ik beweeg mijn rug van voor naar achteren, als een schommelstoel. Als ik dat een paar seconden doe, merk ik al dat ik de stress in mijn hoofd een beetje kwijtraak.”

“Ook merk ik dat het me helpt om zoveel mogelijk structuur aan te brengen in mijn leven. Mijn hoofd zit vaak helemaal vol met plannen en projecten die ik het liefst zo snel mogelijk af wil maken. Ik moet veel van mezelf. En ik kan maar moeilijk keuzes maken. Dat zit al in kleine dingen als: wat wil ik eten vanavond? Of wil ik op vakantie binnenkort? Daar krijg ik dan met mijn vriend woorden over, want hij kan er niet tegen als ik zo loop te dralen.”

“Soms lopen dingen anders dan ik had gepland, dat vind ik moeilijk. Ik kan wel proberen het overzicht te bewaren, maar ik heb daar niet alle invloed op. Soms zeggen anderen op het laatste moment een afspraak af, of doen ze niet wat ze beloofd hebben. Vroeger werd ik dan boos of chagrijnig, maar hoe ouder ik word, hoe beter ik daarmee leer omgaan.”

‘Ik leer elke dag’

“Het heeft bij negen jaar gekost voordat de instanties me uiteindelijk het label ‘autisme’ gaven. Ergens was ik opgelucht dat ik nu wist wat er met me aan de hand was. Maar wat ik daar verder mee moest? Ik had geen idee. Pas naarmate ik er meer en meer over las, snapte ik het beter. En nog steeds leer ik iedere dag beter wat autisme inhoudt.”

“Ik merkte dat dit ook iets is waar anderen mee worstelen. Ouders met autistische kinderen en mensen met autisme zelf. Vooral ook onder mensen van bijvoorbeeld Turkse komaf is er nog veel onwetendheid over dit onderwerp. Daarom wil ik mijn kennis graag delen en autisme bekender maken. Ik heb er vier boeken over geschreven en een documentaire gemaakt. Ik geef lezingen, waarop soms wel een paar keer avonden achter elkaar driehonderd man komt opdagen.”

“Ik wil dat mensen met autisme zich er niet meer voor hoeven schamen. Ik wil laten zien dat autisme geen zwakte is, maar juist een kracht. Er wordt er veel te veel gefocust op het negatieve, maar laten we het nou juist eens gaan hebben over het positieve. Autistische mensen zijn soms gewoon beter in ándere dingen, ze zijn niet minder capabel.”

“Dat merk ik ook in mijn eigen werk, ik heb ook een baan bij de gemeente Breda, op de afdeling subsidies. Ik merk dat autisme in mijn werk goed van pas komt, ik werk heel gestructureerd en kan goed het overzicht bewaren. Dat kunnen anderen misschien ook, maar bij mensen bij autisme is dit extremer. Ik ben ook een enorme doorzetter. Wat ik in mijn hoofd heb, ga ik doen. Waar ik aan begin, maak ik af.”

Dubbele winst

“Er wordt vaak gedacht dat mensen met autisme goed zijn in het werken met computers. Dat is misschien wel zo, maar uit de onderzoeken die ik heb gedaan blijken ze bijvoorbeeld ook goed te functioneren in de zorg. Waarom? Ik weet het niet zo goed. Punctualiteit helpt natuurlijk. Maar misschien ook wel doordat ze zelf veel ervaring hebben met hulpverleners. Dat is voor mij ook één van de redenen dat ik een opleiding SPH –sociaal pedagogische hulpverlening- ben gaan doen. Ik wil nu niets liever dan anderen met autisme goed kunnen helpen. Want het geven van lezingen en trainingen is heel leuk om te doen, maar van mensen direct kunnen helpen word ik nog gelukkiger. Ik help iemand anders en word zelf ook blij: dubbele winst.”

Dit interview staat in het 1000e nummer van Flair. Omdat we feest vieren deze maand, delen we dit verhaal alvast met jullie. Flair #1000 kun je 30 juni in de winkels kopen.