Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Nieuws & Maatschappij > Bertine: ‘Mijn vriendinnen hebben het over hun kinderen, ik over mijn kinderloosheid’

Bertine: ‘Mijn vriendinnen hebben het over hun kinderen, ik over mijn kinderloosheid’

Bertine: ‘Mijn vriendinnen hebben het over hun kinderen, ik over mijn kinderloosheid’

Bertine Carovigno (46, gedragscoach) is ongewenst kinderloos.

“Ik ben niet zo’n type dat op jonge leeftijd al droomde van het moederschap, maar rond mijn dertigste begon het toch wel te kriebelen. Mijn man en ik waren al lange tijd bij elkaar, vriendinnen om me heen kregen kinderen. Ik voelde steeds meer dat ik er klaar voor was. Maar het lukte niet volgens de ‘normale weg’.”

Medische molen

“Na een paar jaar kwamen we in de medische molen terecht, ik heb zeven keer een ICSI-behandeling ondergaan. Ik kreeg hormoonbehandelingen, puncties en een terugplaatsing. Het waren pittige trajecten waarin ik veel van mijn lichaam vroeg, maar zonder het gewenste resultaat. Iedere keer was daar de teleurstelling als het weer niet was gelukt. Dat is iedere keer een klap die je moet incasseren en waarna je weer door moet met je leven. Achteraf denk ik: ik had me misschien wel een keertje ziek mogen melden, ik was in die periode vrij hard voor mezelf. Ik ging maar door terwijl ik niet zo stil stond bij mijn emoties. Ik had het gevoel dat ik steeds faalde, terwijl ik op dezelfde afdeling van het ziekenhuis vrouwen blakende baby’s op de wereld zag zetten. Dat kwam soms hard binnen.”

“Zolang de artsen zeiden dat het mogelijk moest zijn om in verwachting te raken, bleven wij proberen. Maar op een gegeven moment wilden wij ook door met ons leven, want dat stond al jaren op pauze. Als je al een auto kocht, moest je er rekening mee houden dat je misschien wel een kindje zou krijgen. En dat lukte dan toch weer niet. We legden ons er steeds meer bij neer, hoe moeilijk dat ook was, want steeds hoor je dat stemmetje: moeten we het niet toch proberen? Misschien wel op een andere manier? Toch daalde het idee steeds meer dat ik dit niet moest willen.”

Groot verdriet

“Ik voelde op dat moment wel dat ik de verbinding met mezelf kwijt was geraakt. In eerste instantie stortte ik me op mijn werk. Maar ik merkte dat het zich begon te wreken. Mijn emoties had ik lange tijd niet toe te laten, maar ondertussen was er wel een groot verdriet in mijn leven. Ik ben begonnen met Yin yoga, een manier van yoga die mij heeft geleerd mijn gevoelens weer toe te laten.”

“Een van de dingen die ik nu doe is erover praten. Vriendinnen vertellen over hun kinderen, ik vertel over mijn kinderloosheid. Over dat het me soms raakt als ik een klein babytje zie of als ik een kind haar moeder hoor roepen en me realiseer dat het bij mij nooit zal zijn. Ik wil niet langer dat harnas om mijn hart om mijn gevoel te verstoppen, het mag er gewoon zijn. Hierdoor kan ook de liefde weer stromen. Ongewenst kinderloosheid is nog steeds een taboe. De maatschappij lijkt van je te verlangen dat je moeder wordt. Als het niet lukt, voelt dat als falen. Je schaamt je. Haast alsof je er minder vrouw door bent. Onzin natuurlijk, ik ben toch veel meer dan dat?”

Moeilijk

“Het is een moeilijk onderwerp voor veel mensen om over te praten. Dat merkte ik ook toen mijn directe collega zwanger werd. Niemand durfde direct aan mij te vragen hoe ik me daarbij voelde. Later hoorde ik wel van die collega dat ze tegen haar hadden gezegd: ‘Dat moet misschien wel moeilijk zijn voor Bertine.’ Mensen durven niet te vragen naar iets wat pijnlijk is, maar het is juist fijn als dat wel gedaan wordt, je gezien wordt en je je niet telkens groot hoeft te houden.”

Lees ook
Het 1000e nummer van Flair: vrouwen over kinderloosheid, autisme en lesbisch zijn

“Ik probeer met het delen van mijn verhaal andere vrouwen te helpen. De stilte te doorbreken, want dit thema leeft bij zoveel mensen. Ik heb ook Slowrun groep Hengelo met gelijkgestemden opgericht. Dat is fijn, want we sporten samen, maar weten ook waar de ander mee te maken heeft. Het is nu mijn missie om uit mijn verdriet iets positiefs te bewerkstelligen. Ik heb mijn idealen bijgesteld en ik ben nu gelukkig met alles wat het leven me wel biedt. Dat is waar het om gaat.”

Dit interview staat in het 1000e nummer van Flair. Omdat we feest vieren deze maand, delen we dit verhaal alvast met jullie. Flair #1000 kun je 30 juni in de winkels kopen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief

Shoppen is altijd een goed idee