Je bent hier: Home > Nieuws > Buurman van door politie neergeschoten vrouw in Alkmaar: ‘Ze bedreigde me soms met messen’

Buurman van door politie neergeschoten vrouw in Alkmaar: ‘Ze bedreigde me soms met messen’

Nieuws
Buurman van door politie neergeschoten vrouw in Alkmaar: ‘Ze bedreigde me soms met messen’

Donderdag werd bekend dat de 48-jarige Karla R., die woensdag door de politie werd neergeschoten in Alkmaar, is overleden aan haar verwondingen. Buurtbewoners ervoeren al lange tijd hevige overlast van de vrouw en maakten talloze meldingen. De dag voor haar dood werd nog geprobeerd haar te laten opnemen, maar er was geen plek, vertelt haar overbuurman Quincy aangeslagen. Daarmee lijkt Karla een nieuw triest voorbeeld van de beperkte mogelijkheden tot plaatsing die er zijn voor mensen in acute geestelijke nood.

Het begon met lichte overlast, nadat Karla, zo’n drie jaar geleden haar intrek nam in de woning aan de Elgersweg. Veel schreeuwen. Maar het ging van kwaad tot erger: banden leksteken, bloembakken naar beneden gooien en buurtbewoners en bezoekers uitschelden. Karla zou naakt over straat hebben gelopen, overmatig drinken, drugs gebruiken en meerdere mensen hebben bedreigd.

‘Ze is meerdere malen opgenomen geweest, maar altijd op vrijwillige basis’

Ook overbuurman Quincy de Nijs (24) vreesde lange tijd voor haar onvoorspelbare gedrag: ‘Karla had lang geleden al verplicht opgenomen moeten worden. Daar is de hele buurt het mee eens. Ze was op zich heel aardig, maar ze had enorme stemmingswisselingen. Dat kwam door haar PTSS. In het verleden schijnt ze seksueel misbruikt te zijn, en ze heeft jarenlang in de prostitutie gewerkt. Dat heb ik gehoord van een ex-klant van haar, de enige met wie ze nog contact had, en die een soort vertrouwenspersoon voor haar was. Hij was het die ze belde als het niet goed met haar ging, en hij was ook degene die ons als buurtgenoten op de hoogte stelde en uitlegde dat ze niets aan haar gedrag kon doen. Karla is meerdere malen opgenomen geweest, maar altijd op vrijwillige basis; als ze niet meer wilde, liep ze gewoon weg. Uitgerekend vandaag zou de Officier van Justitie, samen met de crisisdienst, komen inschatten hoe ze eraan toe was, en dan zou ze waarschijnlijk per direct gedwongen worden opgenomen. Hoe ik dat weet? De Officier van Justitie is toevallig een kennis van mij.

Bedreiging

Karla had een heel simpel huishoudentje. Toen ze hier kwam wonen, was de verhuizing zo gebeurd. Een paar pannetjes en bordjes, een bed, een bank en een televisie, dat was het wel. Ook had ze niet echt een sociaal leven. De enigen die ze met regelmaat sprak, waren de dealers waar ze haar drugs van kocht. Die stond ze vaak beneden op te wachten, en vervolgens ging ze weer naar boven. Als ik haar toevallig op straat tegenkwam, wist ik nooit wat ik kon verwachten. Soms was ze heel uitbundig: ‘Hee, hallo!’ riep ze dan. Maar als ze in een psychose zat, bedreigde ze me soms met messen. Heel erg eng, vooral als je een klein kind bij je hebt.

‘Ze begon naar de agenten te zwaaien met het mes en de hamer’

Nu Karla is overleden neem ik dat iedereen heel erg kwalijk, behalve de politieagent die haar daadwerkelijk heeft neergeschoten. Hij kon niet anders. Wat er nu in de media gemeld wordt, dat er kinderen zijn die de schietpartij hebben zien gebeuren, is honderd procent niet waar. Karla is niet eens bij de school geweest. Wij hebben haar op de voet gevolgd omdat ze met een hamer en een mes rondliep, we zijn de hele tijd nog geen meter van haar vandaan geweest. Er zijn geen kinderen die het schieten hebben gezien – en dat is door de leerkrachten van de school, die ik allemaal ken, aan ons als buurtbewoners bevestigd. Het enige wat de kinderen wel hebben gezien, is dat Karla een klap met een hamer op een bus heeft gegeven. Toen ze dat deed, hebben we de politie ingeseind. Karla zag ze aankomen, en probeerde weg te lopen, waarna zij haar achterna zijn gegaan. Plotseling draaide Karla zich echter om, en begon ze naar de agenten te zwaaien met het mes en de hamer. De politie liep vervolgens achteruit om afstand te creëren, maar terwijl ze dat deden, kwam een van de agenten ten val. Terwijl hij achterover viel, rende Karla op hem af met het mes en de hamer, en op dat moment heeft hij twee schoten gelost: een in haar borstkas, en een in haar buik.

Schuld

Ik heb alle begrip voor die agent. Maar het had nooit zover mogen komen. De dag ervoor hadden wij al melding gemaakt bij de politie dat het niet goed met haar ging, maar de politie zei dat ze op dat moment niets konden doen omdat de crisisopvang vol was. Er waren die dag al twee mensen met acute problemen naar de crisisopvang gebracht, en het zou ongeveer vier uur duren voordat er weer een plek beschikbaar was. Wij hebben toen met de hele wijk op haar galerij bij de deur gepost om te zorgen dat ze tot die tijd binnen zou blijven, maar vijf uur later was er nog niemand. Daarna hebben we weer contact opgenomen met de politie, maar toen kregen we te horen dat zij geen zorginstantie zijn en dat de crisisdienst haar moest ophalen. Die hebben we daarop ook gebeld, maar daar was helemaal niets over onze melding bekend! Nogmaals: niemand is boos op de agent, hij kon niet anders. Maar dat het zo ontzettend uit de hand heeft kunnen lopen, is de schuld van een systeem dat niet werkt zoals zou moeten.’

Het vervolg op dit verhaal is te lezen in het eindejaarsnummer van Flair. Intussen op de hoogte blijven van onze artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: ANP

Shoppen is altijd een goed idee