Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Mannengeheimen > Vincent: ‘Mijn vader heeft longkanker en denkt dat ik ben gestopt met roken, maar ik lieg’

Vincent: ‘Mijn vader heeft longkanker en denkt dat ik ben gestopt met roken, maar ik lieg’

Vincent: ‘Mijn vader heeft longkanker en denkt dat ik ben gestopt met roken, maar ik lieg’

Elke week delen mannen in onze rubriek Mannengeheimen (anoniem) hun persoonlijke verhaal. Deze week is de beurt aan Vincent.

‘Ik heb mezelf nog nooit zo gehaat als op dit moment. En ik heb me nog nooit zo geschaamd, naar mijn vader toe, maar ook naar de rest van mijn familie. Mijn vader heeft longkanker in
een vergevorderd stadium en heeft volgens de artsen nog maar kort te leven. Hij is wat je noemt een ‘verstokte roker’ en realiseert zich goed dat zijn verslaving de oorzaak is van zijn ziekte. Net als mijn vader rookte ik tot voor kort ook een pakje per dag, maar toen we het nieuws kregen, heb ik hem beloofd nooit meer een sigaret aan te raken. Dat heb ik welgeteld een dag volgehouden.’

‘Mijn vader heeft geen idee, ik blijf hem vertellen dat ik ben gestopt. Een leugen waar ik me ver schrikkelijk schuldig over voel. We weten nu ongeveer een maand hoe slecht mijn vader er aan toe is. Het moment waarop we het hoorden, vergeet ik nooit meer. Mijn moeder, zus, zwager, vriendin en ik zaten om zijn bed toen de dokter het slechte nieuws bracht. Eigenlijk zagen we het al aankomen, maar het blijft toch een gigantische schok. Het is niet uit te leggen wat je voelt als je te horen krijgt dat je vader er over een paar maanden niet meer is. Dat ze er alles aan doen om de pijn in die laatste fase zo goed mogelijk te bestrijden en dat euthanasie tot de mogelijkheden behoort. Ik kan nog steeds nauwelijks geloven dat het waar is. We hebben uren gepraat, over hoe we ons voelen en over hoe het nu verder moet.’

Betrapt

‘Mijn vader was heel stellig over een ding hij zei meteen dat ik moest stoppen met roken. Mijn moeder en mijn zus voeren al jaren campagne tegen het rookgedrag van mij en mijn pa, zonder succes. Nu was alles anders. Ik kon het voor mezelf ook niet meer goedpraten en zomaar een sigaret opsteken. Het was overduidelijk hoe dodelijk roken kan zijn. Ik was er klaar mee. Geen sigaret meer voor mij, dat wist ik zeker.  Ik heb mezelf overschat. Ik dacht dat het feit dat mijn vader op sterven ligt, genoeg was. De beste stok achter de deur die mogelijkerwijs bestaat. Maar ik realiseerde me niet hoe verslaafd ik ben. Dat besef kwam pas de volgende ochtend, toen ik naar de snackbar liep om tóch sigaretten te halen. Mijn vriendin Chiara was naar haar werk, zelf had ik een week vrij genomen om zo veel mogelijk tijd met mijn vader door te brengen. Die middag zat ik aan zijn bed te liegen over mijn nieuwe, rookvrije leven. Vanaf dat moment rookte ik stiekem: op het balkon als Chiara er niet was, tijdens wandelingetjes, nadat ik pa had bezocht, in mijn lunchpauze. Ik heb het zeker een maand voor iedereen verborgen weten te houden, totdat Chiara me betrapte.’

Lees ook
Mannengeheimen: ‘Liever liet ik haar kat inslapen, dan dat ik de operatie betaalde’

‘ Ze kwam eerder thuis dan ik verwachtte en vond me rokend op het balkon. Ze werd vreselijk kwaad. En terecht. Ik ben meteen weer gestopt, dit keer voor twee dagen. Tot op de dag van vandaag weet mijn vader niet dat ik nog steeds rook. Weliswaar stukken minder dan vroeger, lang geen pakje meer per dag, maar feit blijft dat ik nog steeds rook. Mijn vader is inmiddels thuis, volgens de dokter heeft hij niet lang meer. Ik wil niet dat hij zich zorgen maakt om mij, daar om lieg ik tegen hem. Hij blijft er name lijk maar op hameren dat ik echt nooit meer moet roken, dat ik ervoor moet zorgen dat mij niet hetzelfde lot te wachten staat. En ik verzeker hem keer op keer dat ik nu gezond leef. Dat zijn ziekbed mijn ogen heeft geopend. Dat ik niet eens meer wil roken. Om een paar uur later weer een peuk op te steken. Ik haat mezelf. Net als Chiara vind ik dat ik zou moeten stoppen, maar dit is zo’n moeilijke periode. Het afscheid nemen, het verdriet, alle dingen die geregeld moeten worden. Ik houd mezelf voor dat ik stop zodra dit allemaal achter de rug is. Dan ga ik hulp zoeken desnoods naar een kliniek, wat er maar nodig is om ervan af te komen.’

Ergste wat ik kon doen

‘Op dit moment kan ik dat echt niet, het is te zwaar. Chiara is redelijk begripvol. Ze snapt dat het moeilijk voor me is, maar vindt het ook een slecht excuus. En ze heeft gelijk. Ik vind mezelf ook een enorme slappeling. En een leugenaar. Mijn vader, moeder en mijn zus: ik lieg dagelijks tegen ze. We zijn closer dan ooit en dat maakt het gevoel van verraad al leen maar groter. Maar ik wil niet dat ze zich nog meer zorgen maken dan ze al doen. Daar is simpelweg geen ruimte voor. Eigenlijk wil ik niets liever dan eerlijk zijn, maar dat kan ik ze niet aandoen. Daarom zit er niets anders op dan rond te blijven lopen met dit enorme schuldgevoel. Want je niet houden aan iets wat je je vader op zijn sterfbed belooft, is misschien wel het ergste wat je kunt doen.’

Ook een geheim delen? Mail: redactie flaironline.nl , o.v.v. Geheim. Interview: Karin Rus