Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Mannengeheimen > Bart: ‘Ik ben een professionele fysiotherapeut, maar van die ene patiënt word ik wel opgewonden’

Bart: ‘Ik ben een professionele fysiotherapeut, maar van die ene patiënt word ik wel opgewonden’

Bart: ‘Ik ben een professionele fysiotherapeut, maar van die ene patiënt word ik wel opgewonden’

Elke week deelt een man zijn geheim in onze rubriek Mannengeheimen. Deze week vertelt Bart (35) zijn verhaal. “Je zou denken dat ik na twaalf jaar werken als fysiotherapeut niet meer ondersteboven raak van mijn patiënten. Maar er komt sinds vijf weken een vrouw in mijn praktijk door wie ik de weg kwijt ben.”

De laatste keer dat mijn hart sneller ging kloppen voor een aantrekkelijke vrouw tijdens mijn werk is alweer zeven jaar geleden. Toen merkte ik na een aantal behandelingen dat ik me niet goed meer kon concentreren en heb ik haar doorverwezen naar mijn collega. Soms nemen we elkaars patiënten over. Dat kan zijn omdat een van ons zich meer heeft gespecialiseerd in een bepaalde behandeltechniek. Of omdat het herstel niet naar verwachting verloopt en er een nieuw behandelplan moet worden opgesteld. Of, maar dat heb ik gelukkig nog maar, dat het totaal niet klikt met de patiënt en er te veel irritatie of discussie is tijdens de behandeling.

Grenzen bewaken

Natuurlijk is dat niet bevorderlijk voor de genezing. Als een vertrouwensbreuk dreigt, is het zinvol een patiënt door te verwijzen. Bij de vrouw die ik destijds doorverwees daar was geen sprake van, maar ik voorzag problemen. De spanning tussen ons liep op. Ik merkte dat mijn gevoelens voor haar te persoonlijk werden. Dat heb ik met mijn collega besproken. Samen hebben we het behandelplan aangepast, waardoor het aannemelijk was dat hij met haar verderging. Ze liet blijken dat ze het jammer vond, maar accepteerde mijn advies. Twee maanden later was ze hersteld en kon de behandeling worden gestaakt. Ze kwam nog netjes afscheid van me nemen. Daarna heb ik haar nooit meer gezien. In de opleiding wordt uitgebreid aandacht besteed aan ethiek en gedragsregels. Een te intieme relatie met je patiënten moet je te allen tijde voorkomen. Iemand die om hulp bij je komt, is kwetsbaar en het vertrouwen dat je wordt gegeven, mag je beslist niet beschamen. Je moet je grenzen bewaken. Met sommige patiënten bouw je een soort band op. Als je elkaar maanden ziet, leer je iemand goed kennen. Er zijn mensen die hun hart bij je luchten. Ik zou er een boek over kunnen schrijven.

Lees ook
Thomas (32): ‘Ik durf mijn vriendin aan niemand voor te stellen’

In de loop der jaren heb ik geleerd hoe ik afstand kan houden van mijn patiënten. Mijn patiënten kan ik overal aanraken. En soms hang ik in vreemde houdingen over hen heen. Zo dicht bij kom ik alleen bij mijn vrouw en kinderen. En nu heb ik dus Brigitte op mijn behandeltafel. Dertig, single, donkerbruin golvend haar. Intelligent, lief, grappig en zo mooi. Echt verschrikkelijk. Vanaf het moment dat ik haar zag, dacht ik: oh boy, dit gaat moeilijk worden. Het was verstandig geweest als ik haar meteen naar een van mijn collega’s had doorverwezen, maar ik dacht dat ik het wel aankon. Ik ben professioneel genoeg en ik was natuurlijk ook nieuwsgierig naar haar. Het is best fijn om een aantrekkelijke vrouw te mogen behandelen, zonder dat je wat met haar wilt. Eigenlijk hoopte ik stiekem dat ze een vervelend mens zou zijn. Dan was het makkelijk geweest haar professioneel te blijven behandelen. Maar helaas is ze echt heel bijzonder. Ze is fotograaf en praat heel boeiend over haar vak. Vanwege overbelasting van haar schouder en rug kan ze nu niet werken en daar heeft ze het heel moeilijk mee. Daarnaast is haar relatie kort geleden beëindigd en alsof dat nog niet verdrietig genoeg was, blijkt nu ook haar vader ernstig ziek te zijn. Kortom, ik ben haar uitlaatklep. Ze praat, huilt en lacht opvallend veel bij mij. En intussen behandel ik haar klachten, onder andere met een massage van twintig minuten. Ik merk duidelijk hoe dat haar ontspant. Een keer viel ze zelfs in slaap.

Mijn huwelijk op het spel

Het gaf mij een extreem goed gevoel, dat ze zich zo veilig voelde bij mij. Ik kijk uit naar de dagen dat ze een afspraak bij me heeft. En dan zorg ik ervoor dat ik er op mijn best uitzie. Het is niet goed en gaat deze keer verder dan zeven jaar geleden. Het laatste wat ik wil, is mijn huwelijk op het spel zetten. Ik hou van mijn vrouw en adoreer mijn kinderen. Dus bewonder ik Brigitte in het geheim. Ik wil geen relatie met haar. Als ik mijn gevoelens voor haar niet meer onder controle kan houden, geef ik haar uit handen aan een collega. Ik hoop dat het niet zover hoeft te komen.”

Interview door: Veronique Hazelzet