Je bent hier: Home > Magazine > Marieke: ‘Op een dag ging het licht uit, misschien vormden mijn miskramen de trigger’

Marieke: ‘Op een dag ging het licht uit, misschien vormden mijn miskramen de trigger’

Magazine
Marieke: ‘Op een dag ging het licht uit, misschien vormden mijn miskramen de trigger’

Het gebeurde ineens en voor haar out of the blue: Marieke de Goeij (38) stortte volledig in. Sommige hulpverleners noemden het een burn-out, anderen een depressie of angststoornis. ‘Totále paniek. M’n gedachten en lijf kwamen maar niet tot rust.’ Uiteindelijk klom ze uit haar dal en nu heeft ze een doeboek gemaakt voor mensen die hetzelfde overkomt.

‘Ik pakte alles aan’

“Ik leefde mijn droom. Mijn man Lars en ik waren naar Australië vertrokken, voor onbepaalde tijd. Vlak daarvoor zijn we nog getrouwd op een hoge berg in Oostenrijk, we vierden een groot après-skifeest met onze beste vrienden en familie, zo’n zeventig man. Twee weken later zaten we met ons hele hebben en houwen in het vliegtuig op weg naar een nieuw avontuur. Het was een beetje zoals mijn hele leven verliep. Ik pakte alles met beide handen aan. Bang? Ik? Pffff. Nee man, écht niet. In mijn eentje door Zuid-Amerika reizen? Deed ik. Mijn baan opzeggen als marketeer en gaan freelancen? Geen probleem. Als ik iets spannend vond, deed ik het juist. Ik weet nog dat ik vroeger praten voor een groep eng vond. Spreekbeurten, presentaties: vreselijk. Dus besloot ik om in mijn studententijd als bijbaantje bij de Heineken-fabriek rondleidingen te geven. Ik ging niets uit de weg.”

Spannend

“In Australië bouwden we ons leven snel op. We maakten vrienden, ik vond een baan en algauw kon ik die baan opzeggen om fulltime illustrator te zijn. Lars en ik hadden het naar ons zin, vooral toen we van een Notting Hill-wijk in Sydney naar Bondi Beach verhuisden. Alsof je een ansichtkaart binnenwandelde: we woonden aan het strand. De zon scheen altijd in mijn leven. Letterlijk, buiten, maar ook figuurlijk. Ik was gelukkig. Als ik nu terugkijk, besef ik wel dat er ergens barstjes zijn ontstaan. Maar het was niet zo dat ik mezelf gevoelsmatig voorbijliep. Ik deed aan meditatie, gunde mezelf rust – dacht ik althans – en wandelde veel. Ik las weleens een boek, sportte en praatte over mijn gevoel. Lars en ik wilden graag een gezin, maar dat ging twee keer mis: twee keer kreeg ik een miskraam, twee keer in een vroeg stadium. Ik was heel verdrietig, maar stopte dat gevoel niet weg. Ik heb gehuild en erover gepraat, ik heb als een soort afscheidsceremonie bloemen in de zee vlak bij ons huis gelegd – ik stond stil bij wat ons was overkomen. Toch was er één dag waarop het licht uitging en dan vooral fysiek. Waardoor het kwam? Ik weet het niet. Misschien vormden mijn miskramen de trigger, of ben ik onbewust toch doorgedenderd.”

Totale paniek

“We woonden zo’n 2,5 jaar in Australië en ik kon ineens, zonder aankondiging, niet meer slapen. Gewoon echt níét meer. We waren op vakantie, weet ik nog. Ik deed geen oog dicht, lag op mijn rug met mijn armen langs mijn lichaam naar het plafond te staren – in totále paniek. Ken je zo’n alarmknop in een trein of lift? Dat je er dan op drukt en er een heel hard geluid uit komt? Het was alsof iemand in mijn lijf die alarmknop had ingedrukt. Ik kon hem alleen niet meer uit krijgen.”

‘Wie was ik?’

“Ik wist niet wat me overkwam. Herkende mezelf niet meer. Wie was deze Marieke? De donkerste gedachten kwamen voorbij. En de engste was: dit komt nooit meer goed, dit komt nooit meer goed, dit komt nooit meer goed. Ik besloot dat ik rust nodig had en stopte met mijn illustratiewerk. Ik ging vrij tekenen, wandelen en sporten. Maar m’n gedachten en lichaam kwamen niet tot rust. Dat cirkeltje in mijn hoofd: ik kwam er niet uit. Ondertussen was ik ontzettend bang dat mensen bij me weg zouden gaan. Vooral Lars. Hoeveel vrije tijd ik ook nam: het werd alleen maar erger, ik dacht dat ik gek werd. Ik kon niet stoppen met piekeren, stond continu ‘aan’, had paniekaanvallen en ’s ochtends zag ik er al tegenop dat ik ’s avonds weer moest gaan slapen. Mijn vader kwam naar Australië. Eerst dachten we nog: voor eventjes. Hij zou me een paar weken ondersteunen en dan kon ik weer lekker m’n ding doen.”

Daar zit je dan

“Mijn vader, Lars en ik besloten dat het beter was dat ik met mijn vader terug mee naar Nederland zou gaan. Ja, dan ben je 35 en daar zit je dan. Terug bij je ouders in huis. Zonder baan. Zonder hoop dat het beter zal gaan. De grootste valkuil is, zo weet ik nu: luisteren naar de dingen die je denkt. Dat je al je gedachten wilt uitpluizen, omdat je denkt: als ik mezelf begrijp, gaat het beter. Nu weet ik: je wordt niet beter door wat je denkt, maar door wat je doet. Ik ging twintig kilometer met mijn moeder fietsen, ik maakte puzzels in van die stomme puzzelboekjes. Ik deed bordspelletjes met vrienden. Bakte een appeltaart. Elke donderdagavond keek ik Expeditie Robinson bij een vriendin. Ik had niets met dat programma, maar structuur, er even uit zijn, niet alleen zijn met je hoofd – dat had ik nodig. In het begin druist alles wat je doet tegen je natuur in. Het is niet dat je je beter vóélt: dat nare gevoel blijft. Maar toen kwam er ineens, na een paar weken, het moment waarop ik aan het breien was – van mijn schoonmoeder geleerd – en ik tien minuten níét aan mijn angsten dacht. Dat waren tien minuten lichtheid. Ik was zo blij! Want als het tien minuten kon, kon het misschien ook een uur, een dag. Een week.”

Lees ook
Maartje verloor haar baby: ‘We zongen kinderliedjes en ik zei tegen hem dat hij mocht gaan’

‘Accepteer dat je in een ravijn bent gedonderd’

“Ik heb meteen professionele hulp gezocht. Maar het duurt even voordat je terechtkunt. Ik belde een meditatielerares die ik zes jaar lang niet meer had gezien. ‘Het gaat niet goed, wat moet ik doen?’ Vanaf dat moment spraken we elkaar wekelijks. Zij leerde me te accepteren dat dit nu eenmaal zo was. Ik dacht lang: hóé kan míj dit overkomen? Maar je kunt beter accepteren dat je in dat ravijn gedonderd bent en daarna bedenken hoe je er weer uit klautert, dan alleen maar met jezelf bekvechten over hoe je ín dat ravijn viel. Zes weken nadat ik naar Nederland was gekomen, kon ik terecht bij een psycholoog, voor twee keer in de week, en bij een psychiater voor structurele therapie. Ook dat hielp. Dat iemand zegt: ‘Je bent niet gek, dit overkomt zo veel mensen.’ En: ‘Dit is wat we gaan doen.'”

Het hele verhaal, waar Marieke onlangs een bijzonder boek over schreef, lees je in Flair 9-2020.
Deze ligt t/m 3 maart
 in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee