Blog Yvonne: ‘Born to be free’

210
Yvonne Floor

Het is een zeer hectische week met rechtszaken, vrienden en zakelijke connecties die me laten weten dat ze door twee personen uit mijn omgeving lastig gevallen worden. Ik ben het na zes jaar intens beu en wil rust om te werken en te schrijven.

Lees ook: Blog Yvonne: ‘Mijn kinderen ben ik al vier jaar kwijt. Net als al het andere dat ik in mijn leven opgebouwd heb’

‘Hoe kan een mens schrijven of überhaupt functioneren in eindeloze juridische procedures?’, vraag ik vertwijfeld aan mijn moeder en onze vriendin. ‘Er komt altijd een oplossing, schat’, zegt Alice, onze vriendin. En die komt er. Ik ontvang een berichtje van een vriendin. ‘Mijn caravan staat voor je klaar’, zegt ze. ‘In je favoriete kleuren. Rood, rose, turquoise.’ Ik veer op.

Twee uur later rijdt een vriend, J., me in zijn Saab Cabrio naar mijn bestemming. De zon schijnt, mijn haren wapperen in de wind en we luisteren naar ‘God bless this Mess’ van Sheryl Crow. Ik grinnik. J. kijkt vanachter het stuur naar me en geeft een kneepje in mijn hand. ‘Het is wonderlijk hoe jij nog kunt genieten van het weer, de bloemen, van muziek. Wat jou en al die andere vrouwen aangedaan wordt, is met geen pen te beschrijven’, zegt hij.

‘Het is mensonwaardig’

Tracy Chapman zingt ‘Telling Stories’ en we neuriën mee. Ik denk aan het verbod op mijn levensverhaal. Aan de dwangsom van duizend euro per dag waarmee ik bedreigd word als ik weiger om publiekelijk te ontkennen wat ik de laatste jaren van mijn leven heb meegemaakt. Het is mensonwaardig. Ik denk aan alle andere vrouwen in situaties van coercive control die vakkundig monddood gemaakt worden en onder een pseudoniem moeten leven. Hoe lang kan ik nog onder mijn eigen naam leven? Sommigen zijn van mening dat ik ook het recht niet heb om onder mijn eigen naam te schrijven. Het is te bizar voor woorden.

Pistool

J. slaat af bij een landweggetje en de auto nadert een houten slagboom. Hij rijdt me naar de geheime plek, installeert mijn bagage en we genieten van de omgeving en het prozaïsche plekje. Ik ben mijn vrienden dankbaar en schenk J. een koud biertje in.
Een uur later is hij weg en zit ik onder een boom met mijn laptop op mijn knieën. Ik type met mijn iPhone vastgeklemd onder mijn oksel. Ik voel getril en kijk op het schermpje. Het is V., een vriendin uit de Verenigde Staten. Ze was getrouwd met een CIA-agent, en is al jaren het contact met haar enige kind verloren. ‘Als je ooit contact met je zoon opneemt, dan schiet ik je door je kop’, zei haar ex man, terwijl hij een pistool tegen haar hoofd hield.

Alles kwijt

V. gaf tweehonderdduizend dollar uit aan advocatenkosten om haar zoon begeleid te mogen blijven zien. Na tien jaar vechten was ze alsnog haar kind kwijt, evenals haar volledige erfenis, haar huis, haar reputatie. Ze verhuisde voor haar veiligheid naar een geheime locatie en verdient nu haar boterham als kunsthandelaar. ‘Are you safe, dear?’, appt ze. ‘I love you.’ Ik stuur een duimpje naar haar en maak een foto van de boom, mijn laptop en mijn uitzicht. Ze stuurt me een smiley terug. ‘You are born to be free’, schrijft ze. En zo is het maar net.

Over Yvonne

Yvonne (51), moeder, journaliste, schrijfster, mensenrechten juriste en dagvoorzitter is een vrouw met een missie. Ze heeft maar een doel en dat is de leefomstandigheden van vrouwen en hun kinderen in geweldsituaties op de kaart zetten en te verbeteren. Haar dagelijkse peptalks krijgt ze van de ex vrouw van een CIA agent, een Amerikaanse diplomate, een kunstenares die een galerie had in Soho en haar Armeens-Italiaanse soulmate Joseph. Ze hebben allen één ding gemeen: ze zien uit naar het moment waarop ze hun geliefde kinderen weer in hun armen kunnen sluiten. Haar ervaringen verwerkt Yvonne wekelijks in een vervolgverhaal op het boek ‘Tot de Dood Ons Scheidt’ – dat inmiddels uit de handel is gehaald – en een boek: ‘Joseph’s Koffer’. Tussendoor werkt Yvonne bij als hostess en in de fashion.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

DELEN