Blog Denise: Ziek, zwak en misselijk

1320

Daar zit je dan met je zieke hoofd. Die deadline hijgt in je nek, maar er staat nog niks. Leuke avonturen heb je ook al niet beleefd, want je bent al sinds woensdag binnen. Alleen op mijn verjaardag had ik een korte opleving.

Met barstende koppijn en een snotkop stond ik stof te zuigen, werkte ik een afwas weg en haalde ik was van de verwarming. Ik sjouwde met boodschappen en ruimde een beetje op, maar rommelig bleef het.

Familie kwam en hé, toen ze er waren leek het best wel weer te gaan. Ik dronk een wijntje, dat leek te helpen, en vooruit, ik ben de beroerdste niet, bij het eten nam ik er nog een. Want dat stond al: dat we uit eten zouden gaan: met mijn vader en zijn vrouw en mijn moeder en haar man, of moet ik zeggen mijn ouders en stiefouders? Zo noem ik ze nooit. Zelfs mijn ouders noem ik geen ouders. Ik heb een vader en een moeder, maar óuders? Het zal wel een gescheiden-kind-dingetje zijn.

Hoe dan ook, fijn dat het kan. Gewoon met z’n allen bij elkaar. Hopelijk kunnen mijn kinderen dat ooit ook zeggen.

Die waren er trouwens ook bij hoor. Ook zij waren ziek geweest. Mijn zoon eerst een dag; hij is toen alleen nog naar school gekomen om zijn rol bij een optreden te vervullen (hij moest Doornroosje kussen, die gelukkig niet ziek is geworden) en mijn dochter vorige week een dag. Terwijl ze eigenlijk haast nooit ziek zijn. Meestal alleen eens een avond koorts en dan is het de volgende dag weer over.

Deze keer was het wat hardnekkiger.

Vooral bij mij.

Want hoopte ik eerst nog dat ik het niet zou krijgen, na al die kussen en knuffels en in één huis met dezelfde bacillen moest het een keer mis gaan.

Ik had de kinderen woensdag naar school gebracht en daarna had ik het ijs- en ijskoud. Klappertandend en wel. Ik bibberde zo dat ik zelfs niet fatsoenlijk kon appen.

Met een thermomaillot, thermosokken, een dikke trui en een fleecedeken om mijn benen had ik het nog koud.

Dit was niet goed.

Ik voelde warm aan. Heel warm.

Na de kinderen had ook ik nu koorts.

En dat niet alleen.

Mijn hoofd barstte uit elkaar.

Koppijn, keelpijn, kiespijn, kaakpijn, oorpijn, rugpijn… Waar had ik eigenlijk géén pijn?

Ik voelde me een beetje zielig. En tegelijkertijd had ik met terugwerkende kracht nog meer medelijden met mijn kinderen. Want ziek zijn is ook gewoon echt niet leuk.

Zo goed en zo kwaad als het ging probeerde ik nog te werken achter mijn pc, maar op gegeven moment ging het niet meer. Ik pakte het poezendekbed van mijn dochter dat nog op de bank lag, deed een kussentje in mijn rug, en ging met een kop thee en mijn benen lang uit op de bank liggen.

Hé, dat was best lekker eigenlijk. Dat moest ik vaker doen.

’s Avonds zocht ik afleiding bij de tv. Ik keek de gevaarlijkste wegen en genoot van het landschap van Kazachstan. Los daarvan vond ik zowel Eva van de Wijdeven als Eddy Zoëy heel leuk in het programma.

Ondertussen had ik het ineens stikheet. Ik voelde me precies zoals mijn dochter zich gevoeld moest hebben. Ik zie haar nog puffend armen en benen over haar dekbed heen gooien. Het ene na het andere kledingstuk trok ze uit. Ik nu ook.

Donderdag knalde ik er toch nog een blog over carnavalskleding uit, maar goed voelde ik me niet. En dan was ik de dag erop nog jarig ook.

Moest ik nou alles af gaan zeggen?

Ik maakte de wc, het fornuis en het andere hoognodige schoon en was kapot, maar nu kon afzeggen echt niet meer. Ik fietste naar school en had uiteindelijk toch een supergezellige middag en avond met familie. En met de kinderen, die uiteindelijk op de bank van het restaurant in slaap vielen, terwijl het nog best vroeg was.

De volgende ochtend bracht ik ze naar hun vader. Eenmaal terug thuis was ik weer op. Alsof dat enkele fietstochtje me al mijn energie had gekost.

Daar zat ik weer.

Slappe benen, zware armen, duizelig en vooral misselijk.

Meh. Niet leuk. Ik had net voor de dagen dat de kinderen er niet waren twee opdrachten aangenomen, een voor het weekend en een voor begin volgende week. En dan had ik ook deze deadline voor Flair nog. En ik wilde nog een blog over walvissen spotten online zetten.

Ik wist niet waar ik moest beginnen. Ik kon nu al niet meer.

Een half uurtje naar bed zou vast helpen. Ik zette de wekker, liet ‘m gaan en zette ‘m weer uit. Vier uur lang sliep ik.

Daarna deed ik een nieuwe poging.

Ik deed wat ik kon, maar bleef verre van fit.

’s Avonds had ik zin in kippen- of groentesoep, maar dat had ik niet in huis.

Inmiddels wel. Ik heb het net gehaald, in de stromende regen. Bij de avondwinkel op de hoek.

En ondertussen bedacht ik me dat ik eigenlijk een blog had willen posten met leuke doetips met kids voor in de vakantie. Dat lukte nu ook niet meer. Nou ja, mocht je in Den Haag wonen of er deze voorjaarsvakantie zijn, dan heb je hier vast ook wel wat aan: Altijd leuk met kinderen in Den Haag.

Alle afspraken die ik de afgelopen dagen had heb ik af moeten zeggen. Ik had een feestje, en een etentje, en ik wilde naar een leuk wijn-event. Het was beter van niet. Eén van de opdrachten deed ik wel, de andere moet nog, ook al zou ik het liefst op de bank gaan liggen. Maar daaraan toegeven en echt even niks doen? Ik vind het moeilijk.

Hopelijk heb ik wel weer wat energie als de kinderen weer hier zijn.

Nou ja, even doorzetten maar. De dagen lengen al, straks is het weer lente, en dan voel ik me vast weer beter. Die stomme winter ook. En die regen! Doe mij maar palmbomen. En zon en warmte.

Lees ook:

 

DELEN