Blog Denise: Stomme mama!

1610
Foto: Denise

Ik deed dagenlang hink-stap-sprong door een kamer vol Playmobil.
Lakte de nagels van mijn dochter, omdat ze dat zo graag wilde.
Liet mijn zoon van een gewoon T-shirt een stoer voetbalshirt maken, omdat hij dat zo graag wilde.
Kocht met mijn dochter maar weer eens ingrediënten voor het maken van cupcakes, omdat ze dat zo graag wilde.
Zocht een halve dag naar een scheidsrechtersfluitje dat ergens in huis moest liggen en dat mijn zoon per se wilde hebben.
Ging met ze voetballen op de sportvelden waar ik nooit zo heel blij van word, maar zij juist wel.

Liep tussendoor naar huis om boterhammen voor ze te smeren.
Voetbalde eerder al anderhalf uur met ze in de straat.
Liet ze leuke dingen doen met mijn zusje die speciaal kwam oppassen omdat ik naar een begrafenis moest.
Hielp met gordijntjes ophangen in een huis dat mijn zoontje met haar had gemaakt van een doos.

Keek mee naar ‘Mijn vader is de beste’.
Veegde voor de zoveelste keer moddersporen weg uit de keuken.
Liet ze elke dag op de iPad.
Moest voor de 1000ste keer naar de stem van meester-patissier Robèrt van Beckhoven luisteren in oude afleveringen van CupCakeCup.
Liet ze cupcakes bakken.
En cupcakes versieren.
Liet mijn vingers blauw, geel en rood worden om van wit marsepein en kleurstof de juiste kleur bruin voor mijn zoon te kneden.
Bouwde een hut onder de tafel.

Sliep er op mijn zoons verzoek zelfs met z’n drietjes in, wat ze natuurlijk geweldig vonden.
Bakte croissantjes.
Dronk mijn koffie telkens koud.
Werd niet boos toen er boterhammen op de grond vielen.
En een schaaltje yoghurt met cornflakes.
Van die dingen die gebeuren.
Liet ze een paar keer kiezen wat ze ’s avonds wilden eten.
Stond ondanks dat ze vakantie hadden elke dag tussen half 7 en half 8 op, omdat zij ook al op waren.
Hield een hevig spartelende dochter in bedwang die niet gedruppeld wilde worden bij de oogarts.
Kocht Pokemonkaarten en knutselboeken.
De koekjes die ze wilden.
De chips die ze lekker vonden.
Ik maakte smoothies.
En roti’s.
Luisterde honderden keren naar ‘Mama, kun je …
Zeurde niet over lesjes lezen, wat mijn zoon eigenlijk ook nog moest.
Schreef op verzoek van hem teksten bij de tekeningen in superleuke boekjes die hij zelf had gemaakt.
Liet ze knutselen, kleien en verven.
Onderbrak mijn eigen werk –wat soms écht even moest- keer op keer.
Deed leuke voorstellen met andere dingen die we konden doen.
En ik liet mijn eigen wensen varen (‘Laten we even naar het stránd gaan jongens, het is nu lekker weer!’)
Allemaal met liefde.

Toen ik zondagavond tegen zessen net wilde gaan koken vroeg mijn zoontje of ik nog even in de tuin wilde voetballen.
‘Nee,’ zei ik, ‘mama gaat nu net koken.’

En toen was ik een stomme moeder…

En had ik een boze zoon.
‘Je doet ook nooit eens wat ík wil.’
Au.

Maandagochtend vroeg smeerde ik 12 boterhammen. Ondertussen kwamen er in de groepsapp van de ouders uit de klas van mijn zoontje foto’s van wintersportvakanties binnen. Nadat één vader een foto van hem en zijn dochter op wintersport had geplaatst, voelde kennelijk iedereen die ook op wintersport was geweest zich geroepen om ook een wintersportfoto de groepsapp in te slingeren. Niet veel later hadden 7 ouders foto’s gepost van besneeuwde landschappen en kinderen in complete wintersportoutfits.

Ik haalde diep adem, had de neiging de foto van mijn kinderen kamperend onder de eettafel te delen met een tekst erbij als ‘Dit vinden kinderen óók leuk’, maar ik deed het maar niet. Dat werd vast niet gewaardeerd.

Natuurlijk gun ik iedereen zijn wintersport van harte, maar ik had er wel een beetje een naar gevoel bij. Heel veel kinderen kunnen nooit op wintersport. Kinderen van ouders die ook heel hard werken.

Ik bracht de kinderen naar school. Ik zag wintersporthoofden en hoorde flarden van wintersportgesprekken.

Na al het werk dat ik tussendoor toch nog gedaan had, het weinige dat ik ermee verdien, het ziek zijn, het gedoe bij de oogarts en een toch best wel emotionele begrafenis van de vader van een vriendin, kon ik daar even niet zo goed tegen. Misschien wel gewoon omdat ik ook wel had gewild. En mijn dochter ook. Ik hoopte dus één ding: dat er in de klas niet allemaal wintersportfoto’s op het digibord zouden worden getoond.

Op het schoolplein sprak ik een vader die zeker te weten niet op wintersport was geweest. We keken naar de kinderen die bij hun leerkracht gingen staan.

‘Nou, het begint weer,’ zei de vader.

‘Ja,’ zei ik.

‘Het voelt alsof het drie weken waren in plaats van één,’ floepte ik eruit.

Zo intensief was het stiekem toch wel.

De vader beaamde dat. Ook hij vond het een lange week.

‘Ik was deze week vrij,’ zei hij, ‘en dan moet je wel wat met ze dóen, hè?’

Precies.

Nou, dat deed ik.

Ook al doe ik natuurlijk nóóit wat ze willen, en ook al ben ik een hele stomme moeder, ze hebben er vast leuke herinneringen aan.

Althans, dat hoop ik dan maar. 😉

Lees ook:

 

DELEN