Blog Denise: Lieve lente

1096
Foto: Denise

De eerste zonnestralen, Nederland genoot,
in achtertuinen, op bankjes, in de natuur of op de boot.
Vrienden plaatsten lentefoto’s, van lammetjes en rosé,
uít die dikke sokken, hup, naar buiten, ga je mee?

We konden zomaar zonder jas,
zonder jas in maart.
Soms lijkt de winter eindeloos te duren,
en dan ineens neemt het een vaart.

Mensen lagen in het gras,
haalden zonnebrillen uit hun tas.
Sommigen droegen zelfs al korte broeken,
volle terrasjes op verschillende hoeken.

We gooiden iPads opzij en genoten op het strand,
ik zag zelfs een dreumes in alleen maar een luier, vrolijk stappend in het zand.
Blije baby’s met blote voetjes,
kinderen met gezonde snoetjes.

IJsjes, koele wijn en water; er was zelfs al een barbecue aan,
we kunnen weer adem halen, vanaf nu kan het alleen maar beter gaan.
Zonnestralen en de geur van houtskool op het strand,
mensen liepen met een glimlach, alleen of hand in hand.

Ook al zijn we nog winters wit en nog niet klaar voor de zomer,
het mag soms af en toe al best wel weer wat lomer.
Teennageltjes worden weer gelakt, en alles netjes geschoren.
een beetje zon op onze huid, en Nederland voelt zich herboren.

’s Ochtends is het al vroeg licht, en ’s avonds ook steeds langer,
vogels fluiten weer volop, en ineens lijkt iedereen zwanger.
Krokussen en narcissen sieren parken en plantsoenen, of staan kleurig langs de weg,
de lente is officieel nog niet begonnen, maar o, wat was het heerlijk zeg!

Zelf postte ik ook een blije post, want het doet wat met mijn humeur,
donderdag een blauwe hemel, gewoon voor eigen deur.
En vrijdag de palmboom in mijn kleine maar fijne tuin, want hé,
ook al had ik weinig tijd, het was voor mijn dagelijkse dosis vitamine D.

Zondag probeerde ik te werken, maar zat privé weer ergens mee,
het was overduidelijk tijd voor een flinke portie zee.
Ik besloot de fiets te pakken, lekker richting strand,
verlangend naar de eindeloze weidsheid van water en zand.

Dat was fijn, want de zee doet altijd goed,
ruimte in je hoofd, of het nou eb is of vloed.
Ik was er van vier tot zeven, maar het voelde als een hele dag,
soms ben ik zo blij dat ik in Den Haag wonen mag.

Ik wandelde langs strandhuisjes en kwam een vriendin van vroeger tegen,
we dronken wijntjes, wat voelde alsof ik een cadeautje had gekregen.
Ineens koelde het af, ik ritste mijn jas weer dicht,
de zon ging langzaam onder en ik wachtte op het mooiste licht.

Wauw, wat was dit prachtig,
de natuur zo mooi en machtig.
Zingend zat ik terug op de fiets,
net maakte ik me nog overal druk om, en nu ineens over… niets.

Lees ook:

 

DELEN