Je bent hier: Home > #IkHebFlair > Hoofdredacteur Marije: ‘Het is bijzonder dat iemand je na al die jaren nog steeds vlinders in je buik kan bezorgen’

Hoofdredacteur Marije: ‘Het is bijzonder dat iemand je na al die jaren nog steeds vlinders in je buik kan bezorgen’

#IkHebFlair
Hoofdredacteur Marije: ‘Het is bijzonder dat iemand je na al die jaren nog steeds vlinders in je buik kan bezorgen’

Yay, de nieuwe Flair ligt in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (36), die met Franklin (36), zoon Kyano (10) en dochter Liv (7) in Purmerend woont. Deze week vertelt ze over geluk.

“We zouden naar het strand gaan. Vroeg natuurlijk, want anders sta je in de file. Dus liep ik ’s ochtends om half 9 al door het huis te rennen om zwembroeken te verzamelen. En moesten er nog vesten mee voor de zekerheid? Even Buienradar checken. Drinken mee, wat lekkers. Midden in de chaos spoorde ik de kinderen aan om door te eten. “Mam, waar zijn mijn slippers?” Om 10 uur zaten we nog niet in de auto en om half 11 kreeg ik het aan de stok met Franklin, die al wél een halfuur in de auto zat.

‘Speelde hij hard to get?’

Uiteindelijk was het 12 uur toen we eindelijk, ietwat chagrijnig, het strand op liepen en ik haar zag staan. Een vriendin uit vervlogen tijden. Een jaar geleden hadden we elkaar voor het laatst gezien, toen ze net weer een nieuwe scharrel had. Ik weet nog dat ze de hele tijd op haar telefoon zat te kijken of hij al had geappt. Speelde hij hard to get? Had ze misschien niet meteen moeten zeggen dat ze kinderen wilde? Twijfels en onzekerheden speelden haar parten.

Lees ook
Hoofdredacteur Marije: ‘Ik wilde leven en vooral niet zo burgerlijk eindigen als mijn moeder’

Ik wist hoe graag ze kinderen wilde, eigenlijk al toen Kyano nog een baby was. Maar vlak daarna ging haar relatie uit en kwam het er niet meer van. Ze is 1 keer tijdens een relatie met de pil gestopt, maar iedereen om haar heen zag allang wat zij niet wilde zien: die man was niet goed voor haar. Daarna volgden er jaren van dates, scharrels en bijna-vriendjes waarbij ze zich verloor in het idee.

‘Hoewel ik Franklin af en toe wel achter het behang kan plakken, kruip ik daarna het liefste bij hem en vergeet ik alles om me heen’

Ik weet nog dat ik die avond na onze afspraak naar huis ging met een gevoel van triestheid. Ik gunde het haar zo. Hoe kon het dat ze de juiste maar niet kon vinden? Tegelijkertijd voelde ik ook die enorme dankbaarheid dat ik dat geluk wel heb gehad. Hoe vaak zag ik het niet als iets vanzelfsprekends? Mopperde ik over onbenulligheden? Hoe kon ik ook maar 1 minuut uit het oog verliezen hoe bijzonder het is dat je iemand vindt die je buik zelfs na al die jaren nog iets geks laat doen als je aan hem denkt. Hoewel je hem af en toe wel achter het behang kunt plakken, wil je daarna niets liever dan bij hem kruipen en alles om je heen vergeten.

‘Ik was trots, trots dat ze na al die jaren nog steeds durfde springen’

Dat alles kwam weer terug toen ik haar daar zag staan. We omhelsden elkaar. Ik vroeg hoe het met haar ging en grapte over haar nieuwste verovering waar ik via via over had gehoord. Ze knikte blij. Zei dat ze geloofde dat het deze keer echt raak was. Ze was zo verliefd. Na 5 minuten namen we afscheid met de woorden dat we echt moesten afspreken. Toen ze wegliep, keek ik haar na. In mijn buik een verwarrende kluwen van hoop, medelijden maar ook trots. Trots dat ze na al die jaren nog steeds durfde te springen.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 20. Deze ligt nu in de winkel. Liever thuis laten bezorgen? Bestellen kan hier.