Je bent hier: Home > #IkHebFlair > Hoofdredacteur Marije: ‘Ik wilde leven en vooral niet zo burgerlijk eindigen als mijn moeder’

Hoofdredacteur Marije: ‘Ik wilde leven en vooral niet zo burgerlijk eindigen als mijn moeder’

#IkHebFlair
Hoofdredacteur Marije: ‘Ik wilde leven en vooral niet zo burgerlijk eindigen als mijn moeder’

Yay, de nieuwe Flair ligt in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (36), die met Franklin (36), zoon Kyano (10) en dochter Liv (7) in Purmerend woont. Deze week vertelt ze over de band met haar moeder.

“Als ik terugdenk aan mijn jeugd, zijn het vooral herinneringen aan de momenten met mijn moeder die bovenkomen. Al die keren dat ze in de zomer na schooltijd naar het strand reed. Zwemspullen achterin, vriendinnetjes erbij en gaan. Ze was er altijd, zelfs als ze er niet was. Ik kan me preken herinneren over eerlijkheid en het niet hangen op straat. Geen snoepjes stelen uit de snoepkast. Wat ik natuurlijk toch deed, met handen tegelijk. En toen ik eenmaal ouder werd en ging stappen, drukte ze me op het hart om nooit in de auto te stappen bij iemand die gedronken had. “Waar je ook bent, zelfs als je er helemaal niet mag zijn, wij komen je halen.” Toen haalde ik mijn schouders op, rolde met mijn ogen en ging mijn eigen gang.

‘Ik was 14 en te jong voor de tequila die ik dronk. Achteraf gezien weet ik dat ik dit alleen maar deed omdat het vangnet er was’

Ik wilde leven, alles meemaken en vooral niet zo burgerlijk eindigen als mijn moeder. Dus klom ik uit het raam om op straat te hangen. En waren we in de zomer op de camping? Dan danste ik tot de zon weer opkwam, want ik beheerste de truc om braaf mijn tentje in te gaan, om er aan de andere kant net zo hard weer uit te kruipen. Ik was 14 en te jong voor de tequila die ik dronk. Achteraf gezien weet ik dat ik dit alleen maar deed omdat het vangnet er was. Als er een schoolfeest was, stond mijn moeder, samen met mijn vader, op de hoek van de straat op me te wachten. En als ze me naar buiten zag komen, stoer doend met wat nieuw opgedoken jongens, deed ze net of ze me niet kende en volgde ze me op gepaste afstand totdat ik thuis was. Gewoon, omdat ze het snapte. En dat, precies dat, is wat ertoe doet.

Lees ook:
Hoofdredacteur Marije: ‘Twee dagen heb ik op mijn lip gebeten en niets gezegd’

Mijn moeder zal – net als ik nu – twijfels hebben gehad. Die knoop in haar maag, elke keer als ze dacht: doe ik het wel goed? Ben ik er wel genoeg? Maar later, als kinderen groot zijn, zijn het deze dingen die tellen. De momenten waarop je er wél was. Lieve mama, met terugwerkende kracht: sorry.”

Deze editorial van Marije komt uit Flair 19. Deze ligt nu in de winkel. Bestellen kan hier.

Shoppen is altijd een goed idee