Je bent hier: Home > Health > Linda (43) worstelde met zelfmoordgedachten: ‘De teleurstelling dat ik niet dood was gegaan, was enorm’

Linda (43) worstelde met zelfmoordgedachten: ‘De teleurstelling dat ik niet dood was gegaan, was enorm’

Health
Linda (43) worstelde met zelfmoordgedachten: ‘De teleurstelling dat ik niet dood was gegaan, was enorm’

10 september is Wereld Suïcide Preventie Dag. Annet, Linda en Christel wéten hoe belangrijk het is om over zelfdoding te kunnen praten. Zij hebben al sinds jonge leeftijd suïcidale gedachten. “Juist door het bespreekbaar te maken, red je levens.” 

Verlangen naar de dood

Linda van der Berg (43, codirecteur van een culturele instelling, heeft een relatie en een zoon van 14) deed meerdere suïcidepogingen. Ze zat zelfs in een euthanasie-traject.

“Ik was veertien toen ik voor het eerst bewust verlangde naar de dood. Ik was een eenzaam en somber meisje en kon moeilijk aansluiting vinden bij leeftijdsgenootjes. Mijn fantasieën gingen uitgebreid over mijn uitvaart en begon in die periode ook met het snijden van mezelf. Achteraf gezien was dat om maar iets te voelen waar ik iets mee kon.”

‘Het idee dat ik ging sterven was zo’n opluchting, een verlossing’

“Datzelfde jaar stond ik voor het eerst op de bovenste verdieping van een flat met de wil om te springen. Toch deed ik dat niet. Ik wilde geen trauma veroorzaken bij de mensen die me zouden vinden. Dat besef was nog altijd sterker dan mijn verlangen naar de dood. De dood was nooit uit mijn gedachten, maar ik functioneerde. Ik deed een opleiding tot apothekersassistent en eenmaal aan het werk klom ik vrij snel op en kreeg een beleidsfunctie. Daardoor hield ik me nog enigszins staande; dat was waarvoor ik elke ochtend uit bed kwam.”

Farmaceutische kennis

“In 2015 kreeg ik een idee hoe ik wél waardig een einde aan mijn leven kon maken. Door mijn farmaceutische kennis wist ik welke medicatie ik zou moeten innemen om niet meer wakker te worden. Ik nam de medicijnen in en viel redelijk snel in slaap. Het idee dat ik ging sterven was zo’n opluchting, een verlossing. Maar enkele uren later werd ik toch doodziek wakker. Ik was bijna blind en mijn hart ging enorm tekeer, maar ik belde geen ambulance. Ik hoopte dat ik nog voldoende binnen had om te sterven. Dat gebeurde niet, en extra pillen innemen kon niet, want ik had niets meer in huis. Mijn zicht herstelde na een paar dagen, maar ik was nog steeds te ziek om echt na te denken over hoe het nu verder moest. De teleurstelling over dat ik niet dood was gegaan, was enorm. Ik vloog tegen de muren op, kon niet slapen en voelde continu onrust in mijn lijf. Uiteindelijk heb ik me vrijwillig laten opnemen op een gesloten afdeling.”

Lees ook
Simone overleefde de aardbeving in Nepal: ‘John had me aan de top ten huwelijk willen vragen’

Nieuwe geboortedatum

“Twee weken heb ik daar gezeten. Het was één van de in totaal zes opnames die ik heb gehad. Het ging maar niet beter. Tijdens gesprekken met mijn psychiater en huisarts hadden we het zelfs al over euthanasie vanwege ondraaglijk psychisch lijden. Ik was medisch gezien uitbehandeld en mijn leven was niet leefbaar. Mijn drang naar de dood ging gewoon niet weg. Toch was er één psychotherapeut in mijn behandelteam die niet wilde opgegeven. Met haar ben ik een nieuw traject ingegaan met drie dagen per week deeltijdbehandeling, waarin ik gesprekken en vaktherapie (drama-, dans- en beeldende therapie) kreeg.”

‘Ik was medisch gezien uitbehandeld en mijn leven was niet leefbaar’

“De eerste negen maanden veranderde er niets, mijn doodswens bleef, maar toen kwam er onverwacht toch een doorbraak. Ik was een dagje in Amsterdam en kreeg daar een paniekaanval. Het klinkt misschien gek, maar voor mij was dat een bevrijding. Mijn hele leven lang was mijn gevoel uitgeschakeld geweest. Emotie was iets wat er van mezelf niet mocht zijn, omdat ik er niet toe deed. Bij die paniekaanval voelde ik ineens angst en ik besefte: ik voel. Het was alsof ik wakker werd. Ik zie die dag als mijn nieuwe geboortedatum. Vanaf dat moment begon ik uit de put te klimmen en kon ik in therapie gericht aan het werk met mezelf. Vroeger ging ik naar bed en hoopte ik dat ik dood zou gaan in mijn slaap; nu werd ik wakker en dacht ik: ik ben zo blij dat ik leef.”

Lees ook
Ellen’s dochters werden slachtoffer van turncoach Gerrit Beltman: ‘Ik word misselijk als ik aan hem denk’

Overwinning

“Inmiddels heb ik een nieuwe baan, als codirecteur bij de Koppelkerk, vrijplaats voor kunst en cultuur, en ik ben commissielid in de gemeenteraad. Daarnaast schrijf ik een boek over mijn leven, om de vragen rondom psychiatrie, stigma’s en euthanasie bespreekbaar te maken. Veel mensen snappen een dip of burn-out wel, maar als je vertelt dat je opgenomen bent geweest, schrikken ze en word je niet meer serieus genomen. Ik heb besloten er niet over te zwijgen. Ik wil me niet meer schamen of dingen verbergen; en ik ben alleen maar heel trots op wat ik overwonnen heb en op hoe ik nu in het leven sta.”

Denk je aan zelfmoord? Neem contact op met 113 (0900 0113). De crisislijn is 24/7 open, ook kun je er terecht voor therapie met een psycholoog, of doe de zelfhulpcursus. Anoniem en vertrouwelijk.

Lees de verhalen van Annet en Christel in Flair 37, deze ligt t/m 15 september in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen?
Bestellen kan hier.

Tekst: Jill Waas | Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee