Je bent hier: Home > Health > Weg met die troep!

Weg met die troep!

Health
Weg met die troep!

Opruimen wil ik. Troep weg. Ruimte creëren. Ik zei het hier al even. Het schiet alleen nog niet zo op.

Met mijn fietstassen vol zwarte en paarse koffiemokken op voetjes, twintig jaar oude ontbijtbordjes (ja echt, ik kreeg ze van een (inmiddels ex-)vriendin van mijn vader toen ik
ging studeren), twee sjaaltjes met een hoog truttigheidgehalte die ik in een vlaag van verstandsverbijstering eens gekocht had (misschien dacht ik ooit een ‘nette mevrouw’ te worden) en
nog wat troepjes, fietste ik naar de Kringloopwinkel. Ik leverde een flinke tas vol in, kreeg een kortingsbon voor als ik zelf een keer wat wilde kopen en besloot nog éven rond te kijken. Je begrijpt, daar ging ik de fout in.

Ik had natuurlijk meteen weg moeten gaan. Maar stiekem vind ik het heerlijk om in winkels met tweedehands spulletjes rond te kijken. Om herinneringen op te doen (hé, dat hadden wij vroeger ook!) en om misschien net iets heel leuks, iets unieks, tegen te komen. Voor weinig natuurlijk, dat maakt het extra leuk. Bo klom meteen op een ouderwets naturel houten hobbelpaard (die was gaaf!) en ik snuffelde verder.

Hé, een superschattig houten stoeltje voor 3,50 (dan hebben Bo en Jippe er allebéi een), een grote en sterke twee-in-een interchangeable (ja, dat bestaat) puzzel van een zoo (1,50), een paar houten verkeersfiguurtjes in een houten doosje (1,50), een houten hekje (voor als ze met alle beestjes die ze hebben kinderboerderijtje of dierentuintje spelen) (1 euro) en een vier-in-één Jip&Janneke-puzzel (ook 1 euro). Leuk, leuk, leuk!
Alles voor bijna niks. Zonde om het niet mee te nemen. En dat meende ik.

Tja, en toen ging ik dus met meer naar buiten dan waar ik mee naar binnen ging. Níet met dat hobbelpaard (en daar heb ik nog steeds spijt van; ik ben inmiddels teruggegaan, maar hij was al weg), maar wel met andere leuke ‘nieuwe’ dingen. Kijk, je moet het natuurlijk wel weer ergens kwijt, maar stuk voor stuk worden de aanwinsten al weer volop gebruikt.

Ook kleertjes komen en gaan. Net als ik een lading babykleertjes en een boxkleed aan een zwangere vriendin heb gegeven neem ik van iemand anders weer een paar zakken vol voor Bo of Jippe aan. Tja, en zo is het kringetje weer rond.
Ruimen is een illusie, zeker als je kinderen hebt.
Hoewel…

Als ik dan eens in een huis van een vriendin geweest ben bij wie het er (ondanks dat ze kinderen heeft) allemaal toch heel ruimtelijk, ‘leeg’ en opgeruimd uit ziet, dan zie ik als ik ons huis binnen kom ineens al die frutsels, troepjes en stapeltjes weer, al dat rommelige wat ik zo verafschuw maar waar ik maar niet vanaf kom, en dan neem ik me weer voor het nu écht allemaal weg te gooien of netjes te houden. En het speelgoed nóg beter te ordenen.
Maar hoe zeer ik het elke keer weer van plan ben, het lukt me niet. Ik wil het al zo lang, maar ik krijg het maar niet voor elkaar. Kleine beetjes ja, maar meer niet. En ook mijn bureau ligt binnen een paar dagen weer tjokvol.

Rigoureus spullen weggooien is vaak misschien het beste, maar dingen wegdoen vind ik gewoon moeilijk. Ik herinner me dat mijn moeder toen ik kind was eens iets uitriep als: ‘O, wat zonde dat we dat allemaal niet meer hebben!’ De precieze woorden weet ik niet meer, maar kennelijk deed ze het met een dusdanige dramatiek dat het me altijd is bijgebleven, dat je kennelijk verschrikkelijk veel spijt kunt krijgen van dingen die je hebt weggegooid.

En misschien kom ik onverhoopt nog wel eens met twee kinderen in de bijstand terecht denk ik wel eens (net als mijn moeder met ons destijds), en dan ben je toch blij als je nog wat hebt.
Ja, kennelijk werkt dat toch door, want ook ik heb nog zat coltruitjes, shirtjes en spijkerrokjes van tien jaar geleden in de kast hangen (terwijl ik er toch echt niet zo uit de tijd bij loop hoor).
We waren altijd zuinig. We moesten wel. En als mijn moeder al eens iets nieuws voor zichzelf gekocht had dan trok ze het nog niet aan. Nee, dan bewaarde ze het voor kerst of voor ‘iets speciaals’.

Ik denk bij bijna alles ook altijd ‘Misschien heb ik het nog wel eens nodig’. Zo bewaarde ik jarenlang T-shirts die je dan op reis ergens gekocht had, helemaal in de wolken van zo’n bestemming en dat je het dan na een paar keer aantrekken met je nog bruine tintje en pronkend met Nepal of Laos na een tijdje toch niet zo tof meer vond om in een T-shirt met Chang-bier of met ik weet niet wat erop rond te lopen. Dat je het bewuste shirt dan maar tot slaap-T-shirt degradeert of bewaart om in te sporten (wat je dan toch niet doet) en ze uiteindelijk maar tot ‘shirts voor als ik ga verbouwen of schilderen’ bombardeert. (Of ben ik de enige die dit soort weirde bewaarredenen heeft?)
En dat je dan die enkele keer dat je eens een kastje of muurtje gaat schilderen nou net die tas met oude T-shirts weer niet kunt vinden.

Tja, het netjes houden van een bureau of kast, of het al dan niet makkelijk weg kunnen doen van dingen waar je niks (meer) mee doet, wat je niet meer draagt, bekijkt, luistert of leest, is kennelijk bijna een psychologisch iets. Ik vind het gewoon moeilijk. Want dan heb ik het weer in mijn hand en dan denk ik: ‘Toch wel zonde…’ of ‘Toch wel jammer…’
Veel dingen horen zo bij je dat je het bijna niet meer los kunt laten. Of het hoort bij een bepaalde periode, bij je studie, bij een tijd in het buitenland, bij de babytijd, bij een ex of een overleden familielid. Of je bewaart het ‘voor de zekerheid’, ‘omdat het duur was’, ‘omdat het het nog doet’, ‘omdat je het van die of die hebt gekregen’ of ‘omdat het leuk is voor de (klein)kinderen later’. Tja, en dan is het kringetje weer rond. Alweer.

Er is altijd wel een reden om iets te bewaren, maar vaak zijn het slechte redenen om dingen te bewaren, aldus De Huishoudcoach.*)
Een mens kan niet alles opslaan.
Opruimen dus. Voor een opgeruimd gevoel.
Het schiet alleen nog niet zo op…

Maar hoe moeilijk ik het ook vind om dingen weg te doen, het idee van een opgeruimd huis (en daarmee een opgeruimd hoofd), het idee andere mensen blij te maken door dingen weg te geven, naar de Kringloop te brengen of op Marktplaats te zetten, en het idee dat dat wat je dacht niet te kunnen tóch lukt is ook wat waard.

Vuilnisbelt, Kringloopwinkels, Marktplaats, zwangere vrienden, here I come!

Alleen niet vandaag, want ik moet nu héél snel Jippe al wakker maken om Bo weer op te halen en daarna zijn we gewoon druk met boterhammen en dagelijkse dingen. En Pier is sinds zaterdag al weer in Avoriaz, dus als ik alleen met de kinderen ben komt het er ook niet van. O ja, en dat hamsteren helpt natuurlijk ook niet mee.

*) De opruimtips (over bewaarcriteria en ‘bewaren of wegdoen’ en zo) waar ik het laatst over had (dat artikel dat ik van mijn moeder had gekregen) komen uit het boek ‘Aan de slag met De Huishoudcoach’, van Els Jacobs. Op Bol.com zag ik goede recensies. Ik ken haar trouwens niet hoor. Ik zou haar niet eens binnen durven laten. 😉

Shoppen is altijd een goed idee