Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: zonder mijn jarige meisje

Denise blogt: zonder mijn jarige meisje

Health
Denise blogt: zonder mijn jarige meisje

Morgen is mijn meisje jarig,
maar dan is ze niet bij mij.
Ik hang slingers en ballonnen op,
en ben er in gedachten bij.

Ik breng traktaties naar school en zie haar dan,
te midden van een volle klas.
Ik geef een kus en ook een knuffel,
ook al wenste ik dat ik even alleen met haar was.

We vieren het een dag later,
en ook zaterdag, en nog een keer.
Wie had ooit gedacht dat het zo lopen zou,
het is niet anders, ik slik, en zie haar dinsdag weer.

Gefeliciteerd lieve schat!

Ik schreef het zondag. Maandag is mijn dochter 8 jaar geworden! Wat is het snel gegaan. Ik weet nog zo goed dat ze geboren werd. Die pijnlijke weeën en dan ineens – floep – dat zachte en gladde baby’tje op mijn borst. Eigenlijk was ik tot het moment zelf ook gewoon verbaasd dat er écht een kíndje uit je buik kan komen. Het blijft een wonder.

Wat waren we blij! En wat waren ze mooi, die eerste momenten, en ook nog lang daarna. Maandenlang had ik kriebels in mijn buik. Ik was gewoon verliefd! Echt, ik schreef het onlangs op mijn eigen blog al: ik ben zo blij dat ik moeder heb mogen geworden.

Gisterochtend bracht ik de traktaties naar school. Daar zat ze, in de klas. Ik fluisterde ‘Gefeliciteerd,’ want de les was al begonnen. Ik gaf een dikke knuffel, voelde haar slikken, slikte zelf mee en gaf haar nog een kus. Ik liep weg, keek nog even door het raampje van de deur en hoopte maar dat ze een fijne dag zou hebben. Vast wel! Want dubbel jarig zijn is stiekem natuurlijk ook wel weer leuk.

Wij maken er vandaag gewoon een feestje van. En zaterdag met familie nog een keer. Ook haar kinderpartijtje heb ik al weken geleden besproken. Het is pas begin juni, maar ook dat wordt superleuk.

Een jaar had ze erop gewacht. Vele nachtjes had ze afgeteld. Nog 200-zoveel, nog meer dan 100, nog 88, nog 50, nog 20, nog 8, 7, 6, 5, 4, 3… En dan is het zover en ben je er niet bij. Omdat 2015 een oneven jaar is. Dus dan is ze op haar verjaardag bij haar vader. Zo is het door de rechter vastgelegd, dus het is niet anders.

Op de terugweg van school kwam ik op de fiets toch haar vader nog tegen. Hij bleef een paar meter achter me staan. Ik draaide me om en zei: ‘Gefeliciteerd!’ Hij negeerde het en keek opzij. Ik zei het nog een keer. Hij zei iets héél anders terug.

Zucht.

Doorgaan met leven. Gewoon lekker leven. Live and let live. Hoe moeilijk is dat voor sommigen. Ik zie het na dik drie en een half jaar niet meer gebeuren. Normaal contact. Normale communicatie. Juist voor haar, en haar broertje. Dat zou het mooiste cadeau zijn dat ik mijn kinderen kan geven.

Maar sommige cadeaus kun je alleen samen geven.

Denise

Shoppen is altijd een goed idee