Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Wát een nachtmerrie: deze bevallingen kunnen zo in een horrorfilm

Wát een nachtmerrie: deze bevallingen kunnen zo in een horrorfilm

Wát een nachtmerrie: deze bevallingen kunnen zo in een horrorfilm

Dat bevallen geen feestje is, weten we al. Maar dat het je soms zó uit het veld kan slaan, hadden deze jonge moeders ook niet verwacht.

Lees ook: Ishtara koos voor een lotusbevalling: ‘De verloskundige had er nog nooit van gehoord’

Met twee handen

Caro (25): ‘Hoewel eerst alles heel erg snel leek te gaan, was ik na een uur persen nog steeds niet bevallen. Pas toen de hartslag van mijn dochter wegviel, belde de verloskundige de gynaecoloog. Die kwam binnen, nam plaats en ging – zonder waarschuwing – met twee handen bij me naar binnen om mijn dochter te draaien. Ik schreeuwde het uit van de pijn. ‘Mevrouw, niet overdrijven. U hebt een ruggenprik gehad,’ zei de gynaecoloog. Pas toen ze mijn blik zag, besefte ze dat ik dus níet verdoofd was en bood ze haar excuses aan.’

Vermoeide baarmoeder

Imke (32): ‘Toen de arts me na de bevalling aan het hechten was, voelde ik me ineens niet lekker worden. Ik hoorde de verpleegkundige nog zeggen: ‘Hier papa, je dochter,’ voordat het licht uitging. Blijkbaar was ik hevig aan het bloeden. In de hoop de bloeding te stoppen, masseerde de verpleegkundige mijn buik en ja, dat leek te werken. Maar even later bloedde ik weer heel erg. Tijdens de spoedoperatie die volgde, merkte de dokter dat er een scheurtje in mijn baarmoederhals zat. En hoewel het erop leek dat de oorzaak gevonden was, bleek dat al snel niet zo te zijn. Nog geen vier uur later werd ik afgevoerd voor een nieuwe operatie. Blijkbaar was mijn baarmoeder zo vermoeid, dat ze niet vanzelf samentrok en daardoor de bloeding niet stopte. Uiteindelijk moest ik worden overgebracht naar een UMC. Pas vijf maanden later kon ik weer gaan werken.’

Moedermonster

Anna (40): ‘Ik herinner me nog hoe ik na de keizersnede in mijn bed in de lift werd vervoerd en in de spiegel keek. Ik schrok me dood! Mijn hoofd was helemaal rood en opgezwollen en ook de rest van mijn lijf zag er niet uit. Bovendien was mijn mascara die ik was vergeten te verwijderen – volledig uitgelopen. Ik leek wel een monster! Bleek dat ik een allergische reactie had, maar niemand wist waarop. Dáárom jeukte mijn huid dus tijdens die operatie, voelde ik me niet lekker na de geboorte en kon ik zo moeilijk ademen. Achteraf bleek dat ik niet tegen latex kan.’

Kantje boord

Isabel (37): ‘Ik wist dat mijn tweede bevalling niet makkelijk zou worden en dat het allemaal wat ingewikkelder zou zijn dan bij andere vrouwen. De moederkoek zat niet alleen vast aan het litteken van mijn eerste keizersnede, hij blokkeerde ook het geboortekanaal. Later bleek dat de moederkoek ook nog vergroeid was met mijn blaas. Maar ondanks alles waarvoor de dokters me vooraf hadden gewaarschuwd, overtrof de hel van mijn bevalling élke verwachting. Een heel team stond voor me klaar, dus ik hoefde me geen zorgen te maken, drukten de dokters me op het hart. En jawel: drie kwartier nadat ze waren begonnen met de operatie, werd Eefje geboren, een kerngezonde baby. Maar hoe het met mij ging, kregen mijn man en familie pas na ruim vijf uur te horen. Mijn blaas bleek wel wat meer dan ‘een beetje vergroeid’ te zijn. Mijn buik was een complete ravage.

Ik verloor zó snel bloed dat ik de ene na de andere bloedzak kreeg toegediend. De hoeveelheid die werd opgezogen uit mijn buik, werd meteen weer in mijn aderen gepompt. Dertien liter, bleek later, ruim het dubbele van wat ik in mijn lijf heb. Mijn baarmoeder en eileiders werden verwijderd en mijn blaas werd verkleind tot amper zeventig milliliter – net zo groot als twee jeneverglaasjes. Ik werd wakker op de intensive care en het eerste wat ik me herinner, was de verpleegkundige die me vertelde dat ik een gezonde dochter had. ‘Maar u hebt wel een zware operatie achter de rug.’ En dat bleek nog maar het begin. Door de operatie was er van mijn blaas naar mijn vagina een soort kanaal gevormd, waardoor de urine letterlijk uit mijn lijf liep. Een eerste hersteloperatie mislukte, net als de tweede. Vorig jaar slaagde een arts erin me succesvol te opereren. Sindsdien hoef ik niet meer elk halfuur naar de wc, maar kan ik het rekken tot om de twee uur. Dat ik lichamelijk lang heb moeten herstellen, is logisch. Maar ook mentaal heb ik er veel last van gehad. De wetenschap dat mijn leven aan een zijden draadje heeft gehangen, vind ik nog steeds heel heftig.’

Lees alle horrorverhalen over bevallingen in de Flair editie 26. Nu in de winkel.

Beeld: iStock