Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Vrouwen aan antidepressiva: ‘Ik schaamde me, omdat ik zogezegd niet sterk genoeg was’

Vrouwen aan antidepressiva: ‘Ik schaamde me, omdat ik zogezegd niet sterk genoeg was’

Vrouwen aan antidepressiva: ‘Ik schaamde me, omdat ik zogezegd niet sterk genoeg was’

Er wordt veel over gesproken en beweerd, maar hoe is het echt om antidepressiva te slikken? Deze vijf vrouwen en professor Dr. Dirk De Wachter vertellen.

 Nathalie (25) slikt al vijf jaar lang trouw haar pilletje.

‘Ik besef nu dat ook uitzichtloze situaties te overkomen zijn. Maar stoppen met pillen? Dat durf ik nog niet’

“Faalangst, daar is het bij mij allemaal mee begonnen. Ik studeerde interieurvormgeving en ik wilde te veel. Of misschien ook niet. Ik verwachtte vooral te veel van mezelf. Ik blokkeerde helemaal en besloot uiteindelijk mijn studies op te geven. Langzaam maar zeker gleed ik weg in een depressie. Ik was mezelf niet meer. De relatie met mijn vriend liep op de klippen en het ging van kwaad naar erger. Ik had paniekaanvallen en er ging geen dag voorbij dat ik niet aan mezelf twijfelde. Na een tijdje durfde ik letterlijk de deur niet meer uit. Mijn ouders zagen alles gebeuren en waren ten einde raad. Ik zocht hulp bij een psychologe, maar na een van die sessies zag ik geen uitweg meer.  Ik wilde er niet meer zijn. Ik zat in de wagen en stond op het punt om mijn stuur te draaien en van de weg te rijden.  Ik ben uiteindelijk thuis geraakt, maar ik was volledig van slag. Mijn ouders besloten de huisarts erbij te halen en zij heeft me antidepressiva voorgeschreven. Ondertussen neem ik die pillen al vijf jaar, in combinatie met begeleiding van psychiaters en psychologen. En het heeft geholpen, het helpt nog steeds. Ik ben dit jaar afgestudeerd aan de hogeschool, ik heb een nieuwe vriend, de relatie met mijn ouders is goed en ik zie weer een toekomst. Ik besef nu dat zelfs de meest uitzichtloze situaties te overkomen zijn. Maar stoppen met die pillen? Dat durf ik nog niet…”

Daniella (33) had al een jaar een postnatale depressie voor ze ingreep.

‘In mijn achterhoofd zit de gedachte dat ik altijd kan hervallen, maar ik doe er alles aan om dat te voorkomen’

“Ik ben een gelukkige mama, met een gelukkige zoon van vijf jaar en een leuke relatie. Maar dat is niet altijd zo geweest. Na de geboorte van mijn zoontje kreeg ik een postnatale depressie. Een taboe, want veel mensen gaan nog steeds uit van die roze wolk. Het was een verschrikkelijke periode die ik als een zombie heb beleefd. Pas na een jaar viel de diagnose en kreeg ik antidepressiva voorgeschreven. Een jaar lang heb ik gerekend op die medicatie, wat op zich nog meevalt van duur. Dankzij die medicatie ben ik door die periode geraakt en leerde ik weer bewust te leven. Ik ben weer gelukkig nu, mijn gezin en mijn leven staan weer op de rails. Soms heb ik het gevoel dat ik een jaar van mijn leven verloren ben, ik heb zelfs geen herinneringen meer aan het eerste jaar van mijn zoontje. Zo’n verlies wil ik niet meer meemaken, dus nu maak ik bewust herinneringen. Die ik wil onthouden. Met in het achterhoofd de gedachte dat ik altijd kan hervallen, maar er alles aan zal doen om dat te voorkomen.”

 Karo (30) begon met medicatie toen haar man haar een maand geleden verliet.

‘Ik hoop dat het me met antidepressiva lukt om uit die diepe put te kruipen’

“Ik had een geweldig huwelijk en twee prachtkindjes. Ik was gelukkig, tot mijn man me een maand geleden heeft verlaten. Van de ene dag op de anderen. Hij vertrok ’s morgen naar zijn werk en hij is niet meer naar huis gekomen. De grond zakte weg onder mijn voeten terwijl er zoveel op me afkwam. Ik moest die breuk verwerken, ik moest vechten voor mijn kindjes en ik moest de scheiding regelen. Veel meer had ik niet nodig om als een kaartenhuisje in elkaar te zakken. Ik kreeg niets nog gedaan. Als ik in de supermarkt rondliep, barstte ik in tranen uit. Zomaar. En tegelijk om zoveel redenen. De dokter schreef me antidepressiva voor en ik hoop dat het me zo lukt om uit die diepe put te kruipen waar ik in ben gevallen. Dat moet gewoon.”

Sophie (22) is sinds een paar maanden in behandeling en aan de antidepressiva.

‘Ik schaamde me, omdat ik zogezegd niet sterk genoeg was’

“Ik ben een volhouder, ik heb een sterk karakter, maar een jaar geleden werd het mij teveel. Ik heb altijd een moeilijke thuissituatie gekend, vooral financieel, en op een bepaald moment kon ik de problemen niet meer te baas. Ik had meer slechte dan goede dagen, ik begon steeds minder goed te functioneren. Hulp vragen durfde ik niet echt. Ik schaamde me, omdat ik zogezegd niet sterk genoeg was. Het enige wat ik wou doen was slapen, hele dagen en nachten lang, zodat ik niet geconfronteerd werd met de werkelijkheid. Want die kon ik niet meer aan. Huilend ben ik naar de huisarts gestapt, waar me de vraag gesteld werd of ik me depressief voelde. Ik zei nee, omdat ik het niet wist, of niet wilde weten. Mijn arts stuurde me naar een psycholoog, maar ik bleef verder wegzakken. Ik belandde terug bij de huisarts en kreeg antidepressiva. Dat maakte me bang, want ik wist dat ik daar moeilijk van zou af geraken. Toch zei ik toe. De eerste weken waren zwaar, ik was constant misselijk, kon niet eten en sliep slecht. Maar na twee weken, in combinatie met psychotherapie, werd alles beter. Ondertussen zijn we negen maanden verder. Ik neem de pillen nog steeds en laat me begeleiden, omdat ik merk dat afbouwen nog niet lukt. Ik moet mezelf meer tijd gunnen. Ik was mijn leven, mijzelf kwijt. Nu vind ik mezelf beetje bij beetje terug.  Als ik één advies mag geven aan anderen, is het dan ook dat ze zichzelf tijd moeten gunnen. Dat ze zich kwetsbaar moeten durven opstellen, want alleen zo kan je hulp in je leven toelaten.”

Professor Dr. Dirk De Wachter

‘Een pilletje lost niet zomaar alle problemen op, je moet er ook over praten’

“Mensen lijken zich nog steeds meer te schamen voor psychische problemen dan voor lichamelijke problemen, wat maakt dat ook het taboe rond depressie nog steeds erg groot is. En dat het soms zelfs tot schaamte leidt. Daarom kunnen we alleen maar toejuichen dat er tegenwoordig meer mensen naar buiten komen met hun problemen en hun verhaal, zelfs bekende mensen. Denk maar aan Selah Sue of aan de BV’s die aan het woord komen in Kopzorgen, een boek van Lesley Hodge rond psychische problemen. Als hun verhalen tot herkenbaarheid leiden en mensen zich sneller laten helpen, lossen we al een deel van het probleem op. Er moet wel goed een onderscheid gemaakt worden tussen de verschillende vormen van hulp. Er zijn antidepressiva aan de ene kant, en therapie aan de andere kant. Het is een feit dat er tegenwoordig te snel naar medicatie gegrepen wordt en dat dit niet altijd nodig is. Bij mensen die echt in een zware depressie zitten, die niet slapen, angstig zijn, niet meer genieten en suïcidale gedachten hebben, is die medicatie niet alleen nuttig, maar ook noodzakelijk. In andere gevallen is therapie soms al voldoende. Praten over het leven moet iedereen sowieso doen, een pilletje lost niet zomaar alle problemen op. En in dat opzicht zijn antidepressiva vooral een middel om mensen die zo diep weggezakt zijn in een depressie terug aan het praten te krijgen.”

Lees ook: 

Alles wat je moet weten over antidepressiva