Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: Vertrekstress!

Denise blogt: Vertrekstress!

Health
Denise blogt: Vertrekstress!

Een paar dagen geleden
Ik loop als een kip zonder kop rond. Ik drink te veel koffie en doe van alles tegelijk, omdat ik van gekkigheid niet weet waar ik beginnen moet. Ik vlieg vanavond naar Italië, voor een blogtrip. Over 3 uurtjes moet ik weg, maar ik ben nog druk aan het werk. Net als gisteravond trouwens, tot veel te laat, zoals gewoonlijk.

De kinderen heb ik vanmorgen extra hard geknuffeld en met een grote rugzak vol kleren voor bij papa volgens het gebruikelijke schema naar school gebracht. (‘Dag lieffies, tot volgende week weer!’ Zelfs na 3 jaar blijft dat gek.) Mijn eigen spullen heb ik nog niet eens gepakt. Nog niks klaargelegd ook, dus dat wordt weer lastminutewerk.

Natuurlijk had ik het liefst alles tot in de puntjes voorbereid. Me helemaal ingelezen, wat werk op mijn iPad overgezet, zodat ik ook daar nog wat kan doen, een zonnebankje genomen om niet te winterbleek en moe over te komen, de vuilniszakken in de ondergrondse afvalcontainers gegooid, de muizenval klaargezet, de moestuintjes bewaterd en me netjes bijgeschoren voor het geval het 30 graden wordt in plaats van 15, of voor het geval er toch nog één leuke man zou rondlopen die stiekem over je benen wil strijken. Ja, ik verzin ook maar wat.

Onmogelijk. Want ik had nog een to-do-list van hier tot in de Cinque Terre. Cinque Terre? Ja, daar ga ik naartoe. Google maar eens hoe mooi het daar is. Je kent de plaatjes vast wel. Met van die gekleurde huisjes tegen hoge rotswanden die uitkomen in zee. Waar ik vanavond slaap? Geen idee. In Pisa waarschijnlijk, onder een toren of zo. Ik weet zelfs nog niet wat de precieze planning dit weekend is. Wel dat ik met buitenlandse blogsters zal zijn. En dat ik morgen de turkooizen zee zie. En Italiaans spreek.

Zal het allemaal wel goedkomen? Vast wel. Vorige maand ging ik toevallig ook op persreis. Een wintersport was dat. Twee dagen maar hoor. Maar omdat ik het 5 jaar niet gedaan had (de laatste keer was ik zwanger van de 2e), dacht ik wel even: kán ik het nog wel? Ik was ineens extreem bang dat ik iets zou breken. Want wat dan? Als je alleenstaande moeder bent, loopt het dan pas goed in het honderd. Nou ja, dat ging goed. Het was gaaf en ik overleefde het.

Vandaag
En ja hoor, daar ben ik weer. Terug bij mijn kleine schatten. Die aan een hardloopwedstrijd hadden meegedaan en allebei trots hun medailles lieten zien. Mijn zoontje wilde er zelfs mee slápen. Toen ik zelf naar bed ging, keek ik nog even. Wat lag hij daar lief, in zijn Superman-pyjama-onesie. Diep in slaap, maar met de medaille nog stevig in zijn vuistje gekneld. Ik gaf hem een kus. Het liefste jongetje van de wereld!
En die leuke man? Die zat naast me in het vliegtuig. Serieus. Was dat eens even geluk hebben! Uit Florence kwam hij. De hele vlucht hebben we gekletst. Maar die grote zegelringen om zijn duimen…

Volgende week dinsdag…

Lees je hoe Denises kids voor het eerst helemaal alleen naar school fietsen. Beleef deze voor ouders spannende mijlpijl met haar mee!

Shoppen is altijd een goed idee