Je bent hier: Home > Health > Meike (38) is verslaafd aan ritalin: ‘Ik nam een pilletje van mijn zoon’

Meike (38) is verslaafd aan ritalin: ‘Ik nam een pilletje van mijn zoon’

Health
Meike (38) is verslaafd aan ritalin: ‘Ik nam een pilletje van mijn zoon’

Meike (38) kreeg stress van het fulltime huismoederschap en besloot de ritalin van haar zoon eens te proberen. Dat beviel net iets te goed: “Ik wist niet wat me overkwam, ik leek een nieuwe, verbeterde versie van mezelf – met eindeloos veel energie en veel minder behoefte aan slaap.” Nu is ze verslaafd.

Verslaafd aan ritalin

“Ik wist dat ik moest stoppen toen ik op een avond in bed lag en mijn hart tekeerging alsof ik een marathon had gelopen. Ik had die ochtend een oude strip met ritalin gevonden. Ik besloot wat meer te nemen dan mijn normale dosis, omdat deze officieel al waren verlopen. Ik voelde me daarna de hele dag niet echt goed: opgejaagd en een beetje onwerkelijk, alsof ik net buiten mijn lichaam zweefde. Op het moment dat ik eindelijk in bed lag, voelde en hoorde ik mijn hart zo snel kloppen dat ik dacht dat ik een hartaanval zou krijgen. Het liefst wilde ik 112 bellen, maar ik durfde niet. Ik wilde hoe dan ook voorkomen dat mijn man Alex, die naast me lag te slapen, erachter zou komen dat ik verslaafd was. Verslaafd aan de medicatie van onze bloedeigen zoon.”

Thuisblijfmoeder

“Niet alleen ben ik moeder van drie kinderen, van wie de oudste van negen ADHD heeft, ook heb ik nog een man met een eigen zaak die meer dan veertig uur per week werkt. Ik neem het Alex trouwens nooit kwalijk dat thuis zo’n beetje alle taken op mij neerkomen. Dit is wat we samen hebben afgesproken, al voordat we besloten aan kinderen te beginnen. En doordat hij zo veel werkt, kunnen we het ons permitteren dat ik thuisblijfmoeder ben. Maar met een zoon van negen met een behoorlijk pittig rugzakje en een zeer ondernemende tweeling van drie zal het niemand verbazen dat het me soms allemaal een beetje boven het hoofd groeit.”

Mama’s kleine helper

“Op een gegeven moment lag ik elke nacht uren te piekeren over hoe ik alles voor elkaar moest krijgen en hoe ik ervoor kon zorgen dat ik niet achter de feiten aan zou gaan lopen of dingen zou vergeten. Al dat slaaptekort kwam me niet ten goede. Ik heb zelfs een slaaptherapeut geraadpleegd en ben met een ontspanningsapp met walvis- en ‘druppende regen in het oerwoud’-geluiden aan de gang gegaan, maar niets hielp.”

‘Mijn eerste pil nam ik na een heel intensief weekend met een kinderverjaardag’

“Zo sukkelde ik een tijdje door. Totdat ik een artikel in een tijdschrift zag dat mijn aandacht trok. ‘Mama’s kleine helper’ heette het, als ik het even vrij vertaal, want het was een Engelstalig tijdschrift. Het stuk ging over een moeder die stiekem de Adderall, dat wij in Nederland kennen als Concerta of ritalin, van haar dochter gebruikte. Hier had ik nog nooit van gehoord. Mijn eerste gedachte was: die is gek. Maar toch, ik was geboeid. Mijn ogen vlogen over de regels. ‘Eindelijk ben ik de moeder zoals ik het altijd voor ogen had,’ vertelde de vrouw. Mijn huis is perfect, mijn to do-lijst is afgewerkt… Het is een wondermiddel.”

Yogamatje als dekmantel

“Nu was het zo dat ik mezelf al een tijd afvroeg of Youps ADHD misschien genetisch was. In plaats van naar mijn huisarts te gaan, besloot ik er gewoon eentje van Youp te proberen. Mijn eerste pil nam ik na een heel intensief weekend met een kinderverjaardag, waarna ik op zondagmiddag nog een etentje moest voorbereiden voor wat potentiële klanten van Alex. Het effect was heftig. Ik kon sneller denken, sneller praten! En wow, wat voelde dat goed. Ik begon het vaker te slikken. De crash die ik voelde wanneer de medicatie uitgewerkt raakte, was het enige wat niet fijn was. Ik was dan enorm kribbig, maar dat vond ik een lage prijs om te betalen. Althans: toen wel.

“Elke ochtend snoof ik tachtig milligram. Aanvankelijk slikte ik, maar via een internetforum – van geneeskundestudenten nota bene – had ik geleerd dat snuiven sneller werkte en een heftiger effect gaf. De aanbevolen dosering voor mensen met ADHD is tien milligram per tien kilo lichaamsgewicht. Dat hield ik aan, met tien milligram extra voor een euforisch gevoel. Vervolgens dronk ik een kop koffie en was ik klaar voor de dag.”

‘Ik heb me voorgenomen om af te gaan bouwen als de tweeling naar school gaat’

“Ik wist niet wat me overkwam, ik leek wel een nieuwe, verbeterde versie van mezelf met een eindeloze hoeveelheid energie en veel minder behoefte aan slaap. De daaropvolgende maanden bracht ik door met liegen. Tegen Alex, die zich afvroeg waarom ik plotseling zo levendig en energiek was en ook nog eens acht kilo was afgevallen, zei ik dat ik begonnen was met sporten via Fit Channel en geen suiker meer at, en dat ik daar veel energie van kreeg. Ik legde zelfs een yogamatje bij de tv in de slaapkamer, als dekmantel. Tegen mijn huisarts loog ik over dat Youp zijn medicatie was kwijtgeraakt of had laten vallen, zodat ik meer kon krijgen.”

Steeds meer nodig

“Ik wist ergens al die tijd ook wel dat je zoiets niet zonder gevolgen kunt gebruiken. Om hetzelfde effect te krijgen, heb ik inmiddels steeds meer ritalin nodig. Ik neem nu vijf pillen per dag en het effect is minimaal, bijna niet te voelen. Het enige wat ik voel, is het verdwijnen van de onrust – de craving – die een verslaving je nu eenmaal bezorgt. Maar als ik die pillen niet meer neem, komt die rottige crash telkens terug.”

“Toen ik laatst las over de langeretermijneffecten van ritalin, begon ik me toch wel zorgen te maken. Ik zal de confrontatie met mezelf moeten aangaan, en dat zal onvermijdelijk inhouden dat ik een stap terug moet doen. Ik heb me voorgenomen om af te gaan bouwen als de tweeling naar school gaat, over een klein halfjaar. Dan zal het thuis automatisch rustiger worden en heb ik ‘mama’s kleine helper’ uit een stripje hopelijk niet langer nodig om de boel draaiende te houden.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Ik weiger mijn vriendin een alibi te geven als ze vreemdgaat’

“Ik kijk ernaar uit, want dan hoef ik niet meer te liegen of bang te zijn dat ik mijn lichaam verwoest als mijn hart weer eens tekeergaat. Maar ergens ben ik er ook bang voor. Wat nou als ik de boel nog steeds niet aankan? Het is zo waanzinnig lekker om in de ogen van iedereen, niet in de laatste plaats van je eigen man, een soort supervrouw en -moeder te zijn… Want misschien is dat het wel waar de angel zit: het gevoel van bewondering over alles wat je doet en klaarspeelt. Dat is denk ik nog wel het meest verslavend.”

Het hele verhaal lees je in Flair 16-2020. Deze ligt t/m 21 april in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Beeld: Pexels

Shoppen is altijd een goed idee