Je bent hier: Home > Health > Daley (1) overleed aan uitdroging: ‘Dat zijn dood voorkomen had kunnen worden, maakt ons zó boos’

Daley (1) overleed aan uitdroging: ‘Dat zijn dood voorkomen had kunnen worden, maakt ons zó boos’

Health
Daley (1) overleed aan uitdroging: ‘Dat zijn dood voorkomen had kunnen worden, maakt ons zó boos’

Daley, het zoontje van Catharina (28), overleed aan uitdroging. Hij was net één jaar geworden. ”Jullie zoon had meteen moeten worden opgenomen’, werd ons verteld. ‘Dan was hij er nu nog geweest.”

Alles ging zoals het hoorde

“De eerste maanden verliepen alle mijlpalen, van zijn eerste hapje tot kruipen, zoals ze hoorden. Hij kreeg mooie blonde krulletjes en wist iedereen met zijn lachebekkie voor zich te winnen. Het waren fijne tijden als gezin. Samen met zijn tweejarige broertje Levi gingen we wandelen, zwemmen en kijken bij mijn paarden. Levi speelde ook graag met Daley toen hij wat ouder werd. Hij liet hem zijn autootjes zien en dan hadden ze samen veel plezier. Met de komst van Daley was ons gezin gewoon helemaal compleet.”

Blauwe kringen

“Daley was een gezond kereltje. Hij was zelfs minder vaak ziek dan zijn grote broer. Toen hij bijna een jaar was en op een dag zijn vaste hapjes niet binnenhield, raakte ik ook niet direct in paniek. Kinderen worden nou eenmaal weleens ziek, denk je dan. Maar op een gegeven moment kon hij zijn melkpapje ook niet meer binnenhouden en kreeg hij blauwe kringen onder zijn ogen. Ik besloot om langs de huisarts te gaan; dit had ik bij mijn oudste nog nooit meegemaakt. De dokter zag aan de blauwe kringen direct dat het niet goed ging met Daley en stuurde ons door naar het ziekenhuis. Dat was natuurlijk schrikken. In het ziekenhuis wilde ik weten wat zij het beste voor hem konden doen. ‘Moet hij niet aan een infuus of een sonde?’, vroeg ik. ‘Want hij houdt echt niks binnen.’ Volgens het ziekenhuis viel het wel mee en was dat punt nog niet bereikt. Ze hebben bloed geprikt en stuurden ons naar huis met een medicijndrankje.”

‘Ik voelde dat het niet goed zat’

“De volgende dag probeerde ik Daley weer wat hapjes fruit te geven. Terwijl hij in zijn stoeltje zat, draaiden zijn ogen weg en leek hij flauw te vallen. Ik heb het uitgegild, want het zag er zo ontzettend eng uit. Vol gas ben ik met mijn vriend richting het ziekenhuis gereden. Dat was sneller dan op een ambulance wachten. Toen we daar aankwamen, was Daley al weer bijgekomen en zelfs een beetje aan het lachen. Ze hebben alle standaard dingen gecontroleerd, van zijn hartslag tot zijn temperatuur. En ze hadden inmiddels ook de uitslag van het bloedonderzoek. Daar was niks aan te zien, vertelden ze ons, alleen dat hij een ijzertekort had. We mochten weer naar huis en moesten bellen als hij achteruitging. De dagen erna leek het even wat beter te gaan. Af en toe hield Daley wat slokjes vocht binnen. Maar de dag voor zijn eerste verjaardag huilde hij veel. Ik voelde dat het niet goed zat. Dus belde ik het ziekenhuis. De persoon die ik aan de lijn kreeg, zei dat ik beter even kon wachten tot ’s avonds de huisartsenpost openging en ik daar een afspraak kon maken. Ik raakte in paniek. ‘Moet mijn kind eerst dood neervallen voor jullie wat doen?’, schreeuwde ik. Maar ze bleef zeggen dat ze me op dat moment niet konden helpen.”

Traumahelikopter

“Mijn zus en een vriendin kwamen langs. Wat we ook deden, Daley bleef huilen. Ik telde letterlijk de minuten af totdat de huisartsenpost open zou gaan. Zodra het kon, liep ik naar buiten om ze te bellen. Ineens kwam mijn vriendin naar me toe rennen, ze had Daley in haar armen. ‘Zijn ogen draaien weer weg!’, riep ze. We dachten terug aan de eerste keer dat dit gebeurde. Maar nu werd Daley bleek en kleurden zijn lippen blauw. Mijn zus heeft een EHBO-cursus gevolgd en herkende direct dat het om een hartstilstand ging. Ze begon Daley te reanimeren. Een buurvrouw die ons hoorde, heeft 112 gebeld. Er zou een ambulance aankomen en er was een traumahelikopter onderweg. Toen ik de ambulancebroeders zag, viel er een last van me af: er zouden professionele mensen zijn die Daley konden helpen. Ze legden hem op het picknicktafeltje dat bij ons in de tuin stond en probeerden hem stabiel te krijgen. Ik kon hem nog net zien liggen met al die mensen om hem heen.”

Machteloos

“Het geluid van de machine waarmee het infuus werd gezet, hoor ik nu nog door mijn hoofd gieren. Op dat moment ben ik weggelopen. Ik kon het gewoonweg niet aanzien. Mijn zoontje lag daar en er was niets wat ik voor hem kon doen. Ik voelde me vreselijk machteloos. Gelukkig kwam mijn vriend net thuis. Hij is, terwijl ze bezig waren, bij Daley gaan zitten. Daar ben ik heel blij om. Intussen had de halve buurt zich om onze tuin verzameld. Het was een chaos. Na een halfuur hadden ze Daley stabiel genoeg gekregen om hem met de traumahelikopter naar het ziekenhuis te brengen. Mijn vriend en ik werden door de politie gebracht, omdat zelf rijden niet verstandig leek. Hij is in de beste handen, bleef ik onderweg denken. Maar ik had wel gezien aan de reacties van het traumapersoneel dat er iets echt mis was. Een kind van één krijgt immers niet zomaar een hartstilstand. En dat zorgde voor een heel angstig gevoel dat steeds groter werd.”

 

“Daley werd in het ziekenhuis in een kunstmatige coma gehouden. Ze haalden hem diezelfde dag nog door een scan, om in zijn hoofdje te kunnen kijken. Hier was niks afwijkends op te zien. Dat gaf ons even wat hoop. Maar de artsen zeiden dat afwijkingen vaak pas later zichtbaar waren. We moesten een paar dagen wachten en dat was zo vreselijk spannend. Op een gegeven moment bewoog Daley zijn handjes. Hoopvol sprak ik daarover een arts aan. ‘Dat zijn helaas spastische bewegingen’, vertelde die, waarmee de hoop weer de grond in werd geboord. Een nieuwe MRI-scan bevestigde onze grootste nachtmerrie: er waren ontelbaar veel zwarte gaten te zien in zijn hersenen. ‘Daley zal nooit een fatsoenlijk leven kunnen leiden, ook niet in een rolstoel’,  vertelde de arts. ‘Hij zal nooit meer zelfstandig kunnen ademen.’ Daarmee brak mijn hart in duizend kleine stukjes. We hebben nog een second opinion gevraagd en hoopten op een wonder. Maar de second opinion wees exact hetzelfde uit. Een paar dagen daarna kreeg Daley een epileptische aanval waar hij niet meer uitkwam. De artsen gaven hem morfine om hem in een diepe slaap te brengen. Na zo veel vechten, was het tijd voor ons sterke kereltje om te rusten. Die ochtend om één over half twaalf is onze Daley een sterretje geworden.”

Lees ook
Moeder zieke Jayme in Flair: ‘Tijdens de zwangerschap wees niets erop dat er iets mis was’

Grote fout gemaakt

“Het is niet normaal voor een ouder om je kinderen te overleven. Het liefst was ik in bed gekropen en daar nooit meer uitgekomen. Maar ik moest door voor Levi. En ik wilde niet dat hij al het verdriet zou meekrijgen dat we voelden, dus probeerde ik sterk te zijn. Ik ben eigenlijk direct na de uitvaart de gewone dingen blijven doen, maar elk moment dat ik éven stilsta, gaan mijn gedachten naar Daley en naar de grote vraag waarom. Na zijn dood zijn we op gesprek geweest bij het ziekenhuis om antwoorden te krijgen. Dat onderzoek is nog gaande, maar we kregen wel te horen dat hij is overleden aan epilepsie en uitdroging. ‘Jullie zoon had meteen moeten worden opgenomen’, werd ons verteld. ‘Dan was hij er nu nog geweest.’ Ook blijkt dat er een grote fout is gemaakt bij het eerste bloedonderzoek. Ze hadden daarbij ook zijn zoutgehalte moeten controleren. Dan hadden ze direct gezien dat hij aan het uitdrogen was en onmiddellijk een infuus nodig had. Ik kan niet eens uitleggen hoe moeilijk het was om dat te horen. Dat zijn dood voorkomen had kunnen worden, maakt ons zo ontzettend boos. Hoe kan zoiets in Nederland gebeuren?”

Het hele verhaal lees je in Flair 22-2020. Deze ligt t/m 2 juni in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Michelle Iwema

Shoppen is altijd een goed idee