Je bent hier: Home > Health > Tilda had een postnatale depressie: ‘Ik ben van nature geen somber type en verlangde naar een baby

Tilda had een postnatale depressie: ‘Ik ben van nature geen somber type en verlangde naar een baby

Health
Tilda had een postnatale depressie: ‘Ik ben van nature geen somber type en verlangde naar een baby

Alle aanstaande moeders hopen op die heerlijke roze wolk na de geboorte van hun baby. Helaas is die wolk voor 20.000 Nederlandse vrouwen vooral grijs, door een postnatale depressie. Tilda Timmers (35) weet daar alles van.

Lees ook: ‘Kinderen gaan later praten wanneer ze al vroeg op een scherm kijken’

‘Ik ben zwanger. Het is nog pril, maar ik heb het hartje al zien kloppen. Het is zo anders dan de vorige keer, toen ik dolblij was dat na anderhalf jaar proberen de zwangerschapstest ein-de-lijk positief was. Ook nu ben ik supergelukkig, maar ik ben ook bang voor wat er mis kan gaan, dat ik opnieuw depressief word. De voortekenen waren in het begin van mijn eerste zwangerschap heel goed. Ik ben van nature geen somber type en verlangde ontzettend naar een baby. Een kindje van mijn man en mij om te knuffelen, te troosten en op een roze wolk heel erg van te genieten. Dat ultieme babygeluk werd helaas niet gratis en voor niks bij de bevalling meegeleverd.

Vanaf dag een was het of iemand een donkere deken over me heen had gegooid die ik niet meer kon afschudden. Als ik naar mijn dochter keek, voelde ik hoeveel ik van haar hield, maar ik was ook als de dood dat haar iets verschrikkelijks zou overkomen. Dat heeft iedere moeder weleens, maar bij mij liep het uit de hand. Ik kon aan niets anders meer denken. Deze angst werkte erg beklemmend en ik werd met de dag onzekerder. Ik verloor mezelf stukje bij beetje, totdat ik alleen nog maar kon huilen, piekeren en soms zelfs dood wilde.’

‘Ik had een zware bevalling van 22 uur, bekkeninstabiliteit, tepelkloven en een borst- ontsteking, waardoor borstvoeding een behoorlijk drama was. Dus stapte ik over op de fles, waardoor ik de hele tijd met voeden bezig was. Ik kookte flessen uit, kolfde, gaf mijn dochter de fles en vervolgens herhaalde het hele circus zich weer. Doodmoe, was ik. Van alle emoties, het zorgen en het slaapgebrek, want dat een kleine baby geen nachten doortrekt, hielp natuurlijk ook niet. Ik werd steeds stiller en kreeg gekke gedachten. Toen ik eens over een brug wandelde met mijn dochter in de wagen, dacht ik: als ik haar nu loslaat is ze dood. En als ik op de trap van ons appartementencomplex liep, dacht ik elke keer: als ik nu de wagen omkieper, overleeft ze het niet.

Ik mocht dit natuurlijk niet denken van mezelf en voelde me een heel slechte moeder. Ik hield zielsveel van mijn dochter en wilde echt niet dat ze doodging, maar waar kwamen deze gedachten toch vandaan? Ik vroeg me voortdurend af of ik het allemaal wel goed deed, of dat ik misschien de enige vrouw op aarde was die het moeder-gen totaal miste. Als mijn dochter ‘s nachts sliep, lag ik piekerend wakker. Als we oppas hadden en ik er even uit kon, wachtte ik op een telefoontje van de oppas die zou vertellen dat er iets helemaal verkeerd ging met mijn baby.

Afspreken met vriendinnen durfde ik niet, want dan moest ik ons meisje achterlaten. Mijn zelfspot en humor leken verdwenen en ik was mezelf helemaal kwijt. Ik schaamde me te
veel om er met iemand over te praten. Eén keer heb ik geprobeerd om het aan mijn man te vertellen. Niet dat ik heel duidelijk aangaf hoe slecht ik mij voelde, maar op een avond zei ik tegen hem dat ik dacht dat ons dochtertje een betere moeder verdiende.

Een moeder die beter was dan ik. Ik zag een schaduw over zijn gezicht trekken. Hoe kon ik dat nu zeggen, ik was een geweldige moeder! Deze woorden kwamen totaal niet bij me binnen. Bij mij bleef vooral zijn schrikreactie hangen. Zie je wel, dit was niet normaal. Straks kwamen de witte jassen mij halen om me bij mijn gezin weg te halen en op te sluiten. Dan raakte ik mijn dochter misschien wel voorgoed kwijt. Hier moest ik anderen maar niet mee lastigvallen.

Zeker mijn man niet, die het al zo druk had op zijn werk. Ik dacht dat ik het allemaal zelf wel kon oplossen, maar zakte alleen maar verder weg. Het voelde alsof ik onder water leefde. Zeker drie maanden lang voelde ik me afgestompt en doodongelukkig en voelde het alsof mijn keel was dichtgeknepen. Heel af en toe lukte het me om even aan de oppervlakte naar lucht te happen, bijvoorbeeld als mijn dochter naar me lachte, maar dat waren maar korte momenten.

Daarna verzoop ik weer in de ellende. Totdat een vriendin me op een dag belde. Toen ze zei dat ze het gevoel had dat het niet goed met me ging, wilde ik haar zó graag het diepste van mijn ziel laten zien, maar ik durfde niet. Dat ik tegen haar zei dat ik het niet kón vertellen, dat ik me te veel schaamde, was al heel wat. Ze was heel lief en begripvol.

‘Beloof me dan dat je het aan iemand anders vertelt,’ zei ze. Dat hielp. Ik ging in therapie bij de psycholoog die me door de pijn om het overlijden van mijn oma had gesleept. Ik had bij haar als reden aangegeven dat ik me gewoon niet zo happy voelde, maar hóe slecht het met me ging, hield ik in eerste instantie verborgen.

Zeker vier sessies kletste ik om de hete brij heen. Mijn schaamte en het gevoel van falen als moeder waren te groot. Toen ik eindelijk de moed had om haar te vertellen wat er allemaal in mijn hoofd omging, zei ze dat ik last had van intrusies: dwanggedachten
waar het overgrote deel van de mensheid last van heeft. Alleen laten de meeste mensen die gedachten net zo makkelijk los als dat ze opkomen. Ik bekeek ze met een vergrootglas en legde op elke slak zout, waardoor het in mijn hoofd steeds groter en steeds erger werd.

Haar boodschap dat alle jonge moeders hier last van hebben, dat ze allemaal bang zijn dat er iets met hun kindje gebeurt, gaf me de moed om alles te vertellen wat er in mij omging. Haar conclusie was dat ik een postnatale depressie had. Ze gaf me een artikel over dit onderwerp dat ik zo vaak heb gelezen, dat de randen van het papier gerafeld raakten. Net zo lang tot ik het begreep en er niet meer bang van werd. Ik was niet gek. Dit kwam vaker voor en had een naam. En vooral: dit ging weer over.’

Lees het hele interview met Tilda in de nieuwe Flair, nú in de winkel.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee