Je bent hier: Home > Health > Slager-es

Slager-es

Health
Slager-es

De tand zat al een tijdje los.

“Denk je dat hij er al uitkan?” Lizzy keek me vragend aan. Ik voelde aan de wiebeltand. “Tja, hij zit wel aardig los.” “Ik moet er een draadje ombinden en dat dan aan de deur vastmaken.” “Zo, en van wie heb jij dat briljante plan?” “Van oom Giel.” Ik streek de grote klets over haar krullen. “Ik denk we hem er dan beter zélf uit kunnen trekken.”

Met haar mond wijd op en haar ogen stijf dicht stond ze voor me. Ik duwde de tand naar achteren. “Auw,” riep Lizzy. De tand zat losser maar hij was er nog niet uit. Hij begon wel flink te bloeden. “Misschien moet ik hem omhoog trekken,” dacht ik. Maar de tand was te glad. Hoe trek je eigenlijk een tand? In gedachten ging ik zo’n dertig jaar terug in de tijd.

Een doekje. Dan zou de tand niet wegglijden. Deden we vroeger ook. En dan draaiden we de tand een kwartslag en trokken hem zó eruit. In sommige families had je zelfs speciale ‘tandentrekkers’. Losse tand? Naar oom Henk, die trekt hem er zó uit! “Haal eens een zakdoek,” zei ik tegen Lizzy. En ja hoor, dat hielp. Een beetje kracht zetten en hoppa, daar was de tand. Een beetje verschrikt keken mijn dochter en ik elkaar aan. Had ik toch zomaar haar tand eruit getrokken?!

Trots bekeek Lizzy het kleine witte melktandje.Toen we het bloeden gestelpt hadden, stak ze haar tong door het gat. “Hij zat eigenlijk nog een beetje vast hè, mamma?” Ik knikte. “Eigenlijk wel ja.” “Maar ik heb het goed gedaan hè?” Ik knikte weer. “Jij bent een bikkel.” Ik gaf haar een dikke, dikke zoen.

En nu ben ik trots! Om mijn grote dochter-met-gat!

En op mezelf natuurlijk!

Shoppen is altijd een goed idee