Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Sandra (40) verloor haar dochtertje bij de geboorte: ‘Sterre blijft mijn kind’

Sandra (40) verloor haar dochtertje bij de geboorte: ‘Sterre blijft mijn kind’

Sandra (40) verloor haar dochtertje bij de geboorte: ‘Sterre blijft mijn kind’

Sandra Frijters (40) beviel in januari 2020 van een overleden dochtertje. Met 16 weken werd haar Sterre doodgeboren. Nog elke dag leeft ze met het grote gemis. ‘Mijn verhaal delen helpt, het houdt de herinneringen levend.’ 

‘Op mijn 21e werd ik voor het eerst zwanger’, vertelt de moeder. ‘Dat resulteerde in een miskraam. Daarna heb ik door de jaren heen nog zes miskramen gehad. Vervolgens zijn er allerlei onderzoeken gedaan en werd er gezegd dat ik geen kinderen kon krijgen. Dat was heel erg verdrietig, want ik wilde graag moeder worden. Op een gegeven moment heb ik dit geaccepteerd.’

‘Toen raakte ik op mijn 38e plotseling zwanger van mijn eerste dochtertje Zoë. Het was een probleemloze zwangerschap, waarbij alles helemaal goed ging. Zij is inmiddels bijna 2 jaar. Daarna was ik, bijna vijf maanden na de geboorte van Zoë, opnieuw spontaan zwanger. Dat leek allemaal heel voorspoedig te gaan en de pretecho wees uit dat het een meisje zou worden. Helemaal blij, leuk nog een meid erbij.’

hartje gestopt

‘Met zestien weken ging ik met mijn bonuszoon naar de verloskundige omdat hij graag het hartje van zijn zusje wilde horen. Hij mocht zelf ook het apparaat vasthouden, maar we konden geen hartje vinden. Van daaruit ben ik rechtstreeks doorgestuurd naar het ziekenhuis en toen bleek dat het hartje van mijn dochtertje gestopt was. Waarom het zo is gegaan, daar hebben we nooit een antwoord op kunnen krijgen.’

‘Mijn ex en ik kwamen in een soort van rollercoaster terecht, omdat we snel een beslissing moesten maken. Voor de week erna mochten we een dag uitkiezen waarop ik zou gaan bevallen van Sterre. Ik wilde een dag waarop mijn andere dochter niet thuis was, want ik wilde haar niet belasten met mijn verdriet. Hoe klein ze ook zijn, ze pikken dat toch op. We hebben toen gekozen voor donderdag 9 januari.’

‘Het is heel raar eigenlijk, want je bent zwanger. Je voelt je zwanger, alleen heb je een dood kindje in je buik. Maar zo lang ze nog bij jou in je buik zit, is ze veilig. De avond van tevoren moest ik speciale tabletjes innemen en in het ziekenhuis werden er ook tabletjes ingebracht, om de bevalling op gang te helpen. Maar eerst wilde ik nog een echo, om voor 200 % zeker te weten dat haar hartje echt gestopt was. Zodat ik mijzelf nooit kon afvragen of ze het verkeerd gezien hadden.’

Alleen bevallen

‘Ik kreeg een paniekreactie, omdat het vruchtwater een hele rare kleur had. Ik was heel erg bang om een halfvergaan kindje te krijgen. Gelukkig hebben ze mij daar in gerust gesteld. Mijn ex bracht mijn bonuszoon naar huis, hij was een kwartier weg en toen ben ik bevallen. Ik was helemaal alleen toen Sterre geboren werd. Ik lag daar met een dood kindje tussen mijn benen, terwijl de artsen op zoek waren naar een buisje voor navelstrengbloed.’

‘Ik was compleet verdoofd van verdriet en pijn. De artsen waren met van alles bezig, behalve met mij. Dat was heel apart. Vervolgens kwam mijn ex terug om de navelstreng door te knippen en daarna mochten we Sterre vasthouden en foto’s maken. Daarna werd ze in een soort bakje water gelegd. Het klinkt heel gek; maar daar knappen de kindjes van op. Omdat ze nog zo klein zijn en een dunne huid hebben. Het lichaampje neemt vocht op, het wordt dan net iets voller.’

‘De dag erna werd Sterre gecremeerd. In het ziekenhuis kregen we een kamer voor ons alleen om haar vanuit het bakje zelf ergens in op te baren. We kozen voor een klein houten bootje, om als het ware bij ons weg te varen. Ze was nog heel klein en alle mandjes en kistjes waren nog te groot. Nu was het echt alsof ze in een heel klein bedje lag.’

Vlinderdienst

‘Na de crematie hebben we een Vlinderdienst gedaan in het ziekenhuis. Daar staat een kapel met een Vlinderboom, dat is de herdenkingsplek voor doodgeboren kindjes. Van tevoren krijg je een steentje mee naar huis, daar mag je iets opschrijven. Tijdens die dienst leg je die onder de boom. Daarna kan je altijd naar de kapel komen om een kaarsje op te steken.’

‘Vanuit mijn omgeving krijg ik veel steun. Een vriendin van mij verloor toevallig een maand ervoor haar zoontje en beviel ook met 16 weken. Wij begrijpen van elkaar précies hoe het voelt. Zowel haar partner als mijn partner zijn weggegaan. Het is heel erg naar, maar ook heel apart dat je lotgenoten bent.’

Kindje registreren

‘Aan het begin van dit jaar had ik het heel erg moeilijk, rondom 9 januari vooral. Het verlies van een kindje, dat geef je niet even een plekje. De pijn blijft, maar wordt zachter. En ik heb Zoë natuurlijk, dat heeft mij erdoorheen gesleept. Het helpt ook dat ik Sterre heb kunnen registreren (en erkennen) in de Basisregistratie Personen. Anders heeft ze alleen maar voor mij bestaan. Nu staat er gewoon op papier dat Sterre mijn dochter is en altijd zal blijven.’

Op de hoogte blijven van onze artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief

Bron: Sandra Frijters | Beeld: Unsplash