Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Evelyne (43) heeft corona: ‘Dit virus bewijst hoe dun het laagje beschaving van de meeste mensen is’

Evelyne (43) heeft corona: ‘Dit virus bewijst hoe dun het laagje beschaving van de meeste mensen is’

Evelyne (43) heeft corona: ‘Dit virus bewijst hoe dun het laagje beschaving van de meeste mensen is’

Het aantal besmettingen met het coronavirus in Nederland blijft maar stijgen. Van veel besmette personen is bekend dat ze in het buitenland zijn geweest. Dat geldt ook voor Evelyne (43), die het virus opliep tijdens een werktrip in Italië en nu in thuisquarantaine zit.

Zakenreis Italië

“In de eerste week van maart kreeg ik wat vage symptomen. Ik voelde me zwak, hoestte en was de hele dag moe. Maar ja, ik was net terug van een intensieve werktrip naar Italië… Logisch dat ik moe was, dacht ik. Ik had wel iets over corona gehoord, maar ik vond tot op dat moment de paniek van sommigen nogal overdreven. Dat ik het zelf kon hebben, kwam niet in me op. Ik was ook helemaal niet in het gebied geweest waar de besmetting heerste.”

Steeds ergere klachten

“Maar al snel werden mijn symptomen erger. Ik ontwikkelde een blafhoest en had het heet en koud tegelijk. Toen ik toch maar eens mijn temperatuur opnam, bleek ik behoorlijke koorts te hebben. Ruim 39 graden, zo hoog was mijn temperatuur nog nooit geweest, zelfs niet toen ik een paar jaar geleden heftige griep had. Ik heb meteen de huisarts gebeld. Ik vertelde wat voor klachten ik had en dat ik in Italië was geweest. De huisarts zei dat ik thuis moest blijven, ze wilde het zekere voor het onzekere nemen en zou ervoor zorgen dat ik diezelfde dag teruggebeld zou worden door de GGD.”

Hondsberoerd

“Ik deed mijn verhaal bij de medewerker van de GGD en die zei dat ze bij me langs zouden komen om me te testen. Daarna vertelden ze me over het draaiboek – er was blijkbaar al een serieus coronaprotocol – over hoe dat in zijn werk zou gaan. Wanneer de medewerkers van de GGD aan zouden bellen, moest ik de deur van het slot doen, maar alleen op een kier laten, dus niet opendoen. Ik moest de slaapkamer in gaan, daar de deur dichtdoen en wachten. Daarna zou één van de medewerkers binnenkomen in een beschermend pak en de test bij me afnemen. Met behulp van een soort wattenstaafje zou er een monster uit mijn neus worden genomen en met een ander staafje een monster van de slijmvliezen uit mijn keel. Die monsters zouden in reageerbuisjes worden gestopt en verzegeld naar een microbiologisch laboratorium worden gestuurd, waar zou blijken of ik besmet was.”

‘Ik bazuinde het niet rond, maar vertelde het wel aan één van mijn buurvrouwen’

“Zo geschiedde. De GGD-medewerker trok zijn beschermende pak uit in een afgesloten kamer en ik moest het daarna in een vuilniszak van de GGD doen die ik goed moest afsluiten. Ook kreeg ik een pakketje met verschillende soorten mondkapjes, informatiebrochures, de contactgegevens van het Meldpunt infectieziekten en een fles desinfecterende handgel. De uitslag zou ik in de loop van de volgende dag krijgen en in de tussentijd moest ik voor alle zekerheid binnenblijven. Niet dat ik ook maar in staat was om naar buiten te gaan. Ik voelde me hondsberoerd, doodmoe van het voortdurende droge hoesten en wilde het liefst alleen maar liggen en zo veel mogelijk slapen.”

Besmet met coronavirus

“Toen kreeg ik telefonisch het resultaat van de test: positief voor COVID-19. Hoewel ik het inmiddels wel had ingecalculeerd, schrok ik toch. Vooral omdat ik, terwijl ik in bed lag, flink had gegoogeld en erachter was gekomen dat het toch echt niet om ‘gewoon een griepje’ ging, zoals ik zelf al die tijd had gedacht. Ik had zelfs nog een beetje besmuikt gegrinnikt om mensen die met een mondkapje rondliepen. Nu lachte ik niet meer.”

Kinderen

“Ik heb samen met mijn ex co-ouderschap voor onze zoons van tien en twaalf en ik belde hem direct om mijn zoons te vragen of zij ook symptomen vertoonden, maar gelukkig hadden zij nergens last van. Omdat ik ze niet ongerust wilde maken, zei ik dat ik gewoon niet lekker was en dat ze nog een paar dagen bij hun vader moesten blijven. Mijn ex vertelde ik wel wat er aan de hand was. Hij schrok en gelukkig bood hij direct aan om zijn afspraken voor de komende weken om te gooien om voor de jongens te zorgen. Al hoestend en snotterend onder een deken op de bank dacht ik aan wie ik allemaal had gezien, met wie ik in contact was geweest en ik hoopte met heel mijn hart dat ik niemand had aangestoken. Ik bazuinde het niet rond, maar vertelde het wel aan één van mijn buurvrouwen. Vanaf dat moment ging het als een lopend vuurtje door de straat.”

Lees ook
Misbruik binnen de Jehova gemeente: ‘Strafbare feiten houd je intern. Ook als je misbruikt bent’

Geroddel in de straat

“Ik weet niet wat ik had verwacht, maar in elk geval niet wat er gebeurde. Misschien vond ik dat nog wel erger dan het virus zelf. Wat me het meest pijn deed, waren de reacties van een aantal mensen uit mijn eigen straat. Ik kwam er al snel achter dat er een hoop wilde verhalen rondgingen, die ik op mijn beurt weer allemaal via de app of een telefoontje van mijn buurvrouw hoorde. Zogenaamd dat ik dagenlang had doorgelopen met klachten ‘alsof er niets aan de hand was’ en dat het me ‘blijkbaar niets kon schelen wie ik zou besmetten.’ Totale idioterie natuurlijk. Het is niet alsof je bij een verstopte neus direct denkt aan een ernstige besmettelijke ziekte en van een aantal mensen uit de straat had ik toch wel verwacht dat ze me beter zouden kennen. Kijk, quarantaine heet niet voor niets quarantaine. De hele essentie daarvan is dat je geen direct contact hebt met anderen. Het is heel saai, maar het moet. Maar op een enkele uitzondering na heeft niemand uit de buurt me ook maar gebeld of geappt om te vragen of het wel goed met me ging.”

‘De ‘het is maar een griepje’-roepers nemen het naar mijn idee niet serieus genoeg’

“Met mij gaat het intussen iets beter. Het heeft dik vijf dagen geduurd, waarin ik me echt heel beroerd voelde, maar mijn koorts is inmiddels gezakt en hoewel ik nog wel een beetje snotter en spierpijn heb, heb ik het gevoel dat ik het ergste achter de rug heb. Ik moet in totaal twee weken thuisblijven en mag met niemand in contact komen.”

Niet-serieus-nemers

“Veel meer dan het virus zelf is het de onwetendheid die me bang maakt, en dan heb ik het over beide kampen. De ‘het is maar een griepje’-roepers nemen het naar mijn idee niet serieus genoeg. Want geloof me, dit voelde echt niet als een normale griep. Ik heb gelezen dat je, zelfs als je herstelt, serieuze longschade kan hebben opgelopen. Ik hoop dat het bij mij meevalt. Maar ook de doemdenkers op sociale media die ineens experts zijn geworden in virussen en volksgezondheid, vind ik eng, net als degenen die met doemscenario’s komen waarin we allemaal doodgaan.”

Lees ook
Pas op voor onjuiste adviezen: dit zijn de hardnekkigste foutieve tips tegen coronavirus

Lief voor elkaar

“Het is een gecompliceerde tijd en wat we vooral nodig hebben, is gezond verstand. Niet eens voor mij of voor andere mensen die herstellen, maar voor de meest kwetsbaren onder ons die wél kunnen sterven aan het coronavirus, zoals ouderen en mensen met weinig weerstand. En laten we alsjeblieft lief voor elkaar blijven. Even door het raam vragen hoe het gaat, is wel het minste wat we voor elkaar kunnen doen.”

Het hele verhaal lees je in Flair 12-2020. Deze ligt t/m 24 maart in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Vivienne Groenewoud