Je bent hier: Home > Health > Psychologische oorlogsvoering

Psychologische oorlogsvoering

Health
Psychologische oorlogsvoering

Astrid schrijft:

Mijn training in psychologische oorlogsvoering begon al in mijn jonge jeugd. De theorie sloeg ik over, hals over kop stortte ik me op de praktijktraining. Locatie: De achterbank van de auto. Gevaarlijke tegenstander: mijn zus. Tijdspanne: een rit van Nederland naar Griekenland. Heel veel tijd dus om deze vaardigheden te ontwikkelen. Na strikte instructies van onze ouders (ruzie op de achterbank had directe achterlating op de snelweg tot gevolg,
werd ons ingeprent), barstte de strijd los. Welke strijd? De strijd om zoveel mogelijk terrein op de achterbank te veroveren. Natuurlijk zonder ruzie, want het vooruitzicht om in je eentje langs de snelweg te lopen, tja, niet zo
aantrekkelijk. Eerst kerfden we met onze vingers een duidelijke grens in de stof van de bank. Wat makkelijker gezegd, eh, geschreven is dan het was, want het midden van de bank is moeilijk te bepalen. Je snapt dat daar eerst een paar uur discussie aan vooraf ging. Om vervolgens de grens te bevestigen met een “Dit is MIJN helft en dit is JOUW helft”.
Dit was het moment waarop de verovering begon. Zou mijn zus het merken als ik één teen over de grens zou steken? Au, ja dus. Gaandeweg word je slimmer. Je realiseert je dat het beter werkt als je eerst de grens wegwrijft. Als je tegenstander niet oplet kun je een nieuwe grens trekken. Medestanders werven werkt ook goed. Zet je zieligste ‘ik ben je jongste dochtertje stem op’ en vertel je mama hoe gemeen je oudere zus tegen je is. Ha! Krijgt zij lekker op haar donder!

Enfin, deze trainingen komen me heden ten dage nog steeds van pas. Zo ook in de overvolle trein naar mijn werk.

Kijk, ik ben echt wel heel inschikkelijk. De trein zit hartstikke vol, dus iedereen moet z’n persoonlijke ruimte even inkrimpen. Maar er zit altijd wel die ene meneer, die het idee heeft dat hij, met zijn zalmroze FD in z’n
handen, wel volop ruimte mag innemen. Helaas voor deze meneer zat hij naast een aantrekkelijk leeg raamplaatsje, en helaas voor deze meneer perste ik me langs hem heen, zijn zalmroze FD verkreukelend. Helaas voor deze meneer deed hij vervolgens alsof ik er niet was, en kwam hij met zijn zalmroze FD, zijn elleboog én zijn linkerbeen op MIJN helft!
Dat laat ik me niet over mijn kant gaan (helaas voor deze meneer). Tijd voor psychologische oorlogsvoering! Ik plant mijn elleboog tegen zijn elleboog aan, vlij mijn rechterbeen tegen zijn linkerbeen aan (waarom zitten mannen in de trein altijd met hun benen wijd??) en houd mijn krantje-op-tabloid-formaat zo breed mogelijk open, tegen zijn zalmroze FD aan. Zo. Eens kijken hoe lang het duurt.

En ik moet zeggen, hij heeft best lang teruggevochten. Ik begon zelfs bijna te twijfelen aan mijn psychologische oorlogsvoering. (1-0 Voor hem!), maar opeens begon ik terrein te winnen. Zijn elleboog trok zich terug (1-1), zijn
benen pasten verrassend genoeg wel gewoon tegen elkaar aan (1-2), en ach, eigenlijk kun je je zalmroze FD ook dubbelgevouwen lezen (1-3!!).

Zo. Die training is dus niet voor niks geweest!

Shoppen is altijd een goed idee