Je bent hier: Home > Health > Lotte (33) verloor haar vriend: ‘Die periode heeft een gelukkiger mens van mij gemaakt’

Lotte (33) verloor haar vriend: ‘Die periode heeft een gelukkiger mens van mij gemaakt’

Health
Lotte (33) verloor haar vriend: ‘Die periode heeft een gelukkiger mens van mij gemaakt’

Lotte (33) verloor bijna twee jaar geleden haar vriend Michiel aan een hersentumor. Ontzettend heftig, toch leerde ze er ook van. ‘Ik weet nu dat ik het waard ben dat iemand zo onvoorwaardelijk van mij houdt.’

“Ik was 31 toen in augustus 2018 mijn partner overleed aan een hersentumor. En ik weet hoe bijzonder deze ervaring kan zijn, hoe zo’n groot verlies ook zo veel kan brengen.”

‘Zijn kanker schrikte mij niet af’

“Toen mijn vriend Michiel en ik elkaar drie jaar geleden via Tinder leerden kennen, vertelde hij mij meteen dat hij kanker had. Dat heeft mij nooit afgeschrikt. Waarschijnlijk omdat ik helemaal niet lekker in mijn vel zat door een depressie. Bij hem kreeg ik het gevoel dat mijn verdriet er mocht zijn, juist omdat zijn leven ook niet zo zonnig was verlopen. We werden verliefd. Maar we waren niet de makkelijkste mensen. Toen ik Michiel leerde kennen, was hij stug, gesloten en geïsoleerd. Hij ging eigenlijk nergens mee naartoe, alles vond hij te veel. Vanaf zijn achttiende was bekend dat er een tumor in zijn hoofd zat. Toen ik hem ontmoette, wist Michiel dus al jaren dat hij niet lang meer had – wat dat dan ook mocht betekenen – en de zin om echt wat van zijn leven te maken, was hem al een tijdje vergaan. De korte levensverwachting werkte bij hem eigenlijk alleen maar verlammend. Ik was zelf al helemaal niet de makkelijkste. Door ervaringen uit mijn jeugd had ik last van bindingsangst. Ik had geen rust, was kritisch en gesloten. Het kostte best wat tijd, ook apart van elkaar, om te beseffen dat we zo veel van elkaar hielden dat het de moeite waard was om allebei net wat minder koppig te zijn en een stap naar elkaar toe te zetten. Dat gebeurde aan het eind van 2017 en vanaf toen ging het tussen ons heel goed. Michiel was niet meer zo vastgeroest en was bereid om met mij de wereld te ontdekken.”

Geluk van korte duur

“Veel tijd samen was ons echter niet gegund. In april 2018 hoorden we dat het nu echt mis was met de tumor. Michiel begon zo snel mogelijk met een nieuwe chemotherapie, zijn laatste optie, maar tevergeefs. Heel snel ging het slechter. Zijn zicht en evenwicht werden aangetast en alleen wonen ging niet meer. In juli, zes weken voor zijn dood, trokken we samen met de honden in bij zijn vader en stiefmoeder om daar de laatste fase te beleven. Die periode is voor mij zo bijzonder en belangrijk geweest. Die heeft, hoe controversieel ook, een gelukkiger mens van mij gemaakt.”

Onbekende situatie

“In Michiels laatste weken was ik constant bij hem in het huis van zijn vader en stiefmoeder, Michiels zus was er ook vaak bij. Ik woonde daardoor tijdelijk in een boerderij in de Achterhoek, waar ik niemand kende in de omgeving en ik niet makkelijk weg kon om vrienden te zien. Hoewel ik zijn vader in de maanden ervoor al aardig had leren kennen, was het erg wennen om bij een ander gezin in te trekken. Als je in dezelfde ruimte leeft en slaapt als iemand die stervende is, heb je weinig privacy. Op allerlei momenten op de dag waren er vrienden, familie en verpleegkundigen om hem heen. Maar uiteindelijk wilde ik ook nergens anders zijn dan bij Michiel, dus ik paste me aan en vond mijn weg in deze onbekende situatie.”

“Het is lastig om in een paar zinnen uit te leggen hoe zijn stervensproces eruitzag. Misschien is het belangrijkste om te weten dat Michiel er vrede mee had dat hij ging. De dood hing al zo lang boven zijn hoofd, er komt een moment dat je daar niet meer om treurt. Die acceptatie zorgde voor ons allemaal voor veel rust. Het proces van lichamelijke en geestelijke aftakeling verliep snel. Lopen en eten werden lastiger en Michiel was steeds minder wakker. Ook werd hij verward, ik kon gaandeweg steeds minder begrijpen van wat hij zei.”

Afscheid

“Er is geen vast moment waarop we elkaar gedag hebben gezegd, omdat hij er zo geleidelijk aan steeds minder was. Het afscheid bestond er vooral uit dat we intens genoten van de momenten die we samen nog hadden. Geen bucketlistachtige taferelen, maar gewoon samenzijn. Tot ver in het proces lagen we nog elke nacht samen in bed en benoemden we dat het ondanks alles een fijne dag was geweest. Zo lang het kon, zaten we ’s avonds nog even in de tuin, we lachten om de hondjes. En toen dat allemaal niet meer kon, bleef er nog steeds liefde en contact. Michiel bleef tot mijn grote opluchting altijd zichzelf. De zachtheid van zijn karakter, zijn moed, hij veranderde niet. Hij bleef me tot op het laatste moment troosten als hij me verdrietig zag, ook al snapte hij zelf niet meer waarom ik verdriet had. Een gesprek voeren kon op een bepaald moment bijna niet meer, maar er bleken genoeg andere manieren om te communiceren. Zo schreef ik een paar dagen voor zijn dood in mijn dagboek dat we met onze handen een schimmenspel opvoerden op de muur. Onze handen praatten met elkaar. Het duurde maar een paar seconden en was zo klein, maar tegelijkertijd zo onmetelijk groot, er zat zo veel liefde in. Het leven is groots in die kleine dingen.”

“Omdat Michiel op een gegeven moment niet meer voldoende bij zinnen was om zich nog uit te spreken over euthanasie en hij gelukkig ook weinig pijn had, is hij heel geleidelijk, met behulp van medicatie, ingeslapen. Dit proces heet palliatieve sedatie en is minder abrupt en ingrijpend dan euthanasie. Michiel was al zo ver in het stervensproces dat hij ook niet meer dronk. Dan weet je dat het niet lang meer duurt. Na het in slaap brengen, leefde hij nog twintig uur.”

Lees ook
Geen zin in seks? Drie vrouwen vertellen: ‘Ik dwing mezelf elke maand één keer met hem te vrijen’

Vereerd

“Michiel is niet voor niets gestorven. Ik had niet gedacht dat ik ooit zoiets zou zeggen, want deze uitspraak leek mij altijd een pleister op een wonde die niet met een pleister te verzorgen is. Gewoon een lege uitspraak waar niemand écht in gelooft, dacht ik. Maar nu weet ik dat het bestaat. Dat je dingen leert van iemands einde, dingen die je leven zo positief kunnen beïnvloeden. Ik weet nu dat ik het waard ben dat iemand zo onvoorwaardelijk van mij houdt. Ook kijk ik anders naar het leven. Ik vraag me nooit af waarom hij moest sterven, maar sta er des te meer bij stil dat ik er nog steeds ben. Het is niet iedereen gegund om gezond 32 te worden. Michiels dood heeft mij doen inzien en laten voelen dat het leven zo kort kan zijn en zo waardevol is. Het klinkt misschien raar, maar ik ben door deze ervaring niet meer depressief. Ik heb me nog nooit zo levend gevoeld als in die laatste weken van Michiels leven en ik heb dat gevoel vast weten te houden.”

“Michiel is nog steeds een heel groot deel van mijn leven. Ik schreef een boek over onze ervaringen met de dood. In de dood en de manier waarop we daarmee omgaan als maatschappij vond ik een onderwerp waarover ik wil blijven schrijven, tekenen en spreken. Laatst kreeg ik een berichtje van een man die stervende is en die erg geraakt was door mijn boek. Hij vroeg me of ik het goed vond als een gedicht van mij uit het boek op zijn uitvaart gebruikt werd. Natuurlijk vond ik dat goed, ik was enorm vereerd. Ik raak mensen met het werk dat ik maak over Michiels dood. Zo is hij nog steeds bij mij en dat maakt me heel erg trots.”

Het boek is verkrijgbaar via etsy.com/nl/shop/lotteschrijft

Het hele verhaal lees je in Flair 25-2020. Deze ligt t/m 23 juni in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Lotte de Schouwer

Shoppen is altijd een goed idee