Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Lieke beviel terwijl ze niet wist dat ze zwanger was: ‘Opeens was ik moeder’

Lieke beviel terwijl ze niet wist dat ze zwanger was: ‘Opeens was ik moeder’

Lieke beviel terwijl ze niet wist dat ze zwanger was: ‘Opeens was ik moeder’

Wanneer Lieke (26) met buikkrampen in het ziekenhuis belandt, blijkt ze op het punt te staan een kind te baren. Het waren dus toch niet haar darmen of heupen; klachten die ze al een tijdje had. ‘Vijf dagen ervoor lag ik nog op de behandeltafel, niemand die iets doorhad.’

‘Die ochtend ging ik met buikkrampen naar mijn werk. Ik dacht dat een paracetamol wel zou helpen, maar na een paar uur voelde ik me nog steeds slecht. Ik meldde me ziek, ging naar huis en naar bed. Maar de pijn werd alleen maar erger. Mijn vriend Frank zat op dat moment aan de andere kant van de wereld. Vijf dagen later zou ik hem opzoeken om samen met hem door Azië te reizen. Vanwege het tijdsverschil met Nederland was hij nog wakker terwijl het bij ons midden in de nacht was. Ik stuurde een appje om te zeggen dat het niet goed met me ging. Hij belde meteen en hoorde aan mijn stem dat het foute boel was. Ik kermde van de pijn. ‘Maak je huisgenoot maar wakker en bel 112,’ zei hij. Het ambulancepersoneel stond binnen een kwartier op de stoep. Ze voelden aan mijn buik en deden wat testen. Er was niks aan de hand, zeiden ze. Ze vroegen zelfs waarom ik het noodnummer had gebeld. Mijn huisgenoot werd boos, zei dat hier écht iets aan de hand was, want zo had ze me nog nooit gezien. Opeens was er een zwelling in mijn buik te zien. Bij de ambulancebroeders ging er meteen een alarmbel rinkelen. Ze dachten aan een acute blindedarmontsteking. Ik werd op de brancard gelegd en naar het ziekenhuis gebracht. Mijn huisgenoot ging met me mee. Vanaf dat moment is alles een roes. Ik weet nog dat ik heb gezegd dat het leek alsof ik weeën had, waarna de ambulancebroeder vroeg of dat mogelijk was. ‘Nee,’ heb ik gezegd, ‘ik slik vanaf mijn zestiende al de pil.’ In het ziekenhuis kreeg ik een infuus en werd ik naar een internist gereden voor een echo van mijn darm. Hij zette het apparaat op mijn buik, mijn huisgenoot keek mee, en begon meteen te huilen. Toen ik zelf naar het beeldscherm keek, wist ik niet wat ik zag. ‘Hier zit een kindje in,’ zei hij, ‘en dat is geen kleintje meer. Ik denk dat je gaat bevallen.’

Dit kan niet waar zijn

‘Ik heb geen idee wat er op dat moment allemaal door mijn hoofd ging. De weeën waren zo heftig dat ik alleen maar met die pijn bezig was. Ik werd meteen naar de afdeling Verloskunde gereden. Er werd nog een echo gemaakt, en nu hoorde ik ook het hartje. De verloskundige stelde vast dat ik al acht centimeter ontsluiting had en zei dat ik over twee centimeter mocht gaan beginnen met persen. Ik weet nog dat ik riep dat het niet waar kon zijn. Dat ik gewoon alcohol had gedronken en rood vlees had gegeten. De verloskundige stelde me gerust, zei dat ik me daar nu geen zorgen om moest maken. Ik belde Frank, al weet ik niet meer precies hoe dat gesprek ging. Hij was geshockeerd, maar stelde me gerust en zei dat alles goed zou komen. Mijn huisgenoot heeft uiteindelijk mijn ouders gebeld omdat ik daar zelf op dat moment niet meer toe in staat was.

De bevalling ging ongelofelijk snel. Een arts heeft me er echt doorheen gesleept, ze vertelde heel rustig wat ik moest doen; welke houding ik moest aannemen, wanneer ik moest puffen en persen. Ik heb hard geschreeuwd, van de pijn en van woede. Ik vroeg aan de arts of het goed zou komen met de baby. Ze antwoordde dat ik heel sterk was, dat ze het hoofdje al konden zien. Ze vroeg of ik de baby zo wilde vasthouden, maar dat wilde ik niet. De navelstreng zelf doorknippen ook niet. Tussendoor belde mijn moeder nog een keer. Dit keer nam ik wel zelf op, en zei: ‘Mam, ik ben aan het bevallen. Ik ben hier toch helemaal niet klaar voor?!’ Mijn ouders waren natuurlijk ook in shock, vroegen of het kind wel levensvatbaar was, maar dat was het – ik had het hartje immers zelf gehoord.

Toen mijn ouders in het ziekenhuis aankwamen, was mijn kind al geboren, een jongetje. De artsen namen hem mee voor onderzoeken. Daarna kwamen ze terug, de uitslagen waren goed. Ze vroegen of ik hem toch niet even wilde vasthouden. Ik zei ja en kreeg mijn zoon op mijn borst gelegd. Hij was de hele tijd aan het huilen, maar toen-ie op mijn borst lag, was hij opeens stil. Ik keek naar zijn hoofdje. Heb minutenlang gestaard. Opeens was ik moeder. Ik had nog niet eens een naam. Het klinkt misschien gek, maar er waren wel meteen moeder-gevoelens. Ik hield meteen van hem, was
zó ontzettend blij dat alles goed met ’m was. Binnen drie dagen moest ik een naam kiezen. Ik koos uiteindelijk voor Daan, omdat ik zelf zo geheten zou hebben als ik een jongetje was geweest. Bovendien vond ik dat altijd al een mooie naam. Frank vloog meteen terug naar Nederland, mijn ouders regelden alles; van kleertjes en luiers tot aan de inschrijving bij de gemeente. Drie dagen nadat Daan geboren was, mocht ik naar huis. Pas toen kwam het besef echt. Ik was gewoon moeder geworden.’

Sterke buikspieren

‘Dat ik negen maanden lang zonder het te weten zwanger was, vind ik bizar. Sommige mensen vinden het misschien moeilijk te geloven. Ik heb ook aan mezelf getwijfeld, was als het ware het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Ik voelde me leeg, raar. Hoe kon ik nou niks hebben gemerkt? Tenminste: niet dat ik zwanger was. Ik had namelijk wel lichamelijke klachten; ik had last gehad van mijn darmen en heupen. Daarvoor ben ik ook naar de huisarts gegaan, die heeft gevoeld aan mijn buik en geluisterd met een stethoscoop. Voor mijn heupklachten werd ik uiteindelijk doorgestuurd naar een fysiotherapeut en orthopeed. Er werd zelfs al over een operatie gesproken. Vijf dagen voor de bevalling lag ik nog op de behandeltafel voor een controle. Maar niemand heeft ooit wat gemerkt van mijn zwangerschap.

Aan mijn uiterlijk was er ook niks te zien. Ik was wel wat aangekomen; had een boller hoofd gekregen, wat vollere borsten en bredere heupen. Maar van een zwangerschapsbuik was absoluut geen sprake. Als ik bikinifoto’s terugkijk, zie ik niet eens een kleine bolling, mijn buik was gewoon helemaal plat. De arts vertelde later dat mijn placenta waarschijnlijk helemaal vooraan lag, tegen mijn sterke buikspieren aan, waardoor ik de baby ook niet gevoeld kon hebben. Ik droeg Daan helemaal achterin, rechts, richting mijn heup. Soms had ik wel een rommelende buik. Ik dacht dat het mijn darmen waren, maar achteraf was het gewoon al die tijd Daan. Na de bevalling zijn mijn heup- en darmproblemen als sneeuw voor de zon verdwenen. Een onzichtbare zwangerschap komt vaker voor, vertelde de arts. Volgens recente cijfers gebeurt dit bij 1 op de 475 zwangerschappen. Hij zei: ‘In zo’n geval geldt: als je hoofd het niet weet, weet je lichaam het ook niet.’ Dat blijkt ook uit wetenschappelijke onderzoeken. Er zijn verhalen bekend van vrouwen die in de wachtkamer van de huisarts zaten zonder zwangerschapsbuik, vervolgens in de behandelkamer te horen kregen dat ze zwanger waren, en het pand vervolgens verlieten mét buik. Zover kan dat dus gaan. Er zullen misschien ook mensen zijn die zeggen dat ik de zwangerschap moet hebben ontkend. Maar waarom in vredesnaam? Ik had me mijn eerste zwangerschap echt wel anders voorgesteld. Ik had net als iedere andere vrouw willen babyshoppen, en echo’s en plannen willen maken.’

Zielsgelukkig

‘We zijn nu acht maanden verder, Daan maakt het heel goed. Hij ontwikkelt zich perfect en is kerngezond. Soms kijk ik naar hem en denk ik: jeetje, kijk ons nou. Wie had ooit gedacht dat mijn leven er nu zo zou uitzien, dat ik moeder zou zijn? Mijn leven is 180 graden gedraaid. Ook qua werk: voor de geboorte van Daan werkte ik fulltime als bedrijfsleider in een restaurant, inmiddels is dat parttime. Toen Daan geboren werd, had ik nog maar vier maanden officieel een relatie met Frank. Hij is helaas niet de biologische vader van Daan, maar is er vanaf dag één helemaal voor ons geweest. We hebben samen een appartement verbouwd en ons leven ingericht op een kindje. Frank heeft nooit een moment getwijfeld om bij me weg te gaan. ‘Ik hou van jou en wil bij je blijven,’ zei hij. We vormen nu met z’n drieën een gezin. Ik ben hem heel erg dankbaar voor alles. Een onzichtbare zwangerschap en opeens moeder zijn heeft natuurlijk een grote impact. Maar ondanks die impact kan ik me geen leven meer zonder Daan voorstellen. Ik ben zielsgelukkig met hem, en met z’n drietjes. Zonder Frank en mijn lieve familie had ik het echt niet gekund. Zij zijn een enorme steun voor me geweest, en nog steeds. Mijn ouders zijn een ontzettend trotse opa en oma. Ik moet ze bijna tegenhouden om te voorkomen dat ze elke dag op de stoep staan. Binnenkort worden ze opnieuw opa en oma; mijn zus is zwanger. Het lijkt net alsof ik alles voor het eerst meemaak, maar in principe heb ik dit gewoon zelf al allemaal gehad, alleen dan zonder dat ik het wist. Het blijft een bizar verhaal, maar ik ben ontzettend gelukkig.’

Tekst: Kimberly Palmaccio | Foto: Dirk-Jan van Dijk

Lees ook: Simone heeft het syndroom van Usher: ‘Niemand weet wanneer ik helemaal blind zal zijn’

Dit verhaal komt uit VIVA-32. Wist je dat je de nieuwste VIVA ook als losse editie heel makkelijk kunt bestellen via deze link

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«