Je bent hier: Home > Health > Nele (35) heeft Parkinson: ‘Ik voel de blikken: wat is dat voor freak?’

Nele (35) heeft Parkinson: ‘Ik voel de blikken: wat is dat voor freak?’

Health
Nele (35) heeft Parkinson: ‘Ik voel de blikken: wat is dat voor freak?’

Parkinson is niet alleen een ziekte voor bejaarden. Nele (35) kreeg de diagnose op haar dertigste. ‘Soms kan ik alleen maar liggen en wachten tot het beter gaat.’

Lees ook: Column Leonieke: Trouwen

Wie aan de ziekte van Parkinson denkt, ziet een trillende bejaarde voor zich. En inderdaad: de gemiddelde parkinson patient is een zestigplusser. Maar de ziekte treft ook jonge mensen. Bij een à vijf op de tienduizend mensen treden de eerste symptomen op voor het 45e levensjaar. In dat geval spreekt men van vroege Parkinson. Er zijn zelfs twintigers die de ziekte hebben.

Mensen die op jonge leeftijd de diagnose parkinson krijgen, worden yoppers genoemd, van young onset parkinson. Bij de ziekte van Parkinson sterven hersencellen af in de zwarte kern, het deel van de hersenen waarin dopamine wordt aangemaakt, het hormoon dat maakt dat je vlot beweegt, maar ook dat je je goed voelt. Daardoor zijn de gevolgen van de ziekte zowel fysiek als psychisch. Symptomen gaan van pijn tot depressie, impulsief gedrag en verslavingen. Nele was dertig jaar toen ze de diagnose kreeg.

Nele: ‘Eigenlijk waren de eerste symptomen er al jaren eerder. Tijdens mijn eerste zwangerschap, ik was toen 24, had ik maanden aan één stuk het gevoel alsof er een stok door mijn middenrif stak die me hinderde bij al mijn bewegingen. Ik weet het aan de zwangerschap, geen moment dacht ik dat er een andere oorzaak was.
Na de bevalling ging ik naar huis met een nekkraag: mijn nek zat helemaal vast. Terugkijkend besef ik dat er toen al meer symptomen waren, maar niemand dacht aan iets ernstigs. Ik zelf ook niet: ik was net moeder, ik sliep weinig, het was normaal dat ik me niet goed voelde en voortdurend moe was. Maar na de geboorte van mijn jongste zoon, twee jaar later, ging ik lichamelijk nog een inke stap achteruit.’

‘Ik vond het heel pittig: twee jonge kinderen in huis. En op sommige dagen had ik zo veel pijn dat ik bijna niet kon opstaan als ik op een stoel zat en over de grond kroop van ellende omdat mijn spieren zo verkrampt waren. De specialist naar wie de huisarts me verwees, dacht aan fybromyalgie, maar de behandeling die ik voorgeschreven kreeg, hielp niet. Ik begon aan mezelf te twijfelen: zat het misschien allemaal in mijn hoofd? Ik maakte mezelf steeds meer verwijten. Al die jonge moeders leken het moederschap perfect aan te kunnen, waarom lukte het mij dan niet? Ik was teruggegaan van fulltime werken naar vier dagen. Nog steeds kon ik het niet aan.’

‘Mijn huisarts nam m’n klachten helemaal niet serieus, op een bepaald moment zei hij dat het allemaal psychisch was. Dat vond ik zo erg, dat ik van huisarts veranderde. Mijn nieuwe huisarts nam me wel serieus. Hij verwees me door naar een neuroloog die al tijdens het eerste consult opmerkte dat mijn rechterarm niet mee bewoog als ik liep. Na nog wat tests kreeg ik de diagnose: parkinson. De diagnose was enerzijds een opluchting. Zes jaar had ik gezocht naar een verklaring voor al mijn klachten. In die tijd waren de symptomen steeds erger geworden. Nu wist ik eindelijk hoe het kwam. Maar het was een enorme klap.’

Lees het hele verhaal van Nele in de nieuwe Flair, nu in de winkels!

Shoppen is altijd een goed idee