Je bent hier: Home > Health > Naomi (24) verloor 42 kilo in één jaar tijd, maar ‘mijn onzekerheid ben ik nog niet kwijt’

Naomi (24) verloor 42 kilo in één jaar tijd, maar ‘mijn onzekerheid ben ik nog niet kwijt’

Health
Naomi (24) verloor 42 kilo in één jaar tijd, maar ‘mijn onzekerheid ben ik nog niet kwijt’

De blikken van andere mensen, niet meer in je kleren passen, het fysieke ongemak: Naomi had er genoeg van. Zij verklaarde de oorlog aan haar overgewicht.

Lees ook: Afvallen? Dit zijn de do’s & don’ts volgens een sportdiëtist

Naomi (24), pedagogisch medewerker, kwam tijdens de relatie met haar vriend dertig kilo aan. Maar dat extra gewicht – plus twaalf kilo extra – raakte ze in één jaar kwijt.

‘Ik was altijd al een beetje mollig. Op de middelbare school kreeg ik daar echt last van. Ik voelde me te dik, ook al was dat niet zo. Maar ik was ook zeker niet de magerste, met mijn vrij brede schouders en een buikje. Al mijn vriendinnen waren slank en hadden maat S. Ik had een large nodig. Winkelen in de grote ketens was een hel. Ik schaamde me en was bang dat iets niet zou passen, dus daarom ging ik liever niet mee. Daar komt bij dat ik een echte emo-eter ben. Als ik thuiszat en mijn vriendinnen belden af, at ik zo een hele zak chips leeg – puur omdat ik me zo slecht voelde. Dat troostte me even. En als je denkt dat je te dik bent, eet je ook meer. Die extra koekjes doen er dan toch niet meer toe.’

Gezellig uit eten
‘Ik ben lang op 78 kilo blijven hangen. Daar had ik min of meer vrede mee. Totdat ik vier jaar geleden mijn vriend leerde kennen. We gingen vaak uit eten, heel gezellig, of voor een snelle hap naar de McDonald’s. Maar hij is hovenier en de kilo’s blijven er bij hem niet aanplakken. Bij mij wel. Toen ik werk vond als pedagogisch medewerker, ging het van kwaad tot erger. Na verloop van tijd bestond mijn dag alleen nog maar uit eten. Na het ontbijt at ik om elf uur nog eens warm met de kinderen. Om één uur at ik dan mijn eigen lunch, om rond drie uur soms nog eens een boterham mee te eten met de kinderen als vieruurtje. Ook van de chocolaatjes die ouders meebrachten als bedankje, kon ik niet afblijven. Thuis at ik dan mijn avondeten om zes uur en nog een snack ’s avonds op de bank. De kilo’s vlogen eraan: in vier jaar tijd kwam ik bijna dertig kilo aan. Veel te veel.

De gewichtstoename gaat zo geleidelijk, dat het even duurt voordat je het echt beseft. Je merkt natuurlijk wel dat je uit je kleren groeit. Ineens kreeg ik de rits van mijn ski-jas van vorig seizoen niet meer dicht. In bikini durfde ik alleen nog bij mijn gezin. Ik dieette wel af en toe, maar dat ging niet snel genoeg en ik viel al gauw terug in mijn slechte gewoontes. Ook sporten kon ik niet volhouden. Pas vorig jaar werd het me echt te veel. Ik kon geen kleren vinden die ik leuk vond, zat niet goed in mijn vel en kwam bijna niet meer buiten. Het keerpunt was toen mijn moeder, zonder dat ik het wist, een foto van me had genomen. Daar zat ik, samen met mijn petekind op de bank. Ik schrok me dood. Was ik dat?’

Humeurig en hongerig
‘Ik besloot het Pronokal-dieet te volgen, een op proteïnes gebaseerde afvalmethode. Daarmee zie je heel snel resultaat. De kilo’s vliegen er in het begin af en ik wist dat dat me zou motiveren. De eerste weken waren enorm zwaar. Ik at vijf keer per dag een maaltijd in de vorm van proteïnen. Dat kon een shake zijn, toastjes, pudding of een proteïneomelet.

Twee keer per dag mocht ik daarbij een portie van tweehonderd gram groente eten. Ik werd er humeurig van en ging zelfs apart in de studeerkamer zitten om te eten, zodat ik niet hoefde te zien wat mijn vriend naar binnen werkte. Barbecues of etentjes waren moeilijk, omdat ik niets of amper iets kon eten. Ik probeerde dat dus te vermijden. Maar uiteindelijk werkte het wel voor mij. Al snel mocht ik week na week iets extra’s eten: yoghurt, mager vlees, groenten. Na een halfjaar mocht ik mijn eerste sneetje brood. Dat was… Hemels! Ik heb er een uur over gedaan omdat ik er zo veel zin in had. Het dieet is heel strikt, maar voor mij was dat een houvast.

In één jaar tijd raakte ik wel 42 kilo kwijt. Maar omdat het zo snel is gegaan, ging mijn hoofd niet helemaal mee. Ik zie in de spiegel dus nog altijd de Naomi van honderdtien kilo, terwijl ik nog maar zeventig weeg. Ergens weet ik natuurlijk wel dat ik nu in maatje S pas. Maar als ik zit, zie ik alleen de rol die over mijn broekrand hangt en focus ik daarop.’

Daar gaat ze weer
‘Mijn onzekerheid ben ik nog niet kwijt. Zo laat ik mijn benen nog steeds liever niet zien, misschien komt dat nog. Ik sport wel regelmatig. Ik boks en ga twee keer per week lopen, vroeger zag ik daar de lol nooit van in. Ik ben me altijd erg bewust geweest van de blikken van anderen. Als ik een zak chips in mijn winkelkarretje legde, hoorde ik de mensen bijna denken: zou je dat nou wel doen? Nog steeds denk ik soms dat ze naar m’n bord zitten te kijken: oei, ze is zo veel afgevallen en nu eet ze alweer patat… Er zijn ook mensen die willen dat je faalt, dat voel je. Die jaloers zijn omdat jij zo veel bent afgevallen en dan zo af en toe een venijnige opmerking maken. Ach, misschien ben ik daar veel te veel mee bezig, maar het houdt me ook scherp. Zodat ik niet terugval. Want ik wil nooit meer terug naar hoe het was. Af en toe mag ik beste een keer zondigen, maar ik blijf een emo-eter en probeer dat voortdurend te onderdrukken. Als ik een dipje heb, haal ik nog weleens een snack om mezelf te troosten. Maar ik loop nu veel vaker naar de keuken voor een stuk fruit of een kom soep dan voor een koek. En dat is goed, toch?’

Ook Lindsay (25) en Silke (27) gingen succesvol de strijd tegen de kilo’s. Lees hun verhalen in de nieuwste Flair.

Shop de leukste items: