Je bent hier: Home > Health > Deze vrouwen stralen in bikini: ‘Mijn lichaam niet perfect? Nou en’

Deze vrouwen stralen in bikini: ‘Mijn lichaam niet perfect? Nou en’

Health
Deze vrouwen stralen in bikini: ‘Mijn lichaam niet perfect? Nou en’

Stoere vrouwen zijn dit, want ondanks brandwonden, een borstamputatie of overgewicht dragen ze met trots een bikini. ‘Ik zit gewoon lekker in mijn vel.’

Lees ook: Kelly: ‘Ik heb een haat-liefdeverhouding met mijn borsten’

Davina onderging een borstamputatie en een borstreconstructie toen bleek dat ze drager is van BRCA-borstkankergen.

‘Drie jaar geleden werd mijn moeder voor de tweede keer getroffen door een agressieve vorm van borstkanker. Het was kantje boord. Haar positieve houding sleurde haar erdoorheen, maar na de tweede chemo was er weinig over van mijn trotse moeder. Mijn ouders waren op dat moment al gescheiden waardoor een groot gedeelte van de zorg op mij neerkwam. Ik ging mee naar alle behandelingen en probeerde er thuis ook zo veel mogelijk voor haar te zijn. Dat heeft ervoor gezorgd dat we een onbeschrijflijk sterke band hebben gekregen, maar het was ook heel confronterend. Het is vreselijk als je moeder zit te huilen als een klein kind. Doordat ik van zo dichtbij meemaakte waar ze doorheen moest, besloot ik me te laten testen op het BRCA-gen, het erfelijke borstkankergen.

Samen met mijn zus liet ik me testen. Voor de uitslag moesten we naar het ziekenhuis komen. Mijn naam galmde het eerst door de wachtkamer. Ik ademde diep in en liep het kantoortje binnen. De dokter wond er geen doekjes om: ‘Ik heb helaas geen goed nieuws. Je hebt het BRCA1-gen en dat betekent dat je tachtig procent kans hebt om ooit borstkanker te krijgen.’ Ik keek de dokter recht aan en zei: ‘Oké, wat is nu de volgende stap?‘ Daar was hij wel een beetje verbaasd over. Hij vroeg of ik het nieuws niet eerst even wilde laten bezinken. Dat vond ik niet nodig. Natuurlijk was dit niet wat ik wilde horen, maar ik had van tevoren al besloten wat ik ging doen als ik drager van het gen bleek te zijn. Ik wilde een volledige preventieve amputatie. Dat zag ik zelfs als een soort cadeau.

Als mijn borsten waren weggehaald, dan was de kans minimaal dat ik dezelfde kanker kreeg als mijn moeder. Toen was mijn zus aan de beurt. Ik dacht: ik zeg nog maar niet dat ik het gen heb. Eerst moet ze haar eigen uitslag horen. Even later kwam ze met tranen in haar ogen naar buiten. ‘Ik heb het niet, maar jij wel, hè?’ Ik knikte. Ze barstte in tranen uit. Midden in de wachtruimte omhelsden we elkaar en heb ik haar getroost. Ik zei dat alles goed kwam. ’Je hoeft je niet schuldig te voelen. Ik ben zo blij dat jij het gen niet hebt en dat ik geopereerd kan worden. We blijven allebei gezond.’

Natuurlijk ben ik geen Wonder Woman. Er zijn dagen waarop ik het er heel moeilijk mee heb. Toen ik na de amputatie een tijd niet meer aan atletiek kon doen, vond ik dat verschrikkelijk, want ik ben gek op hardlopen. Dat is mijn uitlaatklep en dat had ik juist nu hard nodig. Maar ik liep tegen nog veel meer dingen aan. Ik mocht niets tillen, kon mijn armen niet omhoog houden en ik mocht een hele tijd niet autorijden. Ook in de spiegel kijken vond ik ongemakkelijk. Van de ene op de andere dag zag mijn lichaam er gehavend uit. Ik probeer me vooral op de positieve dingen te focussen, maar ik ben er nog lang niet.

Ik moet nog een paar keer geopereerd worden voor de borstreconstructie en daarnaast moet ik ook mijn baarmoeder en eierstokken laten weghalen. Gelukkig heb ik geen sterke kinderwens en ik probeer er niet te veel over te piekeren. Als ik een date heb, vertel ik op een gegeven moment wel dat ik geopereerd ben en waarom. Tot nu toe heb ik nog niemand ontmoet die afhaakte omdat ik geen echte borsten meer heb. Ik voel me nu lekker in mijn vel en in een bikini voel ik me ook goed. Die zit tenslotte véél fijner dan die lelijke postoperatieve sportbeha’s die ik de afgelopen maanden constant moest dragen.’

Lees het hele verhaal in Flair editie 27. Nu in de winkel.Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee