Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Merel (36): ‘Mijn vriend is vies van me’

Merel (36): ‘Mijn vriend is vies van me’

Merel (36): ‘Mijn vriend is vies van me’
Naam: Merel, leeftijd: 36, status: vermoeid. Oftewel: Haar vriend walgt van menselijke dingen.
‘Lars is iemand met bijzondere ideeën. Hij is hyperintelligent, gevoelig en artistiek. Inmiddels zijn we bijna vier jaar samen en ik verwonder me nog elke dag over hem. Maar hij is niet de makkelijkste man om mee te leven. Hij heeft een verwrongen beeld van schoonheid, perfectie en aantrekkelijkheid. Hij komt altijd extreem verzorgd voor de dag, onberispelijk. Hij verwacht dat ook van anderen en bij vrouwen gaat het zelfs nog verder.

‘Hij wil gewoon niet weten dat vrouwen zweten, boeren en scheten laten’

Hij heeft een esthetisch ideaalplaatje in zijn hoofd dat bijna niet-menselijk is. Hij wil gewoon niet weten dat ook wij zweten, plassen, poepen, snotteren, boeren en scheten laten. Dat iedereen zich weleens beroerd voelt en je er dan uitziet als een vaatdoek of stinkend in bed ligt. Hij realiseert zich dondersgoed dat het niet reëel is om te verwachten dat een lichaam functioneert als een steriele robot, en toch wil hij het liefst niet met die normale dingen geconfronteerd worden.

Lees ook:
Julia (33): ‘Ik heb een zaadallergie’

Obsessie naar perfectie

Toen we elkaar pas leerden kennen, begon het al. Hij attendeerde me op kleine imperfecties. Zoals dat mijn jas een beetje smoezelig was, omdat er pluisjes op zaten. Dat mijn adem ‘heel sterk rook’ na een etentje. Ook vond hij de moedervlek op mijn wang ‘storend’, hij vroeg zelfs waarom ik die niet liet weghalen. En toen ik voor het eerst bij hem bleef slapen, stond hij erop dat we eerst zouden douchen voor we naar bed gingen. Pas toen hij zeker wist dat ik helemaal schoon was, hadden we seks.

Ik vond dat opmerkelijk, maar niet problematisch. Lars bracht het vriendelijk en betrok het op zichzelf: ‘Ik ben nogal obsessief met die dingen, het ligt niet aan jou.’ Dat scheelde. Ik keek vooral naar zijn positieve kanten en accepteerde die rare trekjes. Maar nu we langer bij elkaar zijn, wordt het steeds vermoeiender. Het voelt alsof ik mezelf altijd tot in de puntjes moet verzorgen, omdat hij anders ‘vies’ van me is. Als we in de ochtend samen wakker worden, sta ik onmiddellijk op om mijn tanden te poetsen. Pas als ik gedoucht ben, raak ik hem aan. Mijn neus snuiten, doe ik nooit in zijn bijzijn, ik probeer niet te smakken tijdens het eten en als ik naar de wc moet, word ik nerveus.

Ik ben bang dat hij iets hoort of ruikt, omdat ik weet dat hij dat verschrikkelijk goor vindt. Hoewel hij me niks verwijt of expliciet zijn walging toont, schaam ik me toch tegenover hem. Soms wacht ik zelfs met naar de wc gaan tot ik thuis ben. Het is heel moeilijk als je geliefde zo’n afkeer heeft van dingen waar je niks aan kunt doen. Van dingen die simpelweg bij het leven horen, bij mens-zijn. Andersom heb ik die afkeer totaal niet!

Liever in mijn eentje

Lars begon laatst over samenwonen, maar ik zie dat eerlijk gezegd niet zitten. Mijn huis is de enige plek waar ik ongedwongen mezelf kan zijn. We zien elkaar gemiddeld vier keer per week, die andere dagen ontspan ik liever in mijn eentje. Lars vindt het vervelend dat ik niet honderd procent mezelf durf te zijn bij hem, maar hij realiseert zich goed dat dat een gevolg is van zijn afkeer. Hij zegt dat hij wil veranderen en heeft zich aangemeld voor therapie, ook om erachter te komen waar zijn issues precies vandaan komen. ‘Ik begrijp niet waarom ik zo ben,’ zegt hij vaak. Ik waardeer het dat hij zijn best doet en ik steun hem, maar ik ga nergens vanuit. Als iets zó diep in je zit, is het heel moeilijk om te veranderen.’

Tekst: Sofie Rozendaal

‘De Status’ komt uit VIVA-2021-03. Dit nummer ligt t/m 26 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «