Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Marijn Frank: ‘Ik dacht: ik blijf voor altijd dik en slapeloos’

Marijn Frank: ‘Ik dacht: ik blijf voor altijd dik en slapeloos’

Marijn Frank: ‘Ik dacht: ik blijf voor altijd dik en slapeloos’

Ze moest flink zeuren, maar uiteindelijk haalde documentairemaakster en presentatrice Marijn Frank (34) vriend Victor over om er nog één keer voor te gaan. En zo kreeg hun vijfjarige dochter Sally toch nog een babybroertje: Robby (6 maanden).

Interview Milou van der Will | Foto’s Henrike Grijsen

En, hoe bevalt het babyleven part two?

“Een stuk relaxter. Na Sally dacht ik dat ik voor de rest van mijn leven dik en slapeloos zou blijven. Maar nu weet ik dat als Robby een paar nachten lastig is, dat snel weer over is. Ook vond ik het bij Sally benauwend dat iemand zo afhankelijk was van mij. Ik verlangde ernaar dat ze wat groter zou zijn. Nu wil ik er alleen maar van genieten dat Robby nog zo klein is en dicht bij me wil zijn. Het gaat zo hard: Sally heeft overal een mening over, wil 
per se haar eigen kleren uitzoeken en is allergisch voor kusjes.”

Was je veel vergeten over de babytijd?

“Alles. Het slaapgebrek, hoeveel pijn borstvoeding deed, maar ook hoe heerlijk een baby is. Zo lief en zacht en gezellig.”

Zo gezellig dat je er nóg eens voor wilt gaan?

“Eh nee. Ik moest al enorm strijden om deze te krijgen. Victor heeft net een carrièreswitch gemaakt, is weer gaan studeren en wilde daarop focussen. Dat lukte goed, omdat Sally met de dag zelfstandiger werd. De eerste paar jaar met een baby slokken je op, daar had hij geen zin meer in.”

Toen ben je gaan stampvoeten.

“Nou, ik heb wel alles uit de kast moeten halen. Het duurde eerst lang voordat ik zelf weer een kind wilde, want ik was best geschrokken van de impact die het op je leven heeft. Maar er kwam een moment waarop ik het echt graag wilde. Mijn zus en ik zijn close, hebben samen veel meegemaakt. De scheiding van onze ouders, het overlijden van onze vader. 
Zij was en is mijn rots in de branding. Dat gevoel, dat je altijd elkaar hebt tegen de rest van de wereld, gun ik mijn kinderen ook. Het was een van de redenen waarom ik graag een tweede wilde. Doordat we er ruzie over kregen, merkte Victor dat het voor mij meer betekende dan ‘het wel leuk vinden als…’ Ik denk dat hij heeft toegegeven uit liefde, omdat hij wist dat ik ongelukkig zou worden als we het niet eens zouden proberen.”

Hoe vindt hij het nu Robby er is?

“Toen de bevalling begon – een maand te vroeg – zat hij nog midden in een project van zijn opleiding tot cameraman. Dat was even schipperen. Ik ken bovendien maar weinig mannen die warmlopen voor een kleine baby, maar ik merk dat hij het steeds leuker vindt. Ik zie ze nu vaker van die ‘onderonsjes’ hebben. Victor is een fantastische man, hij heeft twee maanden vrij genomen om die eerste periode echt als gezin bij elkaar te zijn. Het was fijn om het zo samen te doen.”

Zat er veel verschil tussen de zwangerschappen?

“Bij Sally ging alles supermakkelijk en voelde ik me goed. Bij Robby had ik al voor twaalf weken last van bloedverlies. Ik dacht dat ik een miskraam had. Bij de echo bleek het toch te leven – dat was een fijne verrassing, al werd het wel een zorgenzwangerschap. Met 22 weken was er ineens weer bloed. Ze konden niets raars vinden, maar ik was erg geschrokken. Het kon een indicatie zijn van vroeggeboorte en dus moest ik rustig aan doen, halve dagen werken, mocht niet sporten. En: ik mocht niet reizen. Mijn documentaire ‘Vleesverlangen’ ging in die tijd internationaal. Ik zou een reis naar Canada en een reis naar Zuid-Amerika maken. En voor de serie ‘De Prijsvechter’ zou ik naar China gaan. Moest ik allemaal cancelen. Vooral voor ‘De Prijsvechter’ was dat een uitdaging: bijna de hele serie werd daar gedraaid. Niet leuk dus. Maar als ik er alleen al aan dacht dat ik daar in een of ander ziekenhuis terecht zou komen… Nee, dank je.”

Ging dat ‘rustig aan doen’ je goed af?

“Ik vond het moeilijk. Toen ik dertig weken zwanger was en het qua bloedverlies rustig was, ben ik toch harder gaan werken. Ik ben freelancer, moest een buffer voor vier maanden verlof opbouwen. Vooral op het laatst was ik erg druk. Ik keek zó uit naar mijn verlof, maar nog voor mijn laatste werkdag begon de bevalling.”