Je bent hier: Home > Health > Liesbeth (36) liet haar eicellen invriezen: ‘Mijn biologische klok tikt hard’

Liesbeth (36) liet haar eicellen invriezen: ‘Mijn biologische klok tikt hard’

Health
Liesbeth (36) liet haar eicellen invriezen: ‘Mijn biologische klok tikt hard’

Liesbeth wil dolgraag kinderen. Maar ze wordt ouder en ouder en die man is in geen velden of wegen te bekennen. Tja, wat doe je dan? Je laat je eicellen invriezen.

Lees ook: Gezondheidsraad: ‘knutselen met embryo’s moet kunnen’

Liesbeth (36): ‘Mijn zus vertelde me over de mogelijkheid om eicellen in te vriezen. Ik was toen 32 en had een halfjaar eerder mijn relatie verbroken. Zelf was ik ervan overtuigd dat ik snel weer iemand zou tegenkomen, maar dat blijkt toch niet zo makkelijk te zijn. De meeste vriendinnen hebben intussen kinderen en daarom besefte ik wel dat mijn biologische klok hard tikt. ‘Misschien hoef je die eicellen nooit te gebruiken,’ zei mijn zus, ‘maar dan heb je jezelf wel wat meer zekerheid gegeven.’ Ze had gelijk. Want stel je voor dat ik pas over twee jaar iemand vind en dat we na een tijdje aan kinderen willen beginnen, maar dat het niet lukt omdat ik niet genoeg eicellen meer heb? Dat zou ik verschrikkelijk vinden. Iemand tegenkomen heb ik niet in de hand, maar dit was iets waarover ik wel controle kon hebben. Toch stond ik niet te springen om het te laten doen.

Zo’n ingreep kost veel geld en ik moest ook wennen aan het idee. Uiteindelijk ben ik voor informatie naar het ziekenhuis gegaan. De arts legde me uit wat me te wachten stond, en beantwoordde mijn vragen. Wat me misschien nog het meest geruststelde, was dat ik op geen enkel moment het gevoel kreeg dat ik iets geks of raars van plan was. Het hele proces werd vrij zakelijk benaderd, alsof het iets heel normaals was en dat vond ik fijn. En dus hakte ik de knoop door. Kort erna onderging ik een aantal testen en nog geen maand later legde een verpleegkundige me uit hoe alles precies in zijn werk ging, wat ik moest doen en hoe ik mezelf met hormonen moest injecteren. Ik kreeg zelfs een dvd met alle info mee naar huis. Het gedeelte over injecteren heb ik echt tig keer bekeken, want ik wilde er zeker van zijn dat ik het goed deed. Die eerste spuit was dan ook behoorlijk eng. Onmiddellijk erna belde ik een vriendin op. ‘Je hebt wel een wijntje verdiend,’ zei ze. En toen hebben we op mijn eieren geproost. Ik wil het allemaal niet zo emotioneel benaderen, liever met een portie humor.’

Veel geld

‘In de twee weken die volgden, gaf ik mezelf elke ochtend een injectie in mijn buik. Het was in het begin echt wel eng, maar elke dag lukte het me een beetje beter. Gelukkig had ik – behalve een opgezwollen buik – geen kwaaltjes en vielen ook de stemmingswisselingen mee. Al moet je dat misschien even checken bij mijn vrienden. Ik denk dat het lastigste deel was dat ik die weken niet echt iets kon plannen. Vooral in de tweede week moest ik me behoorlijk flexibel opstellen. De injecties zorgden ervoor dat de eitjes in mijn eileiders gingen rijpen, maar niemand wist exact hoe lang dat precies ging duren. Toen de dokter dacht dat het moment was aangebroken, bleek op de echo dat ik me toch nog een dag langer moest inspuiten en kon ik weer naar huis. Ik kreeg een tijdstip mee: op exact dat moment moest ik een injectie zetten zodat de eitjes rijp waren om te oogsten. Dat oogsten deed trouwens niet echt pijn, het plaatsen van mijn spiraaltje vond ik bijvoorbeeld veel pijnlijker.

Vlak voor mijn 35ste verjaardag besloot ik om het hele proces nog een keer te ondergaan. Je hebt de meeste kans op een geslaagde zwangerschap als er achttien eitjes in de vriezer liggen, en die eerste keer waren er bij mij negen geoogst. Mijn zus gaf me weer een duwtje in de rug, al speelde ook mee dat ik 35 werd. Die tweede kuur zag ik als een verjaardagscadeau aan mezelf, al is dat natuurlijk wel een raar cadeau. Gelukkig hoefde ik niet weer het hele proces te doorlopen en mocht ik al een week na mijn telefoontje aan de slag met de medicatie en spuiten. Dit keer werden er tien eitjes geoogst.

Die twee behandelingen hebben me behoorlijk wat geld gekost. Ja, ik had van die 7500 euro een mooie tweedehandsauto kunnen kopen, een verre reis kunnen maken of een grote designbank kunnen kopen. Maar voor mij is veel belangrijker dat ik er tijd mee heb gekocht waardoor ik meer zekerheid heb dat ik ooit moeder zal worden. Ik zie het als een investering in mezelf. En zo vertel ik het ook aan anderen. Ik krijg steeds meer vragen over het hoe en waarom van mijn beslissing. Meestal zeg ik dat ik het heb gedaan omdat ik graag kinderen wil en ik mezelf meer tijd geef om dat te realiseren. Ik zie het als iets zakelijks: een soort verzekering voor mijn kinderwens. Sommigen denken dat ik het heb opgegeven om een leuke vriend te vinden, maar dat is niet zo. Ik heb er niet voor gekozen om single te zijn en ik vind het oneerlijk dat ik gestraft word omdat ik de man van mijn leven nog niet heb 
ontmoet. Ik hoop dat ik over een paar jaar een fantastische man heb met wie ik kinderen kan krijgen. Want een alleenstaande moeder? Nee, dat zie ik niet echt zitten.’

Bij Erica ligt onvruchtbaarheid op de loer. Benieuwd naar haar verhaal? Lees het in de nieuwste Flair. Flair 22 ligt nu in de winkel! 

Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee