Je bent hier: Home > Health > Kim vertelt haar persoonlijke verhaal

Kim vertelt haar persoonlijke verhaal

Health
Kim vertelt haar persoonlijke verhaal

Kim Moelands is 33 en heeft taaislijmziekte. In haar boek Ademloos vertelt ze haar persoonlijke verhaal.

Kun je uitleggen wat taaislijmziekte is?
Kort door de bocht: taaislijmziekte (oftewel cystic fibrosis) is een ernstige chronische aandoening waarbij taai slijm in het hele lichaam voor problemen zorgt. De voornaamste problemen doen zich voor in de longen. Daar woedt een chronische infectie die steeds meer schade aanricht en de longen uiteindelijk stukmaakt.

Zonder longen kun je niet leven. De gemiddelde leeftijd van mensen met CF ligt nu rond de 35 jaar. Met heel veel medicijnen wordt geprobeerd de achteruitgang van de longen zo langzaam mogelijk te laten verlopen. In het eindstadium van de ziekte kan een longtransplantatie redding bieden. Op dit moment is dat een zo goed als een kansloze missie en sterven veel jonge mensen onnodig op de wachtlijst voor een donororgaan omdat de wet op de orgaandonatie niet goed functioneert.

Het is wat mij betreft om het even of mensen donor willen zijn of niet, maar maak in ieder geval die keus en stuur je registratieformulier in. Nu gaan veel organen onnodig verloren, omdat mensen niet hebben aangegeven of ze hun organen willen afstaan mochten ze komen te overlijden.

Op wat voor manier beheerst het je leven?
De ziekte beheerst mijn lichaam volledig en heeft daardoor vanzelfsprekend invloed op mijn leven en de keuzes die ik maak. Mijn longen worden steeds slechter, ik lig regelmatig in het ziekenhuis voor een infuuskuur met antibiotica om de longinfectie weer even onder controle te krijgen. Ik ben altijd moe, benauwd, heb altijd wel ergens pijn. Er ontstaan steeds meer complicaties. Kortom, lichamelijk gezien voel ik me een oude vrouw.

Maar, een mens is meer dan alleen een lichaam. Mijn geest is heel sterk en ik ben een overmatig positief mens. Ik kijk dus niet naar wat ik niet meer kan maar focus me op de dingen die ik nog wel kan. En met een beetje aanpassingen en creativiteit is dat nog behoorlijk veel. Tot nu toe is het me nog altijd gelukt om mijn kwaliteit van leven hoog te houden en de doelen die ik mezelf heb gesteld te bereiken.

Het schrijven van mijn boek Ademloos was bijvoorbeeld zo’n doel. Ik hou van het leven en ben een blij en gelukkig mens. Ik héb taaislijmziekte maar bén geen taaislijmziekte. Ik ben Kim, een levenslustige vrouw van 33. Mijn geest is vrij.

Komt het ook voor dat je meer kunt dan je dacht?
Fysiek gezien? Mijn lijf fopt me nogal eens. Soms kan ik dingen waar ik zelf versteld van sta, maar ik moet uiteindelijk altijd de tol betalen. Mijn gedrevenheid en een flinke dosis adrenaline houden me vaak op de been als het eigenlijk niet meer gaat. Ik ga dan gigantisch over mijn grenzen zonder dat ik het op dat moment voel. Adrenaline verdooft namelijk. De klap komt altijd later, zonder uitzondering. En vaak op momenten dat ik het niet verwacht en het komt natuurlijk altijd ongelegen.

Is rustiger aan doen dan geen optie? Nee, voor mij niet. Ik ben een alles of niets mens en van de gulden middenweg word ik niet gelukkig. Het past niet bij me. Dus ik trap consequent en met open ogen steeds opnieuw in dezelfde valkuil. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar ik loop constant met een bult op mijn kop! Geen idee wat dat mij dan maakt, in ieder geval geen ezel.

Als ik deze vraag breder trek dan alleen het fysieke gedeelte, dan kan ik volmondig ja zeggen. Ik had bijvoorbeeld nooit gedacht dat het me zou lukken om een boek te schrijven en al helemaal niet dat het ook nog een bestseller zou worden! In dat opzicht heb ik mezelf dus ontzettend verbaasd en overtroffen.

Ik krijg dagelijks de meest prachtige reacties van lezers binnen via mijn website en hyves. Ze vertellen me dat Ademloos hun ogen heeft geopend. Dat ze weer zijn gaan beseffen hoe mooi de liefde is, hoe waardevol het leven, dat ze minder bang zijn geworden voor de dood. Ze putten hoop uit het boek en kunnen problemen in hun eigen leven beter relativeren en handelen. Elke reactie bezorgd me kippenvel en een brok in mijn keel. Wow, komt dat echt door mijn boek, denk ik dan.

Is schrijven jouw passie?
Ik heb vele passies, maar schrijven is er absoluut 1 van. Zonder een passie voor schrijven kun je in mijn ogen geen boek schrijven. Ik hou van taal, van woorden en vind het een enorme uitdaging om met schrijven iets los te maken bij mensen. Om emoties over te brengen door de juiste combinatie van woorden. Om dingen impliciet te verwoorden en de lezer expliciet te laten ‘voelen’ wat ik bedoel.

Hoe/wanneer/waarom ben je begonnen met schrijven?
Al vrij snel na het overlijden van Ron, haar man kwamen er verzoekjes uit mijn naaste omgeving of ik niet eens een boek zou schrijven over alles wat er was gebeurd. Op dat moment was daar geen ruimte voor. Ik was kapot en leeg van verdriet. Daarbij dacht ik: Tegenwoordig schrijft iedereen een boek, dus why bother? Waarom zouden mensen mijn verhaal willen lezen? Ik was er ook van overtuigd dat ik weinig interessants te melden had en ging er vanuit dat mijn verhaal in tien A4tjes wel verteld was.

Op een goede dag liep ik mijn hond Balou uit te laten. Het had net geregend en het rook heel lekker buiten. Toen schoten er ineens wat zinnen door mijn hoofd en toen ik thuis kwam heb ik mijn eerste stukje geschreven. Gewoon voor mezelf en helemaal niet met de intentie om er iets mee te doen. Ik ben toen nog twee keer achter de computer gekropen. Een van die keren schreef ik het stuk dat nu de proloog is van mijn boek Ademloos.

Toen mijn goede vriend Sander Verheijen een keer kwam eten liet ik hem die stukjes lezen en dat was het begin van het einde! Hij spoorde me aan om eens te gaan praten met mijn huidige uitgever Heleen Buth. Zij was erg geïnteresseerd in mijn verhaal en gaf me het laatste zetje om een serieuze poging te wagen. Ik ben begonnen met schrijven op 8 oktober 2007, tweeënhalf jaar na Rons overlijden. Een half jaar later was de eerste versie van Ademloos klaar.

Hoe kwam je erbij om het verhaal van je roman Ademloos op te schrijven?
Ken je dat, dat je diep van binnen heel sterk het gevoel hebt dat je iets moet doen? Dat gevoel gaf de doorslag. Ademloos moest er komen, no matter what. Ademloos is in eerste instantie een ode aan de liefde en aan het leven in de breedste zin van het woord. Het is een verhaal waarin hoop centraal staat. Ik laat de lezer op een hele intieme manier meekijken naar de prachtige liefde die er was en is tussen mij en Ron, en naar hoe we ons samen op zijn dood voorbereidden.

Na Rons dood vertel ik hoe ik in mijn eentje probeer de draad weer op te pakken. Met vallen en opstaan weet ik mezelf uiteindelijk weer op de been te krijgen. Door dat proces te beschrijven wil ik de lezers laten zien dat er altijd hoop is, ook als je heel diep wegzakt door ingrijpende gebeurtenissen in je leven. Vanuit de gedachte, als het mij lukt om op te krabbelen, dan lukt het anderen ook.

Ik heb in dat hele proces geleerd dat je kunt kiezen voor je eigen geluk, dat je geen slachtoffer van de situatie hóéft te zijn. Daar wil ik mensen bewust van maken in de hoop ze te kunnen helpen. Er is altijd licht aan het einde van de tunnel, je moet het alleen willen zien.

Je schrijft over je man Ron. Hij had dezelfde ziekte die jij hebt. Hoe heb je zijn leven, ziekte en dood ervaren?
Ron was een geschenk. Een engel met wie ik tien jaar samen mocht zijn en waar ik zielsveel van hou.

In de tien jaar dat we samen waren, was zijn ziektebeeld een stuk instabieler dan dat van mij. Ik was in onze relatie dan ook de ‘gezonde’ en zorgde voor hem. Dat was best zwaar omdat ik natuurlijk helemaal niet gezond was, maar ik heb het altijd met liefde gedaan en zou het zonder aarzelen weer doen. Ron heeft helaas het pad naar de dood sneller gelopen dan ik. Het gaf vaak een dubbel gevoel om hem zo ziek te zien. Door naar hem te kijken en zijn fysieke aftakeling van zo dichtbij mee te maken zag ik mijn eigen voorland. Want ook ik zal aan deze ziekte sterven. Dat blijft een raar idee. Als ik in de spiegel kijk zie ik namelijk gewoon een jonge vrouw die volop in het leven staat. Gaat zij dood? denk ik dan.

Hoe ik Rons dood heb ervaren? Iedereen die dat wil weten moet Ademloos lezen. Dat kan ik niet in een paar woorden uitleggen, daar had ik een heel boek voor nodig.

Hoe is het om zo’n persoonlijk verhaal openbaar te maken?
Doodeng! Ik heb het gevoel dat ik in mijn blote kont de straat op ben gegaan. In het begin heeft me dat ook wel geblokkeerd tijdens het schrijven. Wil ik dit wel? heb ik vaak gedacht. Maar ik kwam er al snel achter dat ik mijn verhaal alleen goed kon overbrengen door heel veel van mezelf te laten zien.
Het resultaat is een heel intiem en eerlijk verhaal waarin ik mezelf heel kwetsbaar opstel. Ademloos is een boek met een lach en een traan. Vooral het eerste deel is heftig om te lezen. Het vraagt veel van mijn lezers, dus het leek me wel zo fair om daarom ook veel van mezelf te vragen en te geven.

Ik schrijf vanuit mijn gevoel, mijn hart en daarom moest ik alles wat er rond het overlijden van Ron en de tijd erna gebeurde weer helemaal herbeleven. Ron stierf voor een tweede keer in mijn armen. Alle emoties van toen overspoelden me weer. Dat was heel zwaar en fysiek slopend. Ik heb mezelf dan ook twee keer het ziekenhuis ingeschreven. Omdat dit verhaal zo persoonlijk is, voelt het echt alsof ik ben bevallen. Ademloos is mijn kind. Mijn zwangerschap duurde alleen geen negen maar zes maanden. Ondanks dat is het toch best een forse baby geworden!

Hoe sta je nu tegenover liefdesrelaties? Heb je een nieuwe relatie?
De liefde, in de breedste zin van het woord is het mooiste wat er is! Het biedt hoop en troost. Als je de dood in de ogen hebt gekeken, ga je het leven en de liefde zo veel meer waarderen en kun je het veel dieper beleven. Leven met de dood maakt emoties, het gevoel voor de mensen om je heen, intenser en laat de mooie dingen nog meer stralen.

Toen Ron nog leefde was ik ervan overtuigd dat er maar één prins op het witte paard bestond. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit meer met een andere man samen kon zijn. Nu weet ik beter. Ik heb inmiddels weer een nieuwe relatie met een geweldige man. Hij maakt het me heel makkelijk om van hem te houden en dat doe ik ook vol overgave.

Het betekent niet dat ik minder van Ron hou namelijk. Ik heb gemerkt dat mijn hart groot genoeg is om van Ron en Jan samen te houden. Ik geloof trouwens dat ik een voorkeur heb voor mannen met drieletterige namen!

Ik vind het wel heel bijzonder dat ik voor de tweede keer in mijn leven zo’n geweldige man tref. Waar heb ik dat aan verdiend? vraag ik me vaak af. Maar het voelt zo goed en sommige dingen zijn niet te verklaren. Toen ik in september met Jan in een kasteel aan de Normandische kust verbleef gebeurde er de eerste ochtend iets heel bijzonders. Toen we wakker werden scheen de zon door het gordijn de kamer in en vormde een gouden hart op de houten vloer. Dat was echt een kippenvel moment en ik moest echt tien keer kijken voordat ik het geloofde.

Het voelde als een teken van goedkeuring en een erkenning van mijn oprechte en diepe liefde voor Jan. Zelfs de zon wordt blij van mij en Jan, dacht ik toen.

Wie is Balou?
Balou is de leukste en liefste hond die er bestaat en toevallig ook nog mijn hond. Het is een voormalige Bosnische straathond die naar Nederland is gehaald door Stichting Dierenopvang Bosnië.

Ik heb haar negen maanden na Rons dood in huis genomen omdat ik maar niet kon wennen aan de stilte in huis. Vanaf het moment dat Balou bij me kwam wonen, werd mijn huis weer een thuis. Het was zo fijn om weer voor iemand te kunnen zorgen, om een maatje te hebben. Iemand die blij is dat je weer thuiskomt.

Balou is heel belangrijk geweest in mijn verwerkingsproces en speelt ook een (vaak hilarische) rol in mijn boek. Ik heb nooit willen geloven dat de band tussen mens en dier zo sterk kan zijn dat een hond op afstand reageert op zijn baas. Maar ook deze overtuiging heb ik moeten bijstellen. Als ik in het ziekenhuis lig en Balou logeert bij mijn ouders of zus dan kun je aan haar merken hoe het met me gaat. Als het niet goed gaat dan reageert Balou, terwijl ze meer dan 100 km bij me vandaan is. Je kunt de klok er op gelijk zetten. Heel apart.

Proloog uit Ademloos

“Ik heb mijn lieve schat in mijn armen. Voor de laatste keer. Zijn hartslag vertraagt, evenals zijn ademhaling. Ik voel hem wegglijden, steeds verder van mij vandaan. De tijd staat stil, de wereld is gestopt met draaien. Alles draait om hem en mij, onze liefde. Ik heb het gevoel dat ik boven een ravijn hang. Krampachtig houd ik me vast aan de rotsen, aan hem. Ik wil niet vallen, ik zal de klap niet overleven. Hij redt me altijd, zorgt dat ik veilig ben. Wie moet dat nu doen? Maar hij drijft verder weg en ik raak mijn houvast kwijt. Zijn hart tikt nog maar twintig slagen per minuut. De realiteit slaat in als een bom. Ron ligt gewoon keihard dood te gaan. Dan een laatste hartslag, een laatste zucht en hij is echt weg. Foetsie. En ik val. Dieper en dieper dat zwarte gat in. Ik weet niet wanneer de klap komt, maar ik hoop dat ’ie me doodmaakt. Hoe moet ik verder in mijn eentje zonder hem? Ik wil het niet, ik kan het niet. Het reddingsteam dat mij uit dit gat moet halen zal van goeden huize moeten komen. Vooralsnog blijf ik voor dood liggen. Laat me maar, ik ben kapot. Mijn hart is gebroken in duizend stukjes, lijmen lijkt me een onmogelijke opgave. Dat was het dan. Tien jaar lief en leed, plezier, goede gesprekken. Een decennium totaal geluk. Hij was mijn thuis. Nu ben ik dakloos.”

Ademloos
Meer weten over Kim?
Kijk dan op kimmoelands.nl of kimmoelands.hyves.nl

Shoppen is altijd een goed idee