Je bent hier: Home > Health > Vera’s zus (28) zit in een sekte, emigreert en trouwt met een vreemde: ‘Het erge is: ik kan niets doen’

Vera’s zus (28) zit in een sekte, emigreert en trouwt met een vreemde: ‘Het erge is: ik kan niets doen’

Health
Vera’s zus (28) zit in een sekte, emigreert en trouwt met een vreemde: ‘Het erge is: ik kan niets doen’

Als Vera’s (35) zus Nicolette (28) depressieve gevoelens ontwikkelt, krijgt een man ‘met helende handen’ grip op haar. Langzaam ziet Vera hoe haar zus verandert. ‘Ze zei: ‘Toen hij mijn handen in de zijne pakte, was het echt… magisch. Al mijn twijfels, de angstige gevoelens… in één keer weg. Snap je?”

“Het begon allemaal toen mijn zusje Nicolette na een reis door Australië terugkwam naar Nederland. Ik wist dat ze daar nog veel langer had willen blijven, maar haar tussenjaar liep op zijn einde en haar visum verliep. Ik dacht dat ze haar werk op een kinderdagverblijf weer zou oppakken, maar het liep anders.”

Zweverig typje

“Al snel merkte ik dat het niet goed met haar ging. Zo enthousiast als ze was als ze vertelde over haar reis, haar werk daar op een ranch, de prachtige natuur en de lieve mensen, zo verdrietig keek ze als we het over haar toekomst hadden. Ze had geen idee wat ze met haar leven wilde, zei ze. En ze voelde zich ook niet goed. Ze had enorm veel heimwee naar Australië en kon de hele dag wel huilen. Daarom was ik blij verrast toen Nicolette me op een middag opbelde en ze veel vrolijker klonk dan ik haar in tijden had meegemaakt. Ze was een oude vriendin van yoga tegengekomen, een jonge vrouw die ik weleens bij haar thuis had ontmoet. Ik vond haar een beetje een zweverig type. Ze vertelde dat die vrouw al een tijdje regelmatig – op momenten dat ze ‘het allemaal even niet meer wist’– naar een man ging die bewustzijnstrainingen geeft en met energie en gidsen werkt. ‘Ik denk dat ik een keer met haar meega’,  zei Nicolette. ‘Wie weet kan hij mij een zetje in de goede richting geven.’ Ik vond er eerlijk gezegd wel wat van, maar ik hield mijn mond. Nicolette is altijd al veel meer geïnteresseerd geweest in dingen als yoga, spiritualiteit, het boeddhisme, aura’s, geneeskrachtige stenen en dat soort dingen. Ik ben daar zelf veel te nuchter voor. Dingen als engelen en duivels bestaan voor mij alleen in kerstliedjes en horrorfilms. Toch dacht ik: ach, als dit haar nu op weg helpt. Baat het niet, dan schaadt het niet.”

Gekraakte geest

“De week erop ging ik bij mijn zus eten. Ze zwaaide de deur met een grote glimlach open, een heel groot verschil met het hoopje ellende dat ik de laatste weken aangetroffen had als ik bij haar langsging. Ze vertelde enthousiast over een workshop waar ze naartoe was geweest. ‘Ik voelde een enorm sterke energie van die man uitgaan. We moesten in een kring zitten en toen hij mijn handen in de zijne pakte, werd ik ineens helemaal zen. Het was echt… magisch. Al mijn twijfels, de angstige gevoelens…  Alles was in één keer weg. Snap je?’ Ik knikte en zei  ‘Hm hm’, terwijl Nicolette bijna over haar woorden struikelde. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden, maar ze leek zo blij, dat ik mijn gebruikelijke scepsis maar even voor me hield. Vanaf dat moment ging Nicolette regelmatig naar de bewustzijnsworkshops. Als ik ernaar vroeg om te horen wat ze daar nu precies elke keer deed, kreeg ik zonder uitzondering verhalen te horen over healings en meditaties. Haar leermeester, zoals zij hem betitelde – ik noem hem maar even Marcel – zorgde ervoor dat ze zich na elke  ‘sessie’  beter voelde. Ik vond het niet gezond klinken. Voorzichtig stelde ik voor dat ze misschien eens naar de huisarts kon stappen. Misschien zou hij haar kunnen doorverwijzen naar een reguliere hulpverlener, of misschien zou ze met medicatie die cirkel kunnen doorbreken? Maar toen ik dat opperde, keek Nicolette me aan alsof ik iets heel smerigs had gezegd. ‘Reguliere geneeskunde doet alleen aan symptoombestrijding’, zei ze, ‘daar geloof ik niet meer in.'”

Woongroep

“Nicolette raakte steeds meer verstrikt in een soort vicieuze cirkel van depressie, healings en euforie. ‘Hij zet me echt aan het denken over waarom ik met bepaalde mensen omga en wat die contacten me nu eigenlijk brengen’, zei ze. Ik durfde op dat moment niet door te vragen. Ik denk dat ik onbewust de bui al voelde hangen: ik was hoogstwaarschijnlijk een van de mensen die  ‘niets bijdroegen aan haar groeiproces’. Mijn kritische vragen hadden al meerdere keren tot gespannen situaties geleid, waarna Nicolette soms wekenlang geen contact met me had opgenomen en mijn telefoontjes niet had beantwoord. Ik bleef hopen dat ze zelf zou gaan inzien dat Marcel een ongezond grote invloed op haar had. Maar dat gebeurde niet. Sterker nog, de grootste schok moest nog komen: op een dag gaf Nicolette aan dat ze bij Marcels woongroep wilde intrekken. Volgens haar had Marcel aangegeven dat het voor haar belangrijk was om haar ‘licht’ te versterken door zich te omringen met anderen die de positieve energie uitstraalden die zij zo hard nodig had.”

Welkomstceremonie

“Daarna ging het snel. Voor ik het wist, was ze verhuisd. Ze had me niet eens om hulp gevraagd. Ik was ergens blij toen ze me uitnodigde voor haar officiële inwijding in de woongroep. Misschien had ik het me maar verbeeld dat ze me uit haar leven wilde verbannen en was ze gewoon echt alleen maar druk? Wel vond ik het een beetje bizar dat er een soort ceremonie aan te pas kwam om mijn zus te verwelkomen, een gevoel dat werd bevestigd toen die dag eenmaal was aangebroken. Ik schrok toen ik zag hoe erg mijn zus veranderd was. Nicolette was altijd een meisjesmeisje geweest. Supervrouwelijk en verzorgd, zelfs toen ze ging backpacken nam ze een stel pumps mee in haar rugzak, iets waar ik haar altijd mee plaagde. Nu viel me op hoe onverzorgd ze eruitzag. Uiteraard verwachtte ik geen cocktailjurk, maar hoe ze er nu uitzag was zo… niet Nicolette. Ze droeg een of ander wijd, vormeloos gewaad van een stof die nog het meest op jute leek, had geen vleugje make-up op en haar wilde bos krullen hing in één lange vlecht die strak uit haar gezicht was getrokken. Ze deed me denken aan een pelgrim of zo iemand.”

Afscheid van oude leven

Nicolette hield een soort toespraak waarin ze zei dat ze afscheid nam van haar oude leven en iedereen die een slechte invloed in haar leven had gehad. Alle mensen met wie ze samen was wezen stappen en wijn dronk en dat soort dingen. Ze hoefde het niet eens uit te spreken, ik wist dat ze mij daarmee bedoelde. Ze zei dat het haar speet dat ze die dingen had gedaan, maar dat ze nu beter wist en ze eindelijk omringd was met gelijkgestemde zielen, mensen die haar hielpen te groeien. Ik was zo gekwetst! Marcel stond achter haar instemmend te knikken en keek me aan met zo’n enge, haaiachtige grijns. Het haar op mijn armen ging er letterlijk van overeind staan. Ik ben die dag naar huis gegaan zonder haar zelfs nog te spreken.

Lees ook
Daley (1) overleed aan uitdroging: ‘Dat zijn dood voorkomen had kunnen worden, maakt ons zó boos’

Zielenpartners

“En toen ging ze trouwen. Toen Nicolette me vertelde dat ze verloofd was, was ik met stomheid geslagen. Ze had me zelfs nooit verteld dat ze een vriend had! Maar het lag anders, zei ze. Zij en een man uit de woongroep hadden beiden een soort visioen gehad tijdens een meditatiesessie, waarin ze zagen dat ze elkaars zielenpartners waren. Marcel had dit beaamd en daarom werden ze ‘verloofd’ en moesten ze zo snel mogelijk trouwen. Ze houdt volgens eigen zeggen ‘nog niet’ van haar man, maar dat vindt ze oké, want ze kreeg haar visioen met een reden.”

Sekte

“Onlangs kreeg ik het bericht dat Nicolette met haar hele woongroep gaat verhuizen, naar net over de grens in Duitsland. Ze hebben daar een of andere bouwvallige boerderij gevonden waar ze zelfvoorzienend willen leven. Het erge is: ik kan niets doen. Ze is meerderjarig en op het oog geen gevaar voor zichzelf. Als zij besluit op deze manier te willen leven, hoe ziek en raar ik dat ook vind, is dat haar vrije wil. Ook al heeft zij inmiddels haar hele identiteit ingeruild voor een groepsidentiteit. Ik weet niet of het een sekte is waar Nicolette in zit, maar het balanceert op het randje. Ook juridisch kan ik niets doen. Sterker nog, ik moet uitkijken met wat ik zeg in dit interview, omdat ik anders ook aangeklaagd kan worden. Wat mij betreft zou ik alles in de openbaarheid gooien. Ik zou niets liever willen. Maar ik durf de laatste dunne draad tussen mij en mijn zusje niet door te knippen. Dan ben ik haar zéker voorgoed kwijt. Al met al denk ik soms: was ze nu maar wel teruggegaan naar Australië. Want zelfs toen ze aan de andere kant van de wereld zat, was ze geestelijk kilometers dichterbij dan nu…”

Het hele verhaal lees je in Flair 23-2020. Deze ligt t/m 9 juni in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Vivienne Groenewoud

Shoppen is altijd een goed idee