Je bent hier: Home > Health > Jora werkt met zwaar dementerenden: ‘Ze begrijpen niet waarom ze nu geen bezoek krijgen’

Jora werkt met zwaar dementerenden: ‘Ze begrijpen niet waarom ze nu geen bezoek krijgen’

Health
Jora werkt met zwaar dementerenden: ‘Ze begrijpen niet waarom ze nu geen bezoek krijgen’

Jora Bakker (31) werkt in De Lier als verzorgende op een gesloten afdeling met acht dementerende ouderen. Ze is verloofd met Leon.

“Eén mevrouw begint altijd te lachen als ik binnenkom: ‘Meid, wat ben ik blij om jou weer te zien.’ Ik voel me dan zo gewaardeerd. De zorg past echt bij mij: als tweejarig meisje al wilde ik altijd helpen om mijn pasgeboren broertje te verzorgen. Dat ik nu met ouderen werk, is toeval, daar was destijds het meeste werk in te vinden. Maar ik voel me er erg thuis, het geeft voldoening om iets voor mensen te kunnen doen in de laatste fase van hun leven.”

Gesloten deuren

“Ik werk sinds anderhalf jaar op een gesloten afdeling. Dat betekent dat er op alle deuren een slot zit. Hier wonen ouderen met dementie en zij zouden anders gaan dwalen in het dorp. Het is weleens gebeurd dat een bewoner door de deur naar buiten was geglipt. Haar familie trof haar niet op haar kamer. Ik schrok me rot en ben overal gaan zoeken, maar ze was er echt niet. Ze moet door de grote schuifdeur geglipt zijn toen er bezoek binnenkwam. Ik rende naar beneden en op dat moment kwam die mevrouw kalm binnenlopen. ‘Ik wilde even een ommetje maken’, zei ze. Wat een opluchting!”

Band met de bewoners

“Zwaar is dat je niet zo goed kunt praten met de bewoners. Hiervoor werkte ik in de thuiszorg en dan heb je leuke gesprekken, cliënten vragen ook naar jouw dag. Maar dat kunnen deze mensen niet meer. We hadden hier eens een meneer die vaak verdrietig was en moest huilen. We wisten niet waarom en hij kon het niet vertellen, dat was heel sneu. Ik heb ook wel meegemaakt dat een bewoner ging slaan, dat is best heftig. In het begin was ik op zo’n moment bang, maar ik ben gegroeid en kan nu goed met agressie omgaan. Meestal zie ik het aankomen als het gedrag van een bewoner om dreigt te slaan. Het moeilijkste vind ik het als er iemand overlijdt, daar heb ik echt verdriet om. Laatst nog een mevrouw die altijd erg vriendelijk en dankbaar was, ik had een band met haar. Toen zij overleed, heb ik gehuild. Dat is misschien niet heel erg professioneel, maar het raakte me. Met mijn collega’s kan ik goed over zulke dingen praten. Na een dienst kletsen we altijd nog even na en vangen we elkaar op. Ook wandel ik veel. Als ik klaar ben met werken, ga ik soms lekker een uur lopen.”

Corona

“Het is momenteel erg lastig om aan bewoners uit te leggen dat ze vanwege corona geen bezoek krijgen. Door hun dementie begrijpen ze het niet. Voor hun familie vind ik het nog erger. Stel je voor dat je heel hecht bent met je vader of moeder en ze helemaal niet kunt zien. Zelf voel ik me angstig. Ik houd me aan alle regels, was continu mijn handen, maar ben toch bang dat ik het virus op een van de ouderen overbreng. Dat geeft me stress.”

Lees meer
In Thailand geen hulp voor geëmigreerde Renske en zoon met autisme: ‘Boos en wanhopig’

Niemand verwaarloosd

“Gelukkig zijn er ook mooie momenten. Vorig jaar heb ik op Valentijnsdag aan alle bewoners een zelf geknipt hart gegeven met chocolade en de boodschap ‘U bent mijn Valentijn’. Aan hun glimlach zag ik hoe blij ze daarmee waren. En ik vergeet nooit de stralende gezichten toen we naar de kerstafdeling van het tuincentrum gingen. Ze genieten ervan om even weg te zijn. Ik wilde dat we meer tijd hadden voor zulke uitjes, maar daarvoor is er te weinig personeel. Het is jammer dat de bewoners bijna altijd binnen zitten, ik vind het lastig dat ik niet méér voor ze kan doen. Toch klopt het beeld dat mensen van verpleeghuizen hebben niet: bij ons wordt echt niemand verwaarloosd, onze bewoners komen niets tekort. Wij hebben veel tijd om ze goed te verzorgen en dat verdienen ze ook. En het is altijd fijn als iemand een helder moment heeft. Laatst nam ik aan het einde van mijn dienst afscheid van een mevrouw van in de negentig. Opeens herkende ze me en gaf me een kneepje in mijn hand: ‘Dankuwel zuster, voor deze hele dag goede zorgen.’ Daar doe ik het voor.”

Nog meer verhalen lees je in Flair 20-2020. Deze ligt t/m 19 mei in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Eva Munnik

Shoppen is altijd een goed idee