Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > In vertrouwen: ‘Verslaafd worden? Dat was iets voor losers’

In vertrouwen: ‘Verslaafd worden? Dat was iets voor losers’

In vertrouwen: ‘Verslaafd worden? Dat was iets voor losers’

Toen Amber (37) inzag dat haar cokegebruik haar helemaal had uitgehold, fakete ze een burn-out om te kunnen afkicken.

‘De dag dat ik instortte, staat me nog heel goed bij. Het was op een zondag, de avond ervoor was het laat geworden. Net als op vrijdag, toen had ik maar drie uur geslapen. Ik ging wat drinken met een oude schoolvriendin. Ik had me erop verheugd, maar ik was al na een halfuur verveeld. Het biertje dat ik had besteld – zondagmiddag drie uur, zonnetje erbij, moest kunnen – smaakte me niet. ‘Voor de zekerheid’ had ik een klein, wit envelopje in mijn zak gestopt. Maar nee, natuurlijk zou ik het niet nemen – dat sloeg immers nergens op.’
‘Twee biertjes later stond ik in de wc over een dikke lijn gebogen. Heel veel beter voelde ik me daarna niet. En toen ik later naar de supermarkt ging en een zoveelste kant-en-klaarmaaltijd in mijn mandje gooide, werd ik duizelig, zo erg dat ik op de grond moest gaan zitten. Opeens was het alsof ik mezelf van een afstandje bekeek. Ik begon te huilen en kon niet meer stoppen. Een caissière bracht me thuis, wankelend hield ik haar arm vast. Binnen zakte ik op de vloer van de gang, ik kon niet eens meer bij de bank komen. Ik had letterlijk en figuurlijk de bodem bereikt.’

Lekker fout

‘Toen ik jaren eerder, in mijn studententijd, mijn eerste lijntje nam, had ik me niet kunnen voorstellen dat ik op een dag zou moeten inzien dat ik een coke-junk was geworden. Ik vond cocaïne lekker, zeker, maar ook weer niet heel bijzonder. Bovendien was het hartstikke duur. Nee, gaf mij maar een pilletje bij het dansen, daar ging ik lekkerder op. En met mate, hooguit eens per maand. Mensen die continu onder invloed waren, daar snapte ik niets van. Ik wilde mijn studie op tijd afronden, het liefste cum laude. Ik wilde een goede baan, een leuke vent, een normaal leven. Drugs hoorden daar absoluut niet bij.’

‘En inderdaad, tussen mijn 25e en 33e gebruikte ik nooit meer wat. Ik woonde samen met een carrièreman en we werkten allebei snoeihard. Zo hard, dat we elkaar uit het oog verloren. Toen we ook nog maar zelden seks hadden, werd ik verliefd op iemand anders. Een spannende man, die geregeld coke gebruikte. Als we in bed lagen, legde hij weleens een lijntje op een spiegel. Ik deed mee, vooral omdat het zo lekker fout voelde. En de seks was super, we gingen uren door en ik bleek zelfs te kunnen squirten met een snuif op. Na een paar maanden voelde ik me toch te schuldig tegenover mijn vaste partner. Ik was opgelucht toen mijn affaire voorbij was en miste mijn minnaar niet. Maar de coke wel.’

Lees ook:
In vertrouwen: ‘Van de gedachte aan een tongzoen word ik al misselijk’

Een extraatje

‘Na jaren van burgerlijk leven begon ik weer zin te krijgen om uit te gaan. Ik belde vriendinnen die dat vaak deden, sprak met ze af – en ging dan op jacht naar coke. Dat bleek een makkie. Spreek iemand aan die er wakker, uitgelaten en een tikje opgefokt uitziet en je hebt beet. Soms kreeg ik een pakje mee naar het toilet, andere keren kocht ik zelf een envelopje. Daar deed ik dan heel lang mee.’

‘In die tijd had ik nog genoeg aan een paar kleine lijntjes op een avond. Thuis vond ik het steeds saaier worden en hoewel ik na mijn affaire had gehoopt dat mijn vriend en ik elkaar zouden terugvinden, kwam er steeds meer afstand tussen ons. Mijn schuld, ik snakte naar vrijheid. Naar lekker losgaan in het weekend, flirten, onenightstands. En coke, natuurlijk.’

‘Toch miste ik mijn ex toen het uit was. Ik had echt gedacht dat hij de ware was, had met hem over een gezin gedroomd. Ik vluchtte voor die gevoelens door veel uit te gaan. Elke vrijdag en zaterdag ging ik stappen. Daarbij had ik altijd coke op zak. Dat maakte alles leuker. Ik werd er gevatter door en voelde me onoverwinnelijk. Ik zag er verder niets kwaads in. Kom op, ik was 34. Verslaafd worden, dat was iets voor losers. Ik had het ook niet echt nodig, deed het gewoon als extraatje. Omdat ik het mezelf gunde. Ik werkte er toch hard genoeg voor?’

‘Ondertussen wisten mijn stapvriendinnen allang niet meer hoe vaak ik gebruikte. Dat ik, voordat ik ze zag, thuis al een lijntje had gelegd. Of twee. Dat ik heel wat anders ging doen dan mijn make-up bijwerken als ik tig keer op een avond naar de wc ging. Ook mannen vertelde ik zelden wat, zelfs niet als ik bij ze thuis belandde. Ik was super gehaaid in stiekem snuiven in de badkamer. Om ze daarna volledig weg te blazen in bed. Stuk voor stuk vonden ze me een godin in bed. En dat was ik ook, tot diep in de ochtend, onvermoeibaar.’

Brak uit bed

‘Ik was ervan overtuigd dat ik mijn gebruik in de hand had. Bizar hoelang je jezelf dat wijs kunt maken. Want natuurlijk was ik toen al hartstikke verslaafd. Uitgaan zonder coke deed ik nooit en ik belde mijn dealer veel vaker dan ik van plan was. Dan kwam hij weer voorrijden met zijn scooter, een jochie van een jaar of achttien. En ik maar hopen dat de buren niets doorhadden. Het ging echt mis toen ik ook bij de borrels op mijn werk ging gebruiken. Ik werkte bij een hip en gezellig marketingbureau waar wel drie keer per week een fles wijn werd opengetrokken aan het eind van de middag.’

‘Ik had coke op mijn werk altijd not done gevonden. Tot ik een keer erg moe was en me het pakje in mijn portemonnee herinnerde. Die avond ontstond er een spontane brainstorm waarbij ik met de beste plannen kwam. Kicken! Ik vierde mijn succes later die avond met nog een paar lijntjes thuis. Dat deed ik steeds vaker: in mijn eentje nog even ‘afteren’. Muziekje erbij en dan lekker spacen. Om dan, veel te laat, vlug een paar slaappillen achterover te slaan en mijn bed in te duiken. Ook die pillen waren vaste prik geworden. Anders kon ik niet slapen, daar stond ik veel te stijf voor. ’s Ochtends kwam ik dan knetterbrak uit bed, maar hé, daar hebben ze koffie voor uitgevonden, toch? Als het echt erg was, zat ik vol goede voornemens. Vanaf nu zou ik gezonder leven. Echt, dat zou me lukken. Veelal reed dezelfde avond de jongen op de scooter alweer voor.’

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Getty

Deze ‘In Vertrouwen’ lees je in VIVA-24-2021. Deze editie ligt vanaf 16 juni in de winkel.
Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!