Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > In vertrouwen: ‘Ik raak mijn zus kwijt aan een sekte, ze eet niets meer behalve rauw voedsel’

In vertrouwen: ‘Ik raak mijn zus kwijt aan een sekte, ze eet niets meer behalve rauw voedsel’

In vertrouwen: ‘Ik raak mijn zus kwijt aan een sekte, ze eet niets meer behalve rauw voedsel’

Misschien heb je weleens van de Noorse broeders of Avatar gehoord. Maar er bestaan ook ‘mini-sektes’ die niet als sekte bekend staan maar zo functioneren. En juist deze dreigen onder de radar te verdwijnen. Daphne (37) weet er alles van.

‘Iris en ik zijn wat je noemt ‘Irish Twins’; we zijn binnen twaalf maanden na elkaar geboren. Ik kan me het leven zonder haar niet eens herinneren. Ze was er. Altijd. Maar hoewel ze er fysiek nog steeds is, voelt het alsof ik haar elke dag wat meer kwijtraak.

Hoewel Iris en ik uiterlijk erg op elkaar lijken – allebei hebben we lange, blonde krullen en een wipneusje dat we als kind verfoeiden – verschillen we behoorlijk van karakter. Mijn zus is altijd wat meer van de ‘yoga, spirituele en vega’- lifestyle geweest, terwijl ik daar niet zoveel mee heb. Als ik gestrest ben, ga ik liever met mijn hond door het bos banjeren met een playlist van Nick Cave of Evanescence op dan dat ik in lotushouding naar Deepak Chopra of klankschaalmuziek luister.

Wanneer Iris weer eens aankwam met een of andere theorie over klei eten omdat dat volgens Rens Kroes allerlei gezondheidsvoordelen zou hebben, trok ik mijn wenkbrauwen op. Maar er was genoeg wat we wél deelden, en daarbij: hoe bijzonder is het om iemand in je leven te hebben die er altijd is geweest? Daarom vind ik het extra verdrietig dat ik er geen idee meer van heb wat er in haar hoofd omgaat.’

Hellend vlak

‘Het begon allemaal toen onze moeder overleed, nog geen driekwart jaar nadat ze was gediagnosticeerd met kanker. Hoewel we er allebei kapot van waren, had ik al snel het gevoel dat Iris er een stuk minder goed mee kon omgaan dan ik. Ik snap ook dat ze het moeilijker had dan ik. Iris is single, ik had tenminste nog de steun en afleiding van mijn gezin.

Als ik vroeg hoe het met haar ging, vertelde ze dat ze paniekaanvallen had en niet goed sliep. In dezelfde periode kwam ook nog eens corona en moesten we allemaal vanuit huis gaan werken. Ergens dacht ik dat dit misschien wel even goed voor haar zou zijn. Ze had een veeleisende baan in de buitendienst van een groot bedrijf, en ik had soms het gevoel dat de druk om te scoren haar te veel werd nu ze privé niet lekker in haar vel zat. Nu denk ik daar anders over. Ik denk dat de regelmaat en structuur die haar werk en het contact met collega’s haar gaven, juist onontbeerlijk waren. Toen dat wegviel, belandde ze op een hellend vlak waar ze steeds sneller afgleed, zonder iets om zich aan vast te grijpen.

Iris woont alleen, en was dus ook veel alleen tijdens de lockdown. We spraken elkaar natuurlijk regelmatig, maar omdat mijn dochter astmatisch is alleen via Zoom. Tijdens die gesprekken hoorde ik steeds vaker een bepaalde naam opduiken: Christophe. Een man die ze via internet had leren kennen en aan wie ze, zoals ze zelf aangaf, veel steun had. Ze had hem niet gevonden via een datingssite, daar gruwde ze van na een aantal ervaringen met mannen die alleen maar op seks uit waren. Ze waren, volgens Iris, ‘op een heel organische wijze’ in gesprek geraakt via een Facebookgroep waarin werd gesproken over holistische geneeswijzen. Christophe had haar tips gegeven voor haar slaapproblemen en daarna bleven ze berichtjes uitwisselen. ‘Het is ongelofelijk hoeveel hij weet over psychosomatische klachten en de samenhang tussen lichaam en geest,’ zei ze.’

Lees ook:
In vertrouwen: ‘Daar lag ik, wijdbeens voor de ventilator, naast de vrouw die seks had met mijn man’

Ingevallen wangen

‘Aanvankelijk vond ik het behalve weer erg zweverig ook leuk voor haar. Iris had niet veel succes gehad met relaties, wie weet had ze nu een leuke vent aan de haak geslagen? Ik googelde hem en ik kwam bij een deels afgesloten profiel op Facebook. Wat ik zag was een man van eind veertig, begin vijftig. Niet onknap. Hij droeg het obligate, wit linnen hemd waar dit soort spirituele mannen van middelbare leeftijd gek op lijkt te zijn, en een zilveren ketting met een of andere natuursteen. Ook plaatste hij veel inspirerende quotes in de categorie ‘Wees je authentieke zelf’. Het verbaasde me niet. Mijn zus had nu eenmaal een fascinatie voor dit type mens.

Iris vertelde dat Christophe haar hielp met haar rouwproces en om haar ‘voor het ravijn van een burn-out’ weg te trekken. Ik zag er geen kwaad in. Ik was blij dat Iris iemand had gevonden bij wie ze haar ei kwijt kon. Misschien voelde ik zelfs een beetje opluchting. Ik vond het zelf allemaal best pittig: mijn eigen verdriet, mijn werk, twee kleine kinderen en een man die vanuit huis werkte.

Maar al snel begon ik mijn bedenkingen te krijgen. Tijdens het beeldbellen zag ik dat Iris’ wangen steeds meer begonnen in te vallen. Dat kwam, zei ze, doordat ze nu alleen nog maar ‘rein’ voedsel at. Ze was al vegetariër, maar nu at ze alleen nog maar plantaardig en rauw. ‘Wij eten veel meer dan ons lichaam nodig heeft,’ vertelde ze, ‘en daardoor houden we innerlijke conflicten vast. Het is een soort controledwang die voortkomt uit trauma.’ Ik had geen idee waar ze het over had. Zeker niet toen ze begon te vertellen over het leven dat een puzzel is en dat wij de algoritmes daarvan moeten zien te ontcijferen. ‘Alleen daardoor kunnen we leren niet meer te reageren vanuit onze eigen conflict-inslag,’ voegde ze eraan toe.

Naast me timmerde mijn dochter van vijf met een stuk houten spoorbaan op het hoofd van mijn twee jaar oude zoon, dus ik kon er niet echt op ingaan. Toen was ik daar stiekem dankbaar voor, maar nu denk ik: had ik maar eerder ingegrepen. Misschien had ik haar dan nog tijdig kunnen losweken.’

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: Getty