Je bent hier: Home > Health > Groot gemis

Groot gemis

Health
Groot gemis

Onlangs manlief van het vliegveld gehaald. Tien dagen hadden we het rijk voor ons alleen, Olivia en ik. Papa ging op familiebezoek naar zijn geboorteland Macedonië. De eerste twee dagen was even wennen. Vooral voor Olivia die haar papa toch wel heel erg bleek te missen. Opvallend, want als papa hier gewoon rondloopt doet ze best wel vaak nuffig tegen hem. Maar o wee als ze van mij geen snoepje mag en er heel erg graag eentje wil, dan is papa opeens de liefste papa van de wereld. Ja, het zit er al vroeg in.
Toen we van het vliegveld terugreden, waren er zelfs wat traantjes. “Ik mis mijn papa.” En: “Wanneer komt hij weer terug?” En ’s avonds bij het slapen gaan vond ze het “zo gek dat papa er nu niet is.” Maar, na een paar dagen en een volgepropt Paasvakantieprogramma hoorde ik haar er niet meer over. Als ze druk aan het knutselen of tv aan het kijken was, wilde ze hem zelfs niet aan de telefoon spreken. Nuffig, als voorheen. Dus echt het went, zo zonder vent.
Bij mij kwam het gemis eigenlijk pas toen ook Olivia het hazenpad koos om een paar dagen bij opa en oma te bivakkeren. Eerst dacht ik: Ha, eindelijk rust. Maar, al snel liep ik toch wel een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Alleen was toch echt wel helemaal alleen en hoewel ik altijd dacht dat ik heel goed alleen kon zijn, vond ik het toch best wel heel erg eenzaam zo in mijn eentje. Ik ben het gewoon niet meer gewend. Ik snak er af en toe wel naar, maar als het dan zo ver is, is het lang niet zo leuk als het leek.
Maar goed, toen kwam de dag dat ik manlief weer op moest halen en ik wist: nu is de rust weer voorbij. Nu begint het verbouwingsgedoe weer. Het geboor, het gehamer, het gedreun van de compressor, het geratel van de betonmolen, de kreten van pijn als hij weer eens mis geslagen heeft (ja mensen, ik ging niet voor niets naar dat pleisterfeestje onlangs. Pleisters zijn hier een eerste levensbehoefte!) En ik die tussen al dat gedruis mijn deadlines moet zien te halen.
Wachtend op het vliegveld ging ik bij mezelf na of ik hem nou echt gemist had. Echt gemist. Gemist met een Grote G. Ik verzandde in mijn gedachte tussen een enerzijds en een anderzijds. Tussen aan de ene kant wel en aan de andere kant niet. Tussen ‘best wel lekker om even alleen te zijn’ en ‘alleen is echter maar alleen.’ Nogal rationeel, niet bepaald romantisch. En toen ik daar zo wachtend stond te mijmeren gingen de deuren voor de zoveelste keer open en kwam er een enorm knappe man tevoorschijn. Wow, dacht ik. Da’s een lekker ding.
En toen keek dat lekkere ding opeens naar mij. Mijn hart maakte een sprongetje en ik voelde een klein vlindertje door mijn buik fladderen. Verbijsterd door het feit dat dit lekkere ding ook nog een blik van herkenning in zijn ogen kreeg toen hij mij zag, en prompt lachend zijn bagagekar mijn richting op begon te duwen, drong het aanvankelijk niet eens tot me door. Maar, je raadt het al: dat lekkere ding was dus gewoon mijn eigen man!

Shoppen is altijd een goed idee