Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: gezellig zonder wifi

Denise blogt: gezellig zonder wifi

Health
Denise blogt: gezellig zonder wifi

‘Hé, jij bent van de…’ De lange blonde vrouw gaat opzij zodat ik mijn plaats bij het raam kan innemen. Mensen stouwen trolleys in de bagagevakken boven hun hoofd, gaan zitten en doen hun gordels om. Eindelijk vertrekken we. We hebben net bijna twee uur vertraging gehad, op een luchthaven waar bijna alles al dicht ging en de wifi niet werkte.

Noodgedwongen schoven groepjes mensen steeds dichter bij elkaar aan tafel. Ik was aan de praat geraakt met een paar leuke mensen. Een joviaal stel uit Sassenheim en Aalsmeer. ‘We latten,’ legde hij uit. Ze hadden wel wat van de stad gezien, maar vooral genoten van de lekkere ‘tapa’tjes’, zoals zij zei, en het strand. Samen stelden we ons voor hoe Valencia eruit zou zien met mooie houten strandtenten, zoals wij ze kennen, of gewoon simpel, eten met je voeten in het zand, zoals het twintig jaar geleden was.

Het andere stel aan tafel was ook beslist niet doorsnee. Zij was vlak daarvoor nog langs de douane geglipt om nog ergens een sigaret te roken (het moet je maar lukken) en zat er nu weer gezellig bij. Hij was gay en ex-coureur en had jarenlang met zijn Algerijnse vriend in Parijs gewoond met wie hij op IPB-basis (Indien Plaats Beschikbaar) meer dan honderd landen bezocht had.

Ze wonen samen in één huis, hebben geen relatie, maar zo te zien wel een bijzondere band. Hij was met haar mee naar Spanje afgereisd om een paard uit te zoeken. Niet zomaar een paard, maar een Andalusisch paard, haar ultieme droom. Ze waren naar Castellón en Peñiscola geweest, aan de Costa del Azahar. Zelf was ik daar twintig jaar geleden ook. Zo lang geleden alweer! Ja, soms voel ik me echt een oud wijf, haha. Maar goed, op zoek naar een paard in Spanje. Mooi verhaal voor een artikel eigenlijk.

Het lattende stel haalde cappuccino, ook voor mij, wat superlief was. En toen we wat langer zaten te kletsen en het steeds duidelijker werd dat het nog later zou worden, haalden ze een flesje wijn. Wat een verhalen ineens op de late zondagavond op een Spaanse luchthaven. Maar zo leuk eigenlijk hoe het leven kan lopen bij vertraging, en hoe gezellig het zonder wifi wordt. Zo leer je nog eens iemand kennen.
Maar dat was dus nog niet alles.

‘Jij bent van school!’ zei de lange blonde vrouw die op de stoel naast me ging zitten toen we rond middernacht eindelijk het vliegtuig instapten. Ik had het zelf nog niet gezien, maar inderdaad, haar gezicht kwam me wel bekend voor. Nou zeg, hoe bizar kan het zijn, dat je toevallig met een moeder van school op dezelfde vlucht zit en dan ook nog náást elkaar! Ik kon er maar niet over uit hoe grappig ik dat vond. Ik heb ooit zelfs weleens met mijn directe onderburen op dezelfde vlucht gezeten!

We kletsten en bleken vooral nog meer gemeen te hebben. Ook zij is alleenstaande moeder. Met een vriendin was ze in Valencia geweest (een stad waar trouwens heel veel vriendinnen met elkaar naartoe gaan, viel me op). Ik vertelde dat ik voor blogs in Valencia was geweest en nog terug naar huis moest met de trein. Die van 1.00 uur zou ik nu natuurlijk missen, dus moest ik wachten op die van 3.00 uur. Killing. Zeker als je in Leiden nog moet overstappen en op Hollands Spoor nog op zoek moet naar een taxi. Geen fijn vooruitzicht als je al moe bent en de volgende ochtend weer vroeg op moet.

Ik kon meerijden. Super. En wat bleek? We wonen ook nog eens vlák bij elkaar.
Kleine wereld!

Ben je nieuwsgierig naar Valencia? Houd dan de komende tijd mijn blog Followmyfootprints.nl in de gaten. Blogs over de leukste barretjes, eettenten, wijken, markten en uitstapjes volgen.

Shoppen is altijd een goed idee