Je bent hier: Home > Health > Geheimpjes

Geheimpjes

Health
Geheimpjes

Ik hou niet zo van geheimen. Niet om zelf te hebben (daar schiet ik meteen van in de stress) en niet als iemand iets geheim voor me houdt (daar raak ik gefrustreerd van. “Maar vertel nou, ik moet het weten!!!”). Maar nu heb ik een geheim voor vriendlief.

Hij ‘doet namelijk niet aan verjaardagen’. Ik doe wel aan verjaardagen. Ik wil altijd een feestje, gezelligheid, lekker eten en ja, ook cadeautjes. “Wat wil je nou voor je verjaardag?” zeurde ik hem de afgelopen weken aan zijn hoofd. “Niks,” was zijn antwoord iedere keer. “Wil je een nieuwe iPod? Snaren? Kleren? Iets voor je computer? Iets van opname apparatuur?” probeerde ik. “Nee, ik wil helemaal niks.” Natuurlijk trok ik me niks van zijn antwoord aan en besloot ik kennissen in te schakelen. “Vraag hem wat hij je zou aanraden, wat hij nog zou willen hebben,” gaf ik een mede-muzikant de opdracht. “Het mag niet te duur of te groot zijn hoor, want we moeten het mee kunnen nemen met de verhuizing.” Mede-muzikant liet weken lang niks van zich horen en boos liet ik vriendlief weten dat hij ‘toch niks voor zijn verjaardag kreeg, omdat het allemaal niet lukte’. Wel kocht ik stiekem allerlei ingrediënten om een heerlijke verjaardagstaart van te maken, die ik verstopte onder de feesthoedjes (nog van de jongens hun verjaardag) zodat hij het voor die tijd niet zou vinden. Toen stuurde mede-muzikant opeens een smsje. ‘Ik heb het perfecte cadeau gevonden!’ Het was een pedaal (vraag me niet wat voor, ik heb geen flauw idee) voor zijn gitaar, en toen hij vriendlief toevallig sprak zei vriendlief dat hij die graag wilde hebben maar te duur vond. Nice! Omdat mede-muzikant toevallig ook allemaal spullen bij de online winkel moest bestellen zei hij dat hij het pedaal erbij zou doen en alles ruim voor 21 oktober binnen zou zijn. Voor de vorm bleef ik vriendlief aan zijn hoofd zeuren wat hij nou wilde hebben (‘Een weekendje weg? Nieuwe sokken? Een fototoestel?’)

Naarmate vrijdag dichterbij kwam, werd ik steeds zenuwachtiger. Want het pedaal was nog steeds niet binnen. En vriendlief besloot woensdag (gisteren) dat hij zijn verjaardag donderdag (vandaag!) met ons wilde vieren. Vanochtend stuurde ik dus een paniekerig smsje (na een paniekerig mailtje gister, waar ik geen antwoord op had gekregen) naar medemuzikant. ‘Wat is er met het pakket aan de hand?’ Vriendlief sliep nog, dus ik begon -weer stiekem- met de taart. ‘Nog steeds niks binnen,’ kreeg ik even later via sms te horen. Wat nu? Zou ik een plaatje van het cadeau uitprinten, dat aan vriendlief geven en schaapachtig vertellen dat het echte pedaal onderweg was? Beetje stom.. ‘Goed nieuws!’ kreeg ik een half uurtje later op mijn telefoon. ‘Ik kan het pakket nu bij het postkantoor ophalen! Ik kom het bij je afleveren.’ Maar de tijd begon te dringen. Vriendlief zou namelijk over niet al te lange tijd opstaan en hoe moest ik uitleggen dat een kennis van hem voor de deur stond en ik ‘even met hem moest praten’? Of dat mijn telefoon het sms-geluid maakte en ik dan na het lezen opeens de hond moest uitlaten?

Mede-muzikant arriveerde echter voordat vriendlief wakker werd. Fluisterend bedankte ik hem en overhandigde ik het geld. Het was allemaal zo geheimzinnig dat ik bijna het gevoel had dat het om iets illegaals ging in plaats van een pedaal. Snel pakte ik het in, hopend dat vriendlief niet opeens de kamer binnen zou komen stormen, en verstopte ik het in de kast. Straks gaan we uitgebreid bbq-en en taart eten en straks, om middernacht zal ik doen alsof ik iets in de kast zoek. Schoonmaakmiddel waarschijnlijk, want we bewaren niks anders in die kast (daarom weet ik ook dat hij het nooit zal vinden! Ha! :p). Misschien kan ik per ongeluk expres iets laten vallen ofzo 🙂 En dan.. tatatadaaaaaa! Een cadeau! Yay! 😀 En dan ben ik ook van de geheimhouding af. Thank God…

Shoppen is altijd een goed idee