Je bent hier: Home > Health > #geenrozewolk: ‘Als The Washington Post je essay publiceert over het overleven van een PPD tijdens corona’

#geenrozewolk: ‘Als The Washington Post je essay publiceert over het overleven van een PPD tijdens corona’

Health
#geenrozewolk: ‘Als The Washington Post je essay publiceert over het overleven van een PPD tijdens corona’

Tilda Timmers is de trotse moeder van Livia en Emmi, en kampte een aantal jaar geleden met een postnatale depressie. Als ervaringsdeskundige helpt ze vrouwen zónder roze wolk en schrijft ze wekelijks voor Flaironline.nl een blog om deze moeders te helpen. Deze week deelt ze een geluksmoment met al haar volgers: The Washington Post wil haar essay over PPD publiceren.

“Er zijn van die momenten in je leven die je nooit meer vergeet. Vorige week woensdag was zo’n moment. Nadat mijn vriendin uit Frankrijk spontaan langskwam, omdat ze in Nederland was, gingen we aan de gin-tonic. Ik had mijn werk afgerond en we hadden nog een uurtje voordat de kindjes opgehaald zouden worden. We waren uitgebreid aan het bijkletsen, want we hadden elkaar al zeven maanden niet gezien. Door corona, hun verhuizing… nou ja, het leven eigenlijk.

Red alert!

Ineens stond mijn telefoon roodgloeiend. Ik had een appje van mijn uitgever, gevolgd door een voice-app en allemaal e-mails. Ik luisterde eerst de voice-app af. Het was Kira, mijn uitgever: ‘TILDA! YOU HAVE TO CHECK YOUR E-MAIL. RIGHT NOW!!!’ Ik dacht, waar is de brand? Wat is er allemaal aan de hand? Ik opende mijn mail en daar las ik iets wat ik nooit had durven dromen. Mijn publiciste in New York schreef: ‘Dear Tilda, I hope this e-mail finds you well. The Washinton Post is very interested in publishing your essay.’ Eerst dacht ik dat ik het niet goed had gelezen. Ik scrolde nog een keer terug naar boven en las het nog eens. Het stond er echt. The Washington Post wil mijn essay publiceren!

Fantastisch nieuws

Ik kan hier heel nuchter en cool over gaan doen, maar ik heb gewoon heel hard gegild! Mijn vriendin kwam vanuit de tuin naar binnen gerend: ‘Wat is er aan de hand?’ Ik vertelde haar het fantastische nieuws en we dansten hand in hand door de keuken heen. Ik kon het niet geloven. Zo’n groot medium dat mijn artikel wilde plaatsen! De essay gaat over hoe je een postpartum depressie overleeft tijdens een pandemie. Iets wat wereldwijd enorm veel aandacht nodig heeft. Want je zal nu maar in een PPD zitten en niemand die langs kan komen, je kan helpen of even een knuffel kan geven. Alsof een PPD nog niet zwaar genoeg is, krijgen deze moeders en vaders de coronacrisis er ook nog eens bovenop.

Larger than life

Nadat we gedanst hadden, kreeg ik nog tig e-mails Er moest nog even wat ‘getweakt’ (ofwel, er moesten wat kleine aanpassingen gedaan) worden, zoals mijn redacteur dat noemt en dan kon hij de deur uit. Dus ik schreef lekker soepel (dankzij de gin-tonic) de laatste wijzigingen aan mijn artikel en stuurde hem direct door naar mijn redacteur. De dag erna moest het namelijk voor de deadline bij The Washington Post binnen zijn. De 24 uur erna wachtte ik op de mail van mijn redacteur of het gelukt was en van mijn publiciste of ze hem ingediend had. In de tussentijd mailde laatstgenoemde dat The Washington Post elke maand 84 miljoen views en reads heeft. Dat is zo gigantisch veel! Ik viel bijna van de bank af. Eind van de vrijdagmiddag kwam het verlossende woord: ‘De essay is helemaal top en we hebben hem net ingestuurd bij The Washington Post!’ Sindsdien loop ik met bonzend hart rond. Want, dit is ‘larger than life’ zoals ze dat in Amerika zeggen.

Ik weet niet wat ik meemaak!

Afgelopen maandag is de essay geplaatst bij The Washington Post en sindsdien is mijn telefoon en mailbox ontploft. Ik heb zoveel reacties gehad via LinkedIn, Twitter, mail, Facebook, WhatsApp en Instagram! Ik hou het amper bij allemaal. Soms moet ik mezelf even knijpen of dit echt gebeurd. Het is zo tof allemaal. Mijn Engelse boek This Is Post Partum verschijnt 16 juni en hiermee komt een grote droom uit. Ik wil zoveel mogelijk moeders (en vaders) helpen die na de bevalling niet op een roze wolk zitten. Dit boek draagt hier enorm aan bij. Het uitkomen van deze essay zal zoveel goeds doen voor mijn boek. Ik voel me ontzettend dankbaar! Wil je mijn reis met mijn Engelse boek volgen? Check dan mijn instagram: @geenrozewolk of @thisispostpartum. De essay kan je hier lezen.”

Lees ook
#geenrozewolk: ‘Voor alle ouders die struggelen met hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit’

Over Tilda

Tilda is moeder van Livia (6) en Emmi (2). Samen met haar man Tim woont ze in Amersfoort. Tilda is ervaringsdeskundige en therapeut voor moeders zonder roze wolk. In haar praktijk Frou Frou Begeleiding doet ze naast een op een sessies ook Skype-consulten. Tevens heeft Tilda een boek geschreven: Toen kreeg ik weer lucht. Binnenkort verschijnt haar podcast voor moeders zonder roze wolk. Tilda is ook te vinden op Instagram. Meer lezen van Tilda? Lees iedere week haar blog op Flaironline.nl.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Shoppen is altijd een goed idee