Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Emma heeft corona: ‘Ik ruik en proef niks meer’

Emma heeft corona: ‘Ik ruik en proef niks meer’

Emma heeft corona: ‘Ik ruik en proef niks meer’

Een vers croissantje zit in de oven, de koffie pruttelt. Voordat ik aan het ontbijt ga, spuit ik mijn favoriete Chloé-parfum op. Het is sinds mijn coronabesmetting eigenlijk allemaal voor de vorm: dat croissantje smaakt naar niks, de koffie extreem bitter en het is dat ik wéét dat ik nu lekker ruik.

Het is half 3 ’s nachts als ik half slapend aan mijn frisgewassen dekbed ruik. Sinds ik positief getest ben, snuffel ik bijna obsessief aan alles, als een moeder die aan haar pasgeboren baby snuffelt. In een klap ben ik klaarwakker: niks. Ik grijp meteen naar mijn sterkste parfum. Dan weet ik het zeker. Mijn reuk is verdwenen. En daarmee ook mijn smaak.

Eten is geen lichtpuntje meer

Begrijp me niet verkeerd, ik mag niet klagen. Los van een verkoudheid voel ik me niet ziek. Maar ik ben dol op eten, elke maaltijd geldt als lichtpuntje van mijn dag. Toen ik nog nergens last van had dacht ik de quarantaine wel door te komen met een zak chips op de bank en zelfgemaakte Ottolenghi-gerechten – ik heb nu tenslotte alle tijd om die te maken. Dan is het best gek om niet meer uit te kijken naar eten. Het enige dat nog een beetje sensatie geeft is Sriracha-saus, waar ik er al een halve tube van doorheen heb gejaagd.

Stinkt het? Ik zou het niet weten

Het leven zonder geur en smaak is ook wennen. Nog steeds strooi ik oregano en peper over mijn gegrilde groenten, ook al proef ik het niet. Dan begraaf ik mijn neus weer in een trui, om te checken of ik ‘m nog een keer aan kan of dat-ie in de was moet. O ja, dat was het, ik ruik niks. Deodorant opdoen, douchegel gebruiken, de mond spoelen met mondwater, handen wassen na het pellen van een mandarijn: ik doe het uit gewoonte, maar merk er eigenlijk niks van.

De neus die niet meer waarschuwt

Ik heb ook ondervonden dat het gevaarlijk is. ‘Emma!’, roept mijn huisgenoot in paniek. ‘Er staat iets in de fik!’ De keuken, waar mijn kamer aan grenst, blijkt blauw te staan van de rook. Ik heb niets doorgehad, zat helemaal verzonken in het derde seizoen van Meisje van Plezier. Gelukkig is het niet bij ons, maar ik weet ook niet wat er wél aan de hand is. Heeft er iets te lang in de oven gezeten of is er een gordijn in de brand gevlogen? Ik kan het je niet vertellen. Waar de neus je normaal waarschuwt voor gevaar, moet ik nu extra goed opletten dat ik het gas uitdoe en voedsel niet over de datum is.

Neem gerust een hap sambal

Toch probeer ik er het beste van te maken. Ik neem een hap sambal en bijt in een citroen, zonder blikken of blozen. Wanneer kun je dat nou doen! Met mijn coronavriendin-in-crime wissel ik de voordelen van een geur- en smaakloos leven uit, zij appt dat ze haar huisgenoten op het toilet eindelijk niet meer ruikt en ik kan een paracetamol slikken zonder over mijn nek te gaan van de bittere smaak. In de tussentijd blijf ik overal aan snuffelen, als een moeder aan een pasgeboren baby, in de hoop dat ik het frisgewassen dekbed plots weer waarneem.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief