Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: drie weken zonder kinderen

Denise blogt: drie weken zonder kinderen

Health
Denise blogt: drie weken zonder kinderen

Je weet dat je de kinderen te lang niet hebt gezien als je op je eigen timeline oude foto’s van ze gaat liken…

Dit jaar zie ik in de zomervakantie voor het eerst mijn kinderen drie weken niet. Drie weken achter elkaar! Ik ben niet de enige ouder voor wie het zo gaat. Veel gescheiden ouders lossen het op deze manier op. We gaan nou eenmaal niet allemaal nog gezellig met elkaar op vakantie. Ja, ik ken iemand die dat doet. Zo tof dat dat kan!

Maar goed, bij ons is dat niet zo en daar zal ik het dus ook verder niet over hebben. Klagen hoe moeilijk het is heeft ook geen zin en hoe erg je ze mist al evenmin. En hoe zou het voor de kinderen zelf zijn? Misschien denken ze wel helemaal niet aan me. Zijn ze daar weer in die wereld. Dat hoop ik maar. En dat ze over een paar dagen met alleen maar enthousiaste verhalen thuiskomen.

Maar mochten ze me toch missen, dan wilde ik het wel gezegd hebben. Dus zei ik de laatste avond dat ik ze zag:
‘Als je ’s avonds in je bedje ligt en aan mama denkt, dan denkt mama ook aan jullie.’
‘Ja,’ zei Bo, ‘dat heb je al eens gezegd.’
‘Nou, fijn dat je dat nog weet. En ik hou héél veel van jullie!’
‘Jahaa, dat weet ik wel.’
Gelukkig maar. Je kunt het niet vaak genoeg benadrukken.

Inmiddels heb ik ze al twee en een halve week niet gezien. Er zijn momenten dat dat best lekker is, maar tegelijkertijd vind ik het onmenselijk lang. Wat doen ze, waar gaan ze heen? Niet naar het buitenland in elk geval. Hoe gáát het met ze? Zijn ze blij? Hoe vonden ze de storm? Hoe lang is Jippes haar nu? Zou zijn tweede tandje er al uit zijn? Of zijn derde misschien zelfs al? Oh, ik wil ze zo graag knuffelen!

Er te lang bij stilstaan is jezelf kwellen. In plaats daarvan steek ik mijn neus in hun kussen (ja, ik geef toe, dat soort dingen doe ik), haal diep adem en ga door.

Vertrouwen hebben dat ze het leuk hebben, dat is het enige wat je kunt doen. Er zelf ook het beste van maken, en een beetje opladen, ook al moet je misschien, net als ik, gewoon werken. En hé, ik denk zelfs dat niet-gescheiden ouders weleens jaloers op ons konden zijn. Die denken misschien: drie weken zonder kinderen? Wat heerlijk! Nou, jaloers hoef je in elk geval niet te zijn hoor, maar ik kan me er best wat bij voorstellen.

Dus, even een steuntje in de rug voor alle moeders (en vaders!) die nu in dezelfde situatie zitten.
Laten we de voordelen op een rijtje zetten, of je nou vakantie hebt of niet. Wat kun je allemaal doen?

De hele nacht doorslapen. (Heerlijk!) Tot 12 uur uitslapen. (Waarom doe ik dat eigenlijk niet?) Gewoon 10 uur achter elkaar doorwerken als je daar zin in hebt. Om 9 uur pas gaan koken, wat maakt het uit? Eten wat je zelf lekker vindt, of lekker makkelijk doen. Bij de tv eten. Eindelijk eens flink je huis opruimen. Achterstallige deadlines wegwerken. Shoppen in de sale. Op terrasjes zitten. Leuke dingen doen. (Waarom doe ik dat te weinig?) Boeken lezen die al jaren in de kast staan. Lekker uitgaan. (Ja, dat deed ik!) Daten. (Dat niet.) Ontbijten op het strand. Met vrienden of vriendinnen afspreken. Aandacht aan familie geven. (Ik belde anderhalf uur met mijn moeder, ging eten bij mijn tante en kletste op een terrasje bij met mijn vader.)

O ja, en het heeft nog meer voordelen. Je kunt ’s ochtends rustig je koffie drinken zonder dat iemand iets aan je vraagt. Je hebt de iPad weer voor jezelf. Je kunt gewoon in het stapelbed van je kinderen duiken (yeah, bovenin!) als je vergeten was en geen zin meer hebt schoon beddengoed om je bed te doen nadat je dat er ’s ochtends in een enthousiaste bui hebt afgehaald. En de volgende nacht gewoon weer, omdat je er nog steeds geen zin in had.

Drie weken geen nagels knippen, tandjes poetsen, billen afvegen, driehonderd keer op een dag ‘Ik heb honger!’ horen, logopedie oefenen, omgekeerde bakken Playmobil vinden op plekken die je net hebt opgeruimd, met je lichte broek in de chocoladevlokken gaan zitten en je een ongeluk fietsen naar weet ik wat allemaal. Tja, ik probeer het ook maar positief te zien. Maar ondertussen is er dat rotgevoel.

Het allermakkelijkste is het natuurlijk om gewoon zelf op vakantie te gaan. Dan mis je ze minder dan wanneer je thuis bent en steeds hun speelgoed ziet of hun kleren tegenkomt in de was. Ik deed dat die eerste week. Ik was op een héél mooi eiland. De foto’s ervan zie je hier.

Daarnaast had ik me voorgenomen om ook thuis nou eens te gaan genieten. Gewoon ook een paar dagen vrij te nemen. Niks te doen. Maar het lukt niet, ik ben gewoon te druk. En misschien is dat maar goed ook.

Maar toch, ik wil ze zien! En ik moet steeds aan die moeder denken die jaren geleden al die drie-om-drie regeling had: ‘De laatste week moest ik gewoon kótsen zo erg miste ik ze.’ Ik hoop dat ik dat niet krijg. Wel merk ik dat ik mijn gevoel uit probeer te schakelen. Zodra ik denk: ik wil ze vasthouden, ik wil ze tegen me aan drukken, ik wil ze kusjes geven, ik wil ze knuffelen, ik wil ze zo graag even vast-hou-den! (want ja, dat denk ik), dan word ik gek. En geen contact maakt het er niet makkelijker op.

Nou ja, nog een paar dagen volhouden…

PS Denise haar volgende blog zal ivm de vakantieperiode van haar kinderen pas 1 september weer verschijnen!

Shoppen is altijd een goed idee