Je bent hier: Home > Health > Donna werd slachtoffer van verkeersagressie: ‘Ik was zó bang’

Donna werd slachtoffer van verkeersagressie: ‘Ik was zó bang’

Health
Donna werd slachtoffer van verkeersagressie: ‘Ik was zó bang’

Een rustig ritje naar huis werd voor Donna (24) een helletocht. Een andere weggebruiker bedreigde haar en reed haar zelfs klem. ‘Ik deed mijn deuren op slot en probeerde zijn kenteken te onthouden.’

Lees ook: Opgebiecht: ‘Ik ben stikjaloers op m’n zwangere vriendin’

Interview: Chaima Saysay.

Tot drie jaar geleden woonde ik op het platteland. Daar had ik nooit problemen in het verkeer. Als de dijk werd versperd door een tractor, wachtten de andere weg­gebruikers gewoon netjes. Er werd niet gesneden, niet gescholden en er werden ook geen handgebaren gemaakt. Hoe anders is dat sinds ik naar de stad ben verhuisd.

Ik maak bijna elke dag wel iets naars mee. Als ik het in mijn hoofd haal op de linkerrijstrook te rijden om iemand in te halen, krijg ik steevast te maken met bumperklevers die met hun lichten seinen. Waarom begrijp ik niet, want ze weten best dat ik niet meteen naar rechts kan en vaak rijdt er ook nog iemand vlak voor me, dus ik kan ook niet sneller. Maar toch gedragen ze zich alsof ik een rampzalige inschattingsfout heb gemaakt.

Laatst ook weer. Na een etentje in een restaurant reed ik van het centrum naar huis. Het was ongeveer tien uur en er waren niet zo veel auto’s meer op de weg. Ik reed op de rechterrijstrook toen een BMW naast me ineens heel ver mijn kant op kwam. We raakten elkaar echt bijna, het scheelde niks. Ik schrok en remde heel hard. De andere bestuurder draaide nog net op tijd zijn stuur naar links. Even later reed ik opnieuw naast hem. Ik zag dat hij op zijn telefoon bezig was en totaal niet naar de weg keek. Hij was weer aan het slingeren, levensgevaarlijk! Ik werd boos, probeerde hem duidelijk te maken dat hij op de weg moest letten en wees uiteindelijk op mijn voorhoofd. Achteraf gezien geen slimme zet, want dat gebaar maakte hem woest.’

Doodsbang
‘Eerst reed hij heel dicht achter me en seinde hij met zijn lichten. Ik negeerde hem, maar dat leek hem alleen maar kwader te maken. Hij haalde me in en sneed me af. Hij remde een paar keer zo abrupt dat ik mijn uiterste best moest doen om niet boven op hem te klappen. Het scheelde maar een paar centimeter. Ik was doodsbang. Ik deed mijn portieren op slot en probeerde zijn kenteken te ­onthouden. Verder negeerde ik hem, ik wilde het niet nóg erger maken. Toen we het volgende kruispunt naderden, sprong het verkeerslicht op rood. Ik moest dus stoppen. Ik was zó bang: straks zou hij
uitstappen!

Hij zette zijn auto schuin voor die van mij, waardoor ik ­nergens naartoe kon. Hij deed z’n raampje omlaag en vroeg nogal agressief wat mijn probleem was. Ik dacht niet na en ­antwoordde dat hij niet op de weg lette en te veel met zijn telefoon bezig was. Hij begon me meteen de huid vol te schelden. Mijn hart bonkte in mijn keel. Gelukkig stond er inmiddels ook een auto achter me. Dat maakte het risico wat kleiner dat hij me wat zou aandoen’

Gierende banden
‘Eerst maakte hij nog aanstalten om uit te stappen, maar toen hij de auto achter me in de gaten kreeg, bleef hij inderdaad ­zitten. Ik was zo opgelucht. Wie weet wat er anders was gebeurd. Toen het licht op groen sprong, reed hij weg met gierende banden. Ik niet, ik bleef staan, ik kon maar niet ophouden met ­trillen. Ik probeerde te ­kalmeren en me te concentreren op de weg. Langzaam reed ik weg, intussen de weg voor me scannend: ik was erg bang dat ik hem weer zou tegenkomen. De hele weg naar huis keek ik in m’n ­spiegels om er maar zeker van te zijn dat hij me niet ­achtervolgde, dat hij niet ergens verdekt stond opgesteld, te wachten tot ik zou ­uitstappen en me dan iets zou aandoen.

Ik kwam veilig thuis, maar ik was de hele avond en nacht van slag. Ik heb er verder niets mee gedaan. Geen klacht ingediend of aangifte gedaan. Dat had helemaal geen zin, er waren geen getuigen, dus ik kon niets bewijzen. Het is niet zo dat ik door deze ervaring extra op mijn hoede ben in het verkeer. Ik wil niet bang zijn als ik de auto in stap. Maar ik weet wel zeker dat ik niet meer zal reageren als ik iemand gevaarlijk zie rijden. Zeker niet op een manier die als uitdagend kan worden opgevat.’

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee