Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: Ziek

Denise blogt: Ziek

Health
Denise blogt: Ziek

Ik was met de kinderen een dagje in Amsterdam geweest, afgelopen vrijdag. Het was hun eerste vakantiedag, en ook al had ik zelf geen vakantie, ik had gezegd dat we allemaal leuke dingen zouden gaan doen.

Ze zouden nog tot donderdag bij mij zijn, dus genoeg dagen in het verschiet, dacht ik. Werken moest ik dan maar tussendoor doen, voor zover dat ging, en ’s avonds laat nog. Niet ideaal, maar het was nou eenmaal niet anders.

We hadden een leuke dag, hadden geluk met het weer en deden in een paar uur tijd superveel, maar in Amsterdam voelde ik me al niet helemaal jofel. Toen ik zelfs geen zin had in koffie wist ik: dit klopt niet. Eenmaal weer thuis voelde ik me verre van goed en ging op de bank zitten. Even uitrusten, dacht ik. Het was immers weer een heftige week geweest. Maar ook dat ging niet goed. Ik had het koud, was misselijk en voelde me algeheel beroerd. Ik wilde alleen maar líggen, in bed.

Moeders kunnen niet ziek zijn, hoor je weleens. Ik zeg het ook vaak. Alleenstaande ouders al helemaal niet. Nee, dan ga je gewoon door. Je moet wel.

‘Sorry jongens, mama voelt zich niet zo lekker, mama moet écht even naar bed.’ Als ze nog baby of dreumes zijn, kan dat niet, maar nu gelukkig wel. Ik kon niet meer.

Meestal is Bo van de spontane kusjes, maar nu kwam Jippe steeds een kusje brengen. Dat was lief.

Ik sliep snel en wilde het liefst de hele nacht doorslapen. Toen ik wakker werd, was het al bijna donker. Nog steeds moest ik niet aan eten denken. Maar er moest wel gekookt worden. Of in elk geval moest er iets op tafel komen. Ik mocht dan geen honger hebben, de kinderen hadden dat des te meer.

En dus sleepte ik mezelf uit bed. Mijn hoofd deed pijn en ik had nergens trek in. Het stond me zelfs tegen. Na het eten dook ik er samen met de kinderen in en maakte een nacht van dertien uur. Daar heb ik normaal twee nachten voor nodig.

Zaterdag voelde ik me nog steeds niet goed. Maar het brood was op, en ook andere dingen. Er móesten nu boodschappen komen, maar hoe? Ik moest er niet aan denken door de Albert Heijn te moeten lopen.

De enige met wie ik appte waren mijn moeder en zusje, die helaas niet in de buurt wonen. Anderen om hulp vragen? Ik ben er niet goed in. Het idee alleen al kostte me te veel energie. Vriendinnen of ouders van school te moeten appen? Ik had er geen puf voor.

Hé, wat irritant, ik wilde gewoon beter zijn. Voor de kinderen was dit ook niet leuk! Ondertussen baalde ik dubbel omdat ik juist nog zo veel moest doen en omdat het de eerste helft van de maand zo goed was gegaan met mijn reisblog. Dat was nu één jaar live, eindelijk zat de kans erin de 5.000 unieke bezoekers te gaan halen, en nu was ik ineens non-actief op social media, wat ik direct terugzag in de statistieken.

Nou ja, eerst die boodschappen. Ik kleedde me toch maar aan, deed mijn vette haren in een strakke staart naar achteren en sleepte mezelf naar de supermarkt. Samen met Jippe, mijn grote boodschappenhulp. Ik hoopte geen bekenden tegen te komen. Dat kwam ik wel. Iemand die over de boekhouding begon. Dat was wel het laatste waar ik aan wilde denken. Ik had net van de week 4,5  uur de Belastingdienst over de vloer gehad. Een steekproef, ‘maar we zijn toch wat onduidelijkheden tegengekomen.’

Maar goed. Dat had ik achter de rug en nu was ik ziek. Ik ben nooit ziek. Hooguit verkouden of pijn in mijn maag. De laatste keer dat ik echt ziek was, was volgens mij toen ik een paar jaar geleden een oorontsteking had. Man, dat doet pijn! En nu was ik vooral misselijk. Hoofdpijn, buikpijn, maagpijn, misselijk en af en toe moest ik een sprintje naar het toilet trekken. Ook had ik totaal geen eetlust (iets wat gek is in mijn geval), mijn maag keerde zich al om bij het idee aan koffie (ook heel raar) en had ik zelfs geen zin in wijn (ook best wonderlijk).

Al het eten stond me tegen. Het voelde als boodschappen doen terwijl je in de eerste drie maanden van je zwangerschap zit. Toen had ik ook altijd dat weeïge gevoel. Dus prees ik mezelf maar gelukkig dat het nu maar voor even was (hooguit een paar dagen hoopte ik) en gooide snel mijn mandje vol, geholpen door Jippe die vrolijk met zijn eigen karretje rondliep waar hij een grote tros wortelen, een mango, knijpkwark, een zak champignonsoep (dat vindt hij heel lekker) en speculaas (van het dénken aan de geur alleen werd ik al misselijk) in dropte.

Eenmaal thuis gaf ik de kinderen wat lekkers en dook mijn bed weer in. Ondertussen denkend hoe het nou allemaal verder moest. Naar zwemles fietsen ging echt niet nu. Ook Bo was ’s avonds loeiheet. Met rode wangen zat ze aan tafel.

Zondag bleef ik iets langer liggen. Weer had ik een nacht van dertien uur gemaakt. Heerlijk, dat wel. Topfit voelde ik me niet, maar ik was het zat, ik wilde gewoon beter zijn. Ik waste mijn haren, deed de was en de afwas, verschoonde de bedden en gooide de ramen in de slaapkamers open. Iets te enthousiast, want daarna kon ik niet meer.

Ook die dag moest er weer naar zwemles gefietst worden. Het ging gewoon niet! Ik liet de kinderen lekker aanrommelen in pyjama’s en joggingbroeken en nestelde me op de bank. Dat was net iets gezelliger dan in bed. Maar ik zat en staarde alleen maar voor me uit.

Moest ik nu mijn mail en social media gaan checken? Ik had er gewoon echt geen puf voor, zelfs bijlezen niet, laat staan posten of schrijven. En daar baalde ik van, want ik had juist zo veel blogs nog af willen maken. Nou, vooruit, ik postte één foto en daarna legde ik mijn hoofd op een kussen en viel weer in slaap.

Zondagavond had ik voor het eerst weer gewoon gekookt. Ik at mee, want ik had zowaar ineens weer trek. Bo ging vroeg slapen en ineens klaagde Jippe dat hij ook buikpijn had. Hij ging lekker bij me zitten en viel in mijn armen in slaap. Dat doen we vaak, en dat mag van mij. Fijn juist. Daarna wachtte nog een deadline. Deze voor Flair. Op maandag normaal, maar met de kinderen om me heen werd dat hem niet. Dus terwijl ik eigenlijk ook naar bed wilde, dook ik toch maar achter die pc.

Maandag werd ik weer beroerd wakker. Hè, opzouten nou met dat ziek zijn, ik wil dit niet! Straks zijn al mijn dagen met de kinderen voorbij en hebben we niks leuks meer gedaan. En ik ben woensdag nog jarig ook; ik had juist nog leuke plannen.

Ik schreef de blog af en ging weer liggen. En die blog over Amsterdam? Die volgt als ik me sterk genoeg voel, en kans zie, op Followmyfootprints.nl. Ik durf nog niks te beloven.

 

Ben je ook ziek? Beterschap!

Shoppen is altijd een goed idee