Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: Stomme kriebelbeesten

Denise blogt: Stomme kriebelbeesten

Health
Denise blogt: Stomme kriebelbeesten

Pas toen ik geen kriebel meer op mijn hoofd had besefte ik hoe heerlijk dat was. Het was over, ik was ze de baas. Rotbeesten! Dacht ik eerst nog dat alleen één van mijn kinderen het had, later bleek de ander het ook te hebben. En dat was nog niet alles: verrek, dacht ik, die kriebel op mijn eigen hoofd was niet gewoon irritatie van een andere crèmespoeling die ik één keer had gebruikt, of droge winterlucht, maar waren misschien wel luizen. Getver!

Pas op maandag had ik het briefje over hoofdluis in het tasje van mijn dochter gevonden. Sinds wanneer zat het er al in? Geen idee. Ze waren vanaf de woensdag ervoor bij hun vader geweest. De datum die erop stond was echter een dinsdag. Die dag was ik heel laat terug geweest van de beurs.  Mijn moeder paste op.

Normaal open ik de tasjes ’s middags een keer als ze uit school zijn, maar vaak genoeg ook ’s avonds pas als ik de afwas ga doen en de broodtrommels erbij wil doen. Uitgerekend die dinsdag deed ik de afwas niet. Ook op woensdag liep het anders dan normaal en heb ik er in de haast niet op gelet.

Had er een wit briefje in gezeten? Normaal check ik dat áltijd, deze keer heb ik het niet gezien. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Maar dat het vervolgens op woensdag, donderdag en vrijdag ook niet gezien werd, vind ik vreemd. In het weekend ook niet. En op maandagochtend dan? Het lijkt mij sterk. Best raar namelijk dat een ander briefje dat in de tas had moeten zitten er níet meer in zat.

Pas op maandag –toen de kinderen weer bij mij waren- vond ik het luizenbriefje: Helaas zijn er tijdens de laatste controle bij uw kind hoofdluis en/of neten gevonden.

Bijna een week later! Terwijl je bij luizen juist zo snel mogelijk moet handelen. Ik was boos, en had er de balen van in. Ik had het al zo druk en nu dit ook nog. Ik had er zo géén zin in. Ook mijn dochter was not amused: ‘Wie heeft luizen verzónnen?!’

Ik behandelde haar en mezelf met een restje Prioderm van de vorige keer. Je haar wordt er verschrikkelijk vet van, maar het helpt wel supergoed. Dinsdag stond ik extra vroeg op om verder te gaan. Kammen, kammen, kammen.

Omdat het de dag erna weer woensdag was en ze dus weer een nachtje bij hun vader zouden zijn, liet ik weten dat hij het ook echt goed moest controleren en behandelen als hij nog wat zag. Ter stimulans stuurde ik een foto mee van één van de vele luizen die ik gevonden had. Als je die inzoomt is het net een eng monster. Brrr…

Toen ze terugkwamen was het niet gebeurd. Inmiddels had mijn zoon ze ook, dus ik kon wéér aan de slag. Godzijdank ben je met zijn haar zo klaar. Ik vond er een paar en drukte ze met mijn nagel meteen plat op een wit papiertje. (Gekgenoeg voelt dat heel cru, hoe gemeen ze ook zijn.) Maar die hartstikke lange haren van mijn dochter en van mezelf?

Op naar de Etos, voor nieuwe lotion van Prioderm. Dure grap. De verkoopster kreeg er spontaan jeuk van. Dat heb ik zelf ook altijd als ik aan luizen denk. Nu jij dit leest krijg je waarschijnlijk ook spontaan jeuk op je hoofd.

Maar er was ook nog de natte kammethode, met crèmespoeling. Die ging ik bij mijn dochter toepassen. Uiteraard was ze niet bepaald blij dat het moest. Na veel gepiep, gehuil, ge-nee, en ge-‘ik doe het niet’ kreeg ik haar zover toen ze aan tafel met Playmobil zat te spelen. Ik maakte het haar een klein beetje nat, gooide er een lading crèmespoeling in, liet het intrekken, en begon met kammen. Kammen, kammen, kammen. Alle dode beestjes smeerde ik aan de keukenrol. Het ging super.

‘Dit is lekker,’ zei ze. Godzijdank vond ze dat gefrunnik aan haar hoofd lekker. Dat maakte er ineens toch nog best een relaxte bezigheid van. Ik werd er zelf zelfs een beetje zen van. Maar dat uitspoelen? Dat zag ze natuurlijk weer totaal niet zitten.

Toen ik lamme armen had, moest ik mezelf nog doen. En er moest nog gekookt worden ook. Ondertussen draaide ik was na was; ook al hoef je volgens de nieuwe richtlijnen echt niet meer alle jassen, beddengoed, knuffels en weet ik wat op 60 graden te wassen of in een vuilniszak in de vrieskou buiten te zetten, voor de zekerheid deed ik het belangrijkste toch maar. Zelfs de haarborstels stopte ik in zakjes en gooide ze in de vriezer.

En nu? Volgens mij zijn we ervan af, na nog heel vaak kammen. Het gekke is alleen dat ik die overgebleven dode neten bij mijn zoon veel makkelijker te pakken krijg dan bij mijn dochter. Niet alleen vanwege het verschil in lengte van het haar maar ook vanwege de dikte denk ik. Dus kon ik ze er bij mijn dochter met mijn nagels nog eens één voor één uit gaan trekken. Ontiegelijk veel werk, en nog ben ik niet klaar. Gelukkig zijn ze wel allemaal dood nu, maar ik blijf nog een checken.

Eigenlijk is het vreemd dat het beleid per school zo verschilt. De protocollen zijn overal anders. Op de ene school worden ouders van kinderen meteen gebeld, moeten ze direct opgehaald worden en mogen ze niet meer naar school totdat de luizen behandeld zijn, en op de andere gaat het dus zoals bij ons.

Voor het schrijven van dit stukje checkte ik nog even het officiële beleid van de GGD en dat luidde: zo min mogelijk middelen gebruiken, omdat in omringende landen luis steeds vaker resistent blijkt tegen de middelen. Vooral kammen dus. Met een speciale luizenkam uiteraard.  Wil je toch een middel gebruiken dan heeft het gebruik van een antihoofdluismiddel op basis van dimeticon de voorkeur. (Zoals het middel dat ik heb dus.)

De belangrijkste uitkomst van het onderzoek van de RIVM luidde dat hoofdluis aanzienlijk minder voorkomt op hoofden met haarlak of haargel. Dan glijden ze namelijk uit. Ik zou juist denken dat ze er dan juist aan vastplakken, maar dat is dus kennelijk niet zo. O ja, en wat er ook stond: meisjes hebben het veel vaker dan jongens (grom, extra risico bij mijn dochter dus, daar is meer dan drie kwart van de klas een meisje!) en dat het op de middelbare school net zo vaak voorkomt als op de basisschool.

Luizencapes over kinderjasjes hangen, knuffels en beddengoed wassen, borstels uitkoken, de auto stofzuigen: tot nu toe werd ouders geadviseerd om grondige schoonmaak te houden bij hoofdluis. Het is echter niet wetenschappelijk bewezen dat dit soort omgevingsmaatregelen helpen. Daarom hoeven ouders dit niet meer te doen, volgens het RIVM en het Landelijk Steunpunt Hoofdluis. 

Jarenlang had ik een elektrische luizenkam, een superding. Gekocht toen ze nog niet eens op de basisschool zaten. Totdat mijn dochter 7 werd hadden we hem nooit nodig gehad. Pas op haar 7e had ze voor het eerst luis. Dat op zich was al een wonder. Maar waar dat ding gebleven is?

Nou ja, kammen dus. Weet je niet goed hoe je moet kammen? Hier staat het stap voor stap uitgelegd.

En mocht je er nou echt niet vanaf komen, dan las ik dit nog: Er is een apparaat op de markt, de AirAllé, dat luizen uitdroogt door middel van hete lucht. Dit middel is echter alleen te gebruiken door professionals / in een speciale kliniek.

Mijn dochter ging vrijdag nog bij een vriendinnetje spelen, dus die ouders lichtte ik ook maar even in.

‘Luizen?’ reageerde de moeder luchtig, ‘o, dat maakt niks uit.’ Ik weet niet of ik zelf zo makkelijk zou zijn eerlijk gezegd. Wel dacht ik meteen: hebben ze daar soms ook allemaal luizen?

Nou ja, ik heb er alles aan gedaan. Met strak naar achteren gekamd haar verscheen mijn dochter de afgelopen week op school. De lange staart in een strakke knot of vlecht. Bij mezelf deed ik dat ook.

En geen enkele levende meer gevonden. Pfft, we did it!

Hopelijk is het nu voorgoed over. Opzouten stomme luizen. Wij willen jullie niet! En wat het beleid betreft: ik heb nu gevraagd of ze me willen mailen als het weer een keer zo ver is. En hem ook.

Stomme kriebel! Ik wil geen kriebel meer, nooit meer, alleen nog reiskriebel. 😉

Wat is het beleid bij jullie en hoe pak jij het aan?

Shoppen is altijd een goed idee