Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Health > Denise blogt: Sterk blijven

Denise blogt: Sterk blijven

Health
Denise blogt: Sterk blijven

Vroeger dacht ik: als ik later groot ben wordt alles makkelijker. Dan heb ik een mooi huis, een leuke man, lieve kinderen en tof werk. Dan voel ik me echt ‘volwassen’, niet onzeker en verlegen meer, maar blij en vol vertrouwen over alles. Dan heb ik geen zorgen meer, kan ik alles, ben ik niet bang en helemaal gelukkig.

Ik bén gelukkig, en ik kan veel, maar vaak sta ik compleet machteloos. Wat een jaar was het, wat een zomer, wat een herfst, en wat een weken zijn het weer. Ik lever een strijd waar mensen geen weet van hebben. Dat hoeft ook niet, heel veel mensen lijden hun eigen strijd of hebben problemen waar niemand iets van weet, en allemaal gaan we door, maar omdat het zo ongrijpbaar is en de buitenwereld het niet ziet, voelt het soms verrekte eenzaam.

Wat het ook lastig maakt: soms houden mensen ineens afstand, vragen je minder snel voor iets leuks (terwijl ik ook nog steeds superveel lol kan hebben, er juist zo’n behoefte aan heb!) of ontwijken je. Op gelukkig ook nog veel lieve en begripvolle uitzonderingen na. Mensen die wel zien wat er gebeurt. Die het door hebben. Een snelle arm om me heen, een thumbs up of een begripvol scheldwoord via de app waardoor ik hardop lachen moet doen in elk geval al wonderen.

Want ga er maar eens aanstaan, in je eentje met 2 kinderen, als zzp’er het hoofd boven water proberen te houden en dan steeds weer nieuwe shit over je heen te krijgen; je hebt geen idéé. Nou ja, never a dull moment zullen we maar zeggen.

Ieder jaar wensen mensen om me heen dat het nou eens rustig wordt, dat het nu eens normaal gaat, en iedere jaar pakt het weer anders uit, erger dan gedacht. Hoe gaat het verder, waar gaat het heen? Elk jaar hoop ik dat het beter zal gaan, maar het tegendeel is het geval.

Ondertussen laat ik me niet kisten. Wij laten ons niet kisten. Met de kinderen probeer ik er het beste van te maken. We blijven vrolijk, we blijven lachen, leven het leven zo normaal mogelijk, ook al wordt alles regelmatig volledig overhoop gegooid. Zwemles gaat door, school gaat door, spreekbeurten en speelafspraakjes ook. Omdat je het zo graag gewóón voor ze wil.

In de media lees en hoor je veel over vechtscheidingen. En over zogenaamde oplossingen. In bijna alle gevallen denk ik: jullie snappen er helemaal niks van! Wie niet mee wil werken zal nooit meewerken, ook niet verplicht.

Zelf sterk blijven en er voor de kinderen zijn, dat is het enige wat je kunt doen. En dat doe ik. Zelfs als het je vrijwel onmogelijk wordt gemaakt te blijven werken. Want dat gaat wel gewoon door, zoals de afgelopen 3 weken toen ik er ineens alleen voor stond. Ook deze week blijft het onzeker hoe het loopt. Hoe lang nog? Geen idee.

Speelt er bij jou ook iets wat onzichtbaar is of waar de buitenwereld een totaal ander beeld van heeft? Ik wens je veel sterkte. Blijf je richten op wat wel goed gaat. Ik onthield na de verschrikkelijke aanslagen in Parijs vooral de zin: ‘Laat het kwade niet groter worden dan het goede.’ Geef terroristen geen kans, wees niet bang. Dat kun je ook op je eigen situatie betrekken.

Richt je op de mooie dingen dus. Gelukkig gaan er namelijk ook heel veel dingen wèl goed: een meer dan prima rapport, een leuke spreekbeurt, dikke knuffels van mijn schatten en de vrolijke Sinterklaastijd natuurlijk.  En wat was de lucht vanmorgen schit-te-rend! Net als gisteravond trouwens, toen maakte ik de kopfoto.

Tot slot nog een leuke opsteker: ik ben genomineerd voor de blogprijs Spanje! Ben je nieuwsgierig met welke blogpost? Met ‘Zo kende je Benidorm nog niet’.  O ja, en zaterdagavond ben ik met de kinderen uit eten geweest, gewoon op 100 meter van ons huis vandaan. Bij de Chinees. Lekker aan de teppan ha. Gezellig, met z’n drietjes. Omdat we het verdiend hadden.

En verder? Hoofd omhoog, schouders naar achteren, adem in, en adem uit…

Shoppen is altijd een goed idee